เวลาที่มีอยู่นี้
เราจะต้องรีบใช้ให้เป็นประโยชน์
ที่ว่าเกิดสังเวชเกิดกำลัง ก็คือจะได้ไม่ประมาท
เราเกิดกำลังใจขึ้นมาจากการกระตุ้นเตือนของ
ความสำนึกเห็นความจริงว้า โอ้ความจริงเป็น
อย่างนี้ ชีวิตของเราก็จะอยู่ตลอดไปไม่ได้
สิ่งทั้งหลายก็ไม่สามารถอยู่ไปตลอดกาล
จะต้องมีความพลัดพรากจากกันเพราะฉะนั้น
เวลาที่มีอยู่นี้เราจะต้องรีบใช้ให้เป็นประโยชน์
ด้วยการกระตุ้นเตือนของความสำนึกนี้
เราก็เกิดกำลังใจที่จะรีบขวยขวายปฏิบัติธรรม
โดยไม่นิ่งนอนใจ ไม่ละเลย ไม่ปล่อยเวลา
ให้ผ่านไปเปล่า ตอนนี้แหละเราจะได้เกิด
ความกระตือรือร้น ความตั้งใจจริง
หนังสือ คืนวัน ไม่ผ่านไปเปล่า
โดย สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต)
อธิบายคำศัพท์เพิ่มเติม
สังเวช ความสลดใจ, ความกระตุ้นให้คิด, ความรู้สึกเตือนสำนึก;
ในทางธรรม ความรู้สึกสลดใจที่ทำให้คิดได้ ทำให้จิตใจหันมานึกถึงสิ่งที่ดีงาม เกิดความไม่ประมาท เพียรพยายามทำสิ่งที่เป็นกุศลต่อไป จึงจะเรียกว่า "สังเวช"
ความสลดใจ แล้วหงอยหรือหดหู่เสีย ไม่เรียกว่าเป็นความสังเวช
อ้างอิงคำศัพท์จาก https://84000.org/tipitaka/dic/v_seek.php?text=%CA%D1%A7%E0%C7%AA_
