พระวัดป่าดีกว่าพระวัดบ้าน?
เวลาผมไปวัด มักจะมีผู้คนชอบพูดคุยกันว่า “พระวัดป่า”ดีกว่า”พระวัดบ้าน” เพราะท่านมองดูสงบ น่าเลื่อมใส น่ากราบไหว้ ไม่หลงในอามิส วัตถุสิ่งของต่างๆ มีวัตรปฏิบัติดีงาม ฯ เออ…! ผมมาคิดในใจว่า”พระ” ก็คือ”พระ” ไม่น่าจะเกี่ยวกับคำว่า ”วัดป่า” หรือ ”วัดบ้าน” เหมือนเรามี “ข้าว” จำนวนหนึ่ง ถ้าเราเอาข้าวไป”นึ่ง” ก็กลายเป็น”ข้าวสุก”สวย สะอาด กินกับอาหาร อร่อย ได้ประโยชน์ บำรุงกำลัง แต่ถ้าเราเอาไป”หมัก” ก็กลายเป็น”สุรา” มีฤทธ์ไปอีกแบบหนึ่งนะครับ “พระ” ก็คล้ายคลึงเช่นเดียวกัน ถ้าเราเคารพ นับถือ น้อมนำมาปฏิบัติเข้าสู่”จิตใจของเรา” ตัวเราจะได้รับ”ประโยชน์” มากน้อยแตกต่างกันไป เรามี”พระวัดบ้าน”ก็ได้รับความสะดวกในการสร้างบุญสร้างกุศล เกิดความคล่องตัว มีแบบแผนชัดเจน เพื่อนพ้องน้องพี่ ญาติสนิทมิตรสหายเดินทางสะดวก ไม่กังวล การสมาคมก็เรียบร้อย ฯ การมี”พระวัดป่า”ช่วยสร้างศรัทธาปสาทะ วัตรปฏิบัติเรียบร้อยงดงาม เคารพครูบาอาจารย์ ป้องกันรักษาผืนป่าให้เป็นสถานที่สาธารณะ เกิดประโยชน์แก่ประชาชนและสัตว์ป่า ฯ สรุปง่ายๆ ดังนี้ครับ
“พระวัดบ้าน” ช่วยเกื้อกูล บุญกุศล
สาธุชน ต่างปรีดิ์เปรม เกษมศานต์
“พระวัดป่า” อนุรักษ์ป่า ยั่งยืนนาน
สืบปณิธาน ตามรอยบาท พระศาสดา.
แล้วท่านล่ะ......! มีความคิดเห็นอย่างไรบ้างครับ? 30 / มกราคม / 2569
I have more trust in the Dhamma (the Buddha’s Teaching). Monks are human trapped in the setting of the world like all of us. A few monks and people have risen above and become the lights. The rest, we keep on the best we can in muddy water.
Thank you for your kindness. I agree with you.