โคกหนองนากับการพัฒนาแบบยั่งยืน
ความมั่นคง มั่งคั่งและยั่งยืนในความคิดของแต่ละคนนั้นมันไม่เท่ากัน เพราะแต่ละคนมีความคิดจิตใจที่แตกต่างกัน รวมทั้งฐานะความเป็นอยู่ การศึกษาและความเชื่อส่วนตัว
หากพอดีและพอเพียงไปในแนวทางของตน ที่ไม่เบียดตนและผู้อื่น ก็จงเดินหน้าต่อไป
ผมใช้เวลามามากกว่า ๕ ปีแล้ว ในการขับเคลื่อนโคกหนองนาสวนป่าในฝันของผม ซึ่งใกล้ความจริงเข้าไปทุกที จากการลงมือทำอย่างต่อเนื่อง ในแบบที่ไม่หวือหวาอลังการ
แต่คืบคลานไปอย่างช้าๆ แต่ไม่เคยเลยที่หยุดนิ่งอยู่กับที่
สร้างสรรค์อย่างมีสติ โดยไม่เปรียบเทียบหรือแข่งขันกับใคร ระมัดระวังและไม่ประมาท พลาดพลั้งขึ้นมา จะกระทบต่อการใช้ชีวิตประจำวัน ที่อาจนำพาความทุกข์มาให้
เพราะชีวิตข้าราชการบำนาญ ควรจะได้เบิกบานกับความสุข มากกว่าจ่อมจมกับความทุกข์เพราะการเป็นหนี้ ซึ่งไม่จำเป็นเลยกับวัยที่ล่วงเลย ๖๐ ปีมาแล้ว
ความรู้สึกขอบคุณตนเองและครอบครัว ที่มีความเข้าใจอยู่ในจุดยืนเดียวกัน เงินทุกบาททุกสตางค์ที่หามาได้โดยยาก การนำมาพัฒนาโคกหนองนา จึงต้องคิดหน้าคิดหลังก่อนทุกครั้ง
เพื่อจะนำไปสู่ความยั่งยืนและก่อให้เกิดคุณภาพชีวิตอย่างแท้จริง
เกือบตลอดเดือนมิถุนายน ๒๕๖๘ ผมจึงลุ้นอยู่กับงานสร้างโรงรถที่ไม่เคยมีมาก่อน ตั้งใจทำไม่ให้เกินงบที่เตรียมไว้ จังหวะเหมาะพอดีที่โครงเหล็กไม่ต้องซื้อ ใช้เหล็กที่เหลือจากการปรับปรุงบ้าน
หากจะมองด้านสวัสดิภาพและสวัสดิการที่มอบให้แก่ตนเองในโคกหนองนา วันนี้ถือว่าพร้อมสมบูรณ์ระดับหนึ่ง ตามแผนระยะยาวที่ต้องการเติบโตไปพร้อมต้นไม้ ก้าวหน้าคู่ขนานกันไป
โดยจะต้องไม่ทิ้งลูกหลานไว้ข้างหลัง แต่จะต้องภูมิใจไปพร้อมๆกัน นี่คือปณิธานเล็กๆของผมที่ยึดมั่นอยู่เสมอ
แบบที่ไม่ได้อยู่แค่ความฝัน ไม่เสียเวลากับการสร้างแรงบันดาลใจ แต่ลงมือทำให้ตนเองเห็นผลงานเชิงประจักษ์ สร้างความเชื่อมั่นให้ตนเองและครอบครัว
โรงรถเสร็จแล้ว รถทุกคันมีที่จอดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย งานต่อไปคือปรับปรุงโรงเห็ด โดยจะเพิ่มชั้นวาง ให้เหมาะสมกับปริมาณของเชื้อเห็ดแต่ละก้อน แต่จะไม่รีบร้อนที่จะทำในเร็ววันนี้
สิ่งที่คิดไว้นานแล้ว แต่ไม่กล้าลงมือทำ เพราะเป็นห่วงสุขภาพและสิ่งแวดล้อม ทำแล้วจะมีคนเห็นด้วยไหม จึงต้องใช้เวลาศึกษาหาข้อจำกัดไปก่อน
นั่นคือการจัดซื้อเตาเผากิ่งไม้ขนาดกลางๆ ที่เหมะสมกับพื้นที่ของโคกหนองนา
เนื่องจากบ้านในรีสอร์ตที่ผมอาศัยอยู่ ได้ปรับปรุงและตกแต่งต้นไม้มาหลายปี ไม่มีการเผาแต่อย่างใด สะสมกิ่งไม้น้อยใหญ่ไว้เป็นจำนวนมาก
ในขณะเดียวกัน เมื่อปลูกพืชผักสวนครัวรั้วกินได้ ผมต้องใช้น้ำส้มควันไม้แทนยาฆ่าแมลง นับวันน้ำส้มควันไม้จะหาซื้อยากและราคาก็เริ่มจะสูงขึ้นเรื่อยๆ
อย่ากระนั้นเลย ถึงเวลาแล้วที่จะต้องผลิดน้ำส้มควันไม้เอาไว้ใช้เองในครัวเรือน
วัสดุมีพร้อมแล้วสามารถใช้ไปตลอด ๑๐ ปีก็ไม่มีหมดแน่นอน ยังขาดก็แต่เตาเผาเท่านั้นเอง ผมตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่าจะต้องทำให้ได้ภายในปีนี้ แต่ยังต้องศึกษาความเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหน
ทำแล้วได้ประโยชน์ และต้องไม่สร้างมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม จึงจะถือว่าเป็นการพัฒนาแบบยั่งยืน
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๗ กรกฎาคม ๒๕๖๘
