ครูอาวุโส
นอกจากไปราชการแล้ว ในช่วงเดือนเมษายน ก่อนและหลังสงกรานต์ ผมไม่อยากจะออกไปไหนเลย เบื่อหน่ายเรื่องยวดยานพาหนะและผู้คนมากมาย เหมือนกับว่าจะแก่งแย่งแข่งขันกันใช้รถใช้ถนนและจับจ่ายซื้อของ
ผมกลายเป็นคนติดบ้านไปเสียแล้ว ใช้เวลาว่างปลูกต้นไม้และอ่านหนังสือไปวันๆ
จนลูกชายสงสัย จึงถามว่าพ่อเบื่อหน่ายรถติดและไม่อยากไปเที่ยวที่ไหนจริงๆเหรอ ผมก็เลยบอกว่า..เปล่าหรอกลูก จริงๆก็คือ พ่อไม่มีตังค์ ไปไหนแต่ละครั้ง ต้องใช้จ่ายมาก ประหยัดไว้เป็นดีที่สุด
ลูกชายคนเล็กออกอาการเสียดาย เพราะเขาต้องไปเมืองกาญจน์ เพื่อสมัครเป็นสมาชิก ชพค. ที่สำนักงาน สกสค. ตั้งใจว่าจะชวนผมไปด้วย
ผมจึงไม่รอให้เขาออกปากชวน ขอติดรถไปด้วยเลย พอดีผมต้องไปรับเครื่องหมายเชิดชูเกียรติ(เข็มที่ระลึก)และประกาศนียบัตร ที่สำนักงานศึกษาธิการจังหวัด ถ้าไม่ไปรับเจ้าหน้าที่เขาจะส่งคืนคุรุสภา
ของที่ระลึกดังกล่าว คุรุสภาจะมอบให้แก่ครูอาวุโสที่อยู่จนครบวันเกษียณอายุราชการเท่านั้น แสดงถึงความไม่ธรรมดาของครู ที่อยู่นานจนเขายอมรับในความอดทนนั่นเอง
แต่ใช่ว่าจะได้กันง่ายๆ กล่าวคือ ครูต้องมีระยะเวลาประกอบวิชาชีพไม่น้อยกว่า ๓๐ ปี และเป็นผู้มีประวัติชีวิตการงานดีตลอดมา มีความประพฤติ เป็นแบบอย่างที่ดีตามจารีตของครู
ผมจึงเป็นหนึ่งในจำนวนนั้น สาเหตุที่ไปรับเกือบคนสุดท้าย ก็เพราะไม่ค่อยจะได้ไปไหน และตั้งใจว่าจะไปพร้อมลูกชายที่เขาต้องไปสมัครชพค.อยู่แล้ว ผมต้องการจะประหยัดค่าใช้จ่าย ไปหลายครั้งมันออกจะสิ้นเปลือง
วันนี้ ผมจึงเดินทางไปรับเครื่องหมายเชิดชูเกียรติ(เข็ม)และประกาศนียบัตร เป็นครูอาวุโสเต็มตัวเสียที รู้สึกสบายใจไร้กังวล เหมือนว่าได้ตราประทับรับรองความอาวุโสเป็นที่เรียบร้อย
ก่อนกลับบ้าน..ลูกชายอยากให้ผมได้สัมผัสร้านกาแฟที่มีบรรยากาศร่มรื่นสวยงาม ระดับต้นๆของเมืองกาญจน์ ชื่อร้าน มัลเบอร์รี่ เมลโล่ (Mulberry Mellow) พอไปถึงร้าน ผมก็ต้องร้องว้าวเลย
เป็นร้านกาแฟที่หรูหราโออ่าและใหญ่มาก คนเยอะทั้งนอกร้านในร้าน เป็นที่ตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก
เท่านั้นยังไม่พอ ขับรถเลยไปอีกไม่ถึง ๑๐ กม. ลูกชายแนะนำให้รู้จัก “ต้นจามจุรียักษ์” อายุกว่า ๑๐๐ ปี คงจะเป็นต้นที่ใหญ่ที่สุดของเมืองกาญจน์แล้ว แต่จะใหญ่ที่สุดของไทยหรือไม่ ผมไม่ค่อยจะแน่ใจ
ทำให้ผมคิดถึงต้นจามจุรีที่โคกหนองนา ผมปลูกไว้ ๒ – ๓ ต้น ตายแล้วเกิดใหม่ ๑๐ ชาติ ก็คงใหญ่ไม่เท่าต้นจามจุรียักษ์ต้นนี้เป็นแน่แท้
เที่ยวกันจนเพลิดเพลินเกินเวลาอาหารมื้อเที่ยงเล็กน้อย ลูกชายทั้งสองคนมีร้านอาหารแนะนำ เพื่ออภินันทนาการแด่ครูอาวุโส ถือเป็นการเลี้ยงฉลองที่ได้รับเข็มเชิดชูเกียรติซะเลย
ชื่อร้าน “ครัวอนงค์”อยู่ที่บ้านหนองขาว เขต อ.ท่าม่วง เป็นร้านใหญ่อยู่ริมถนน หาง่ายไปมาสะดวก...ลูกชายการันตีว่าอร่อยจริงๆ ผมลองผัดพริกปลาคังเป็นเมนูแรก ก็ต้องยอมรับเลยว่าอร่อยมากๆ จากนั้นก็ทะยอยสั่งมาจนเต็มโต๊ะ
ที่ถูกใจเป็นพิเศษก็คือ ร้านเขาสะอาดจริงๆ ที่จอดรถกว้างขวาง แม้ว่าลูกค้าจะเยอะมาก แต่รออาหารเพียงแค่ ๑๐ นาทีเท่านั้น..รู้สึกประทับใจเลย
โดยเฉพาะในตอนที่เช็คบิล ลูกๆยินยอมพร้อมใจให้พ่อเป็นคนจ่ายค่าอาหารเองทั้งหมด ตอนแรกก็งง เพราะสู้อุตส่าห์ประหยัดมาตั้งหลายวัน มาคิดอีกที วันนี้ก็ถือว่าได้ทำหน้าที่ครูอาวุโส...เป็นประเดิมเริ่มแรกก็แล้วกัน เฮ้อ....
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๘ เมษายน ๒๕๖๘
