ในการประชุมวิชาการระดับชาติด้านหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า พ.ศ. 2567 “การสร้างเสริมสุขภาพและป้องกันโรค (P&P): กุญแจสู่ความสำเร็จของหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า” บ่ายวันที่ ๑๑ ธันวาคม 2567 ผมเลือกเข้าห้องย่อยที่ ๔ ระบบสุขภาพไทยควรวางกลยุทธด้านกำลังคนอย่างไรเพื่อรองรับความท้าทายที่เพิ่มขึ้นจากภาวะเปราะบางในสังคมสูงวัย โดยคงหลักการการให้บริการที่มีคุณภาพเป็นธรรมและทั่วถึง เพื่อเตรียมตัวเข้าสู่สภาพนี้
เป้าหมายสำคัญที่สุดในชีวิตคนเราคือ ให้เข้าสู่ภาวะเปราะบาง (frailty) ช้าที่สุด และสั้นที่สุด แล้วตายไปเลย ไม่ต้องทรมานนาน และไม่เป็นภาระต่อลูกหลานนาน
นั่นคือ คนสูงอายุต้องดำเนินชีวิตโดยสร้างเสริมสุขภาพและป้องกันโรคให้แก่ตนเอง อย่างที่ผมกำลังปฏิบัติอยู่ในชีวิตประจำวัน ในขณะนี้ โดยยอมรับว่า แม้ปฏิบัติตัวดีแล้ว ก็ไม่เป็นเครื่องการันตีว่า ตัวเราเองจะต้องเผชิญความทรมานจากภาวะเจ็บป่วยติดเตียงนานเท่าใด
ค่ำวันที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๖๗ ไปงานสวดศพท่านผู้หญิง ศ. พญ. เพ็ญศรี (ดิษฐทรงจรรย์) ภู่ตระกูล ที่วัดชลประทานฯ และบ่ายวันรุ่งขึ้นไปงานพระราชทานเพลิงศพ ได้รับรู้ความเป็นคนมีบุญของพี่เพ็ญศรี ที่แม้สามีจะเสียชีวิตเมื่ออายุน้อย ต้องเลี้ยงลูกชาย ๒ คนด้วยตัวคนเดียว แต่ลูกทั้งสองก็เติบโตเป็นคนดี มีฐานะดี และตัวท่านป่วยไม่ถึง ๑ เดือนก็สิ้นชีพ อย่างเตรียมตัวยอมรับความจริง
ได้แต่ภาวนาว่า ในช่วงสุดท้ายในชีวิต ขอให้มีบุญเช่นนี้บ้าง
วิจารณ์ พานิช
๑๘ ธ.ค. ๖๗
