ระลึกถึงวันนั้น … เมื่อ ๑๐ ปีก่อน ที่ผมได้มีโอกาสไปเรียนรู้ร่วมกับมูลนิธิสยามกัมมาจล ในการขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อการศึกษาในโรงเรียน (ปศพพ.) เป้าหมายในการขับเคลื่อนขณะนั้นคือ พัฒนาโรงเรียนให้เป็นศูนย์การเรียนรู้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง จำได้ว่า ผมติดตามตระเวนกับผู้จัดการโครงการฯ ไปตามโรงเรียนต่าง ๆ เพื่อตรวจประเมิน สะท้อนถึงึความสำเร็จของแต่ละโรงเรียนในการพัฒนา “แหล่งเรียนรู้” “ฐานการเรียนรู้” และ “ศูนย์กาเรียนรู้” เกี่ยวกับ ปศพพ.
“ถึงวันนี้ … ผมก็ยังคงพยายามในการสร้าง “แหล่งเรียนรู้” “ฐานการเรียนรู้” และ “ศูนย์เรียนรู้” ตามความรู้ความเข้าใจ ภายใต้ “โอกาส” “จังหวะ” และ “วาสนา” ที่พอจะมีอยู่เป็นระยะ ๆ …
“ฐานการเรียนรู้ผักพื้นบ้าน”
ความจำเป็นที่ต้องทำเรื่องนี้คือ เยาวชนคนไทยในขณะนี้ไม่รู้จักผักพื้นบ้าน หรือรู้ก็รู้ไม่มาก ย่อมไม่กิน ทั้งที่กระแสของการวิจัยกำลังมุ่งไปทางการยกระดับท้องถิ่นสู่สากล แต่คนไทยเองยังไม่สนใจ …
ม๊อตโต้ในการขับเคลื่อนของผม คือคำว่า “ผักเคียงลาบ” หมายถึงผักที่กินกับลาบ ปัจจุบันเหลือเพียง แตงกวา ถั่วฝักยาว กระหล่ำปลี ดังภาพนี้
วันก่อนผมซื้อลาบมากินกับ “ผักเคียงลาบ” ที่แปลงสาธิตเศรษฐกิจพอเพียง ที่ลงไปเก็บอย่างรวดเร็ว … ได้มาดังภาพนี้
เป้าหมายคือ รวบรวมผักเคียงลาบให้ได้มากกว่า ๓๐ ชนิด รวบรวมผักพื้นบ้านให้ได้มากกว่า ๑๐๐ ชนิด ใน ๑ ปี
เริ่มต้นที่ทฤษฎี … รวบรวมไว้ได้ดังนี้ครับ
ที่พิพิธภัณฑ์ตำราโบราณ อาจารย์ท่านหนึ่งที่ท่านดูแลศึกษา ท่านได้รวบรวมผักพื้นบ้านจากตำราโบราณ ได้ดังนี้
และผักพื้นบ้านที่รวบรวมไว้ที่สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช สถานีปฏิบัติการบ้านเกิ้ง ต.บ้านเกิ้ง อ.เมือง จ.มหาสารคาม ดังนี้
เป้าหมายชัดมาก รวบรวมมาปลูกไว้ให้มากที่สุด เป็น “แหล่งเรียนรู้” สร้างโรงเรือนฝึกปลูกให้เป็น “ฐานการเรียนรู้” และเปิดให้ผู้สนใจได้เข้ามาออกแบบการเรียนรู้ เป็น “ศูนย์เรียนรู้” ….
บันทึกนี้ขอจบตรงนี้ครับ
