เราสามารถทำงานแบบแยกส่วนได้อย่างไม่มีปัญหาเลย ถ้าเราไม่พิจารณาอย่างแยกส่วน

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อเราพยายามที่จะปรับระบบการทำงานต่างๆเพื่อการพัฒนานั้น เราจะพบอุปสรรคประการหนึ่งก็คือ ต่างคนต่างทำ ทั้งที่ทุกคนก็หวังดีด้วยกันทั้งนั้น</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แม้เราจะพยายามหาวิธีการทำงานร่วมกัน โดยใช้คำต่างๆที่สื่อความหมายในการพยายามที่จะทำงานร่วมกัน เช่น ระบบชุมชน ระบบชนบท วิเคราะห์ระบบ การวิจัยเชิงระบบ ระบบการทำฟาร์ม การทำงานแบบมีส่วนร่วม การวิจัยแบบมีส่วนร่วม ฯลฯ </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ก็ยังมีปัญหาว่าเราก็ยังไม่สามารถทำงานร่วมกันได้อย่างมีพลังในการพัฒนาที่แท้จริง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมพยายามมองหาสาเหตุต่างๆของปัญหา </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตามหลัก “สมุทัย” ของอริยสัจสี่ ก็พบว่า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สาเหตุใหญ่ที่สุดของปัญหาก็คือ “การพิจารณาแบบแยกส่วน” ในกระบวนการเรียน การศึกษา การวิจัย และกระบวนการทำงานพัฒนาในแทบทุกระดับ และทุกระบบ</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และขอพูดให้ชัดตรงนี้ว่า “การพิจารณาหรือวิเคราะห์อย่างแยกส่วน” เป็นคนละเรื่องกับ “การทำงานแบบแยกส่วน”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราสามารถทำงานแบบแยกส่วนได้อย่างไม่มีปัญหาเลย ถ้าเราไม่พิจารณาอย่างแยกส่วน และ โดยส่วนตัวนั้น ผมยังเห็นด้วยกับการทำงานอย่างแยกส่วน แต่ ไม่เห็นด้วยกับการพิจารณาอย่างแยกส่วน ครับ</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แล้วสาเหตุของการพิจารณาแบบแยกส่วน คือ อะไร</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เท่าที่สังเกตก็คือ “ประสิทธิภาพ” ของการทำงานแบบ “แยกส่วน” สูงกว่า การทำงานแบบเป็น “ระบบ”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และเป็นการมอง “ประสิทธิภาพ” แบบแยกส่วน ออกจาก “ประสิทธิผล” ซึ่งเป็นเรื่องการให้ความสำคัญของ “กระบวนการ” มากกว่า “ผลลัพธ์”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพราะถ้ามอง “ประสิทธิผล” แล้ว การแยกส่วนแทบไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย แม้จะมี “ประสิทธิภาพ” สูงกว่าก็ตาม(ยกเว้นในบางกรณีพิเศษจริงๆที่ขีดจำกัดในการพัฒนามีเฉพาะด้านใดด้านหนึ่ง เพียงด้านเดียว)  </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถ้าเราจะลดการพิจารณาแบบแยกส่วน เราต้องลดการตัดสินการทำงานด้วยประสิทธิภาพ และเพิ่มการวัดประสิทธิผลแทน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p align="center">  ผมถือว่า นี่คือ “นิโรธ” ของการแก้ไขปัญหา “การพัฒนา” ที่ดีที่สุด เท่าที่นึกออกตอนนี้ครับ   </p></blockquote><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แล้ว “มรรค” ละคืออะไร</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> ก็น่าจะเป็นการกำหนดตัวชี้วัดในการทำงาน หรือ KPI นั่นแหละครับ</p><p></p><blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถ้า KPI เราเน้น “ประสิทธิผล” มากกว่า “ประสิทธิภาพ” และ “กระบวนการ”</p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราก็จะทำให้การพิจารณาแบบแยกส่วน เป็นการพัฒนาแบบ “องค์รวม” มากขึ้น</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และน่าจะทำให้มีการเปลี่ยนแปลงกระบวนทัศน์ในการพัฒนาทุกระดับ และทุกระบบ</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตั้งแต่ระบบการศึกษา การวิจัย การสร้างองค์ความรู้ และการพัฒนา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  นี่เป็นอีกความฝันหนึ่งของผมในเช้าวันนี้ครับ