ความทรงจำ-พ่อมะลิ

พ่อมะลิ ผมเป็นคนรุ่นเจนเนเรชั่นเบบี้บูมปีสุดท้าย พ.ศ.2507 หรือเป็นรุ่นม.ศ.5 รุ่นสุดท้าย ที่กระทรวงศึกษาธิการปรับการเรียนเป็นม.6แทน คนรุ่นนั้นไม่มีโทรศัพท์และมือถือให้เล่น ไม่มีอินเตอร์เน็ตให้ความรู้ต่างๆ (เพิ่งจะเริ่มมีน่ะครับ แถมยังเป็นแบบสื่อแบบให้ความรู้เริ่มต้น) งานอดิเรกของคนรุ่นผมคือ ตกเย็นมาก็พากันเล่นกีฬ่าตามชอบ ขีจักรยานไปบ้านเพื่อน บางคนก็เรียนเสริมวิชาต่างๆ บางคนก็ช่วยพ่อแม่ทำงานหรือค้าขาย แต่งานอดิเรกของผมคือ อ่านหนังสือ ห้องสมุดนี่เป็นสถานที่ที่พบไปบ่อยมาก เพื่อค้นคว้าศึกษาเรื่องราวต่างๆ ที่อยากเรียนรู้ รวมถึงนิทาน นวนิยายต่างๆ เป็นการใช้เวลาว่างที่ไม่ต้องออกไปกับเพื่อนๆ หรือไปเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ให้หมดเงินไปอย่างน่าเสียดาย อยากจะเล่าถึงเหตุการณ์น่าประทับใจช่วงวัยเรียน ช่วงม.ศ.3 ผมได้มีโอกาสเขียนเรื่องสั้นไปประกวดที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในกทม. มีเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งที่ได้เรียนในชั้นเรียนคือ มอม ของม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมทย์ ผมประทับใจเรื่องสั้นนี้มาก จนอยากจะเขียนเรื่องสั้นแบบนี้บ้าง ตอนนั้นในวิชาเรียนไม่มีวิชาการประพันธ์เรื่องสั้นหรอกนะ แต่อาศัยอ่านจากหนังสือในห้องสมุด ผมก็เขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับต้นมะลิต้นหนึ่งที่เด็กชายเจ้าย้ายบ้าน ทอดทิ้งมะลิไว้จนมันตาย โรงเรียนที่จัดประกวดเรื่องสั้น ตัดสินให้เรื่องสั้นของผมชนะ ได้โล่รางวัลมา ซึ่งผมไม่รู้ตัวเลย จนวันหนึ่งคุณครูภาษาไทยได้ประกาศที่หน้าเสาธง แจ้งเรื่องนักเรียนที่ชนะการประกวดเรื่องสั้นคือผม ขอให้ผมออกไปที่หน้าเสาธงเพื่อแสดงตัวให้เพื่อนๆ และครูรู้จัก วันนั้นเป็นวันที่ผมรู้สึกประหม่ามาก ไม่เคยออกไปยืนหน้าเสาธงเลย ตัวสั่นไปหมดด้วยความตื่นเต้น คุณครูได้สอบถามถึงเรื่องสั้นที่ชื่อมะลิว่าคืออะไร ผมตอบไปตามความจริงด้วยเสียงสั่นเครือเพราะความประหม่าตื่นเต้นและเขินอายมาก ตั้งแต่นั้นมาผมก็เป็นคนที่เพื่อนทั้งโรงเรียนรู้จักกันหมด คุณครูมักจะเรียกผมว่า “พ่อมะลิ” แทนชื่อจริง ทำให้ผมอายจริงๆ ต่อมาเพื่อนๆ มักจะให้ผมเขียนเรื่องเพื่อแสดงละครรอบกองไฟช่วงลูกเสือเข้าค่ายกันประจำ เพื่อที่เขาจะได้ไปแสดงให้เกิดความสนุกสนานยิ่งขึ้น ทำให้ผมรู้สึกขอบคุณบรรดาหนังสือต่างๆ ที่ผมชอบอ่านประจำ เพราะนำมาพลอตเรื่องต่างๆ ได้มากมาย อยากจะบอกเด็กรุ่นใหม่ๆ ว่าการอ่านหนังสือหลากหลายแนว ทำให้เรามีความรอบรู้ในเรื่องต่างๆ ได้ดี แต่สมัยนี้คงเถียงว่า มือถือและกลูเกิลรอบรู้มากกว่าหนังสือ ยิ่งเป็นสมัย AI แล้ว เด็กสมัยนี้แทบจะสั่งให้ AI ทำการบ้านให้เสร็จเลย จริงหรือเปล่าครับ