ญาติและเพื่อนชาวต่างประเทศจากเมืองหนาวของยุโรป เล่าแนวคิดเบื้องหลังประการหนึ่งที่น่าสนใจและมีเหตุผลมากอย่างยิ่ง ว่าการเดินทางมาเป็นนักท่องเที่ยวที่ประเทศไทยและอีกหลายแห่งทั่วโลกของชาวยุโรปนั้น ไม่ใช่ด้วยเหตุผลชอบท่องเที่ยว แต่เป็นการเก็บออมเงินค่าใช้จ่าย หนีวงจรชีวิตในฤดูกาลหิมะ ซึ่งจะทำให้ทุกอย่างในชีวิตต้องหยุดหรือมีขีดจำกัดมากมายไปเกือบครึ่งปี ทำการเกษตรกรรมและไม่เหมาะต่อการดำเนินชีวิตนอกบ้าน ต้องตุนมันฝรั่งและวัตถุดิบสำหรับทำอาหารแบบเดิมๆ กินอยู่ในบ้านเป็นวงจรยาวนานเป็นวงจรต่อเนื่องยาวนาน 3-4 เดือนของทุกปี ขาดรายได้และทำให้การทำงาน เตรียมค่าใช้จ่ายสำหรับอยู่ในบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ การทำความอบอุ่น สูงขึ้น แต่หากปิดบ้านทิ้งไว้และนำเอาเงินค่าใช้จ่ายจำนวนนั้น ออกไปใช้ชีวิตท่องเที่ยวไปด้วยในต่างประเทศ ด้วยรูปแบบที่เหมาะสมกับตนเอง เมื่อหมดฤดูหิมะหรือเป็นระยะเวลาที่ยาวนานให้ได้มากที่สุดจึงค่อยกลับบ้าน ก็จะสิ้นค่าใช้จ่ายน้อยกว่า อีกทั้งไม่ต้องขังตนเองและอยู่กับสภาพที่ไม่เอื้อต่อกิจกรรมชีวิตทำมาหากินอยู่นอกบ้าน
ด้วยแนวคิดและเหตุผลเบื้องหลังดังกล่าว จึงทำให้การเที่ยวท่องอย่างต่อเนื่องในประเทศไทยและแหล่งต่างๆในโลก เป็นการมุ่งเลือกสรรกิจกรรมชีวิต แหล่งปลายทางมีความหมายเป็นบ้าน ภูมิถิ่นชีวิตการอยู่อาศัยในอีกภาวะความจำเป็นหนึ่งของชีวิต ที่เต็มไปด้วยคุณค่า ความหมาย ให้กระบวนการเหตุผลการใคร่ครวญ สร้างการเติบโตและขยายความกว้างขวางต่อการใช้ชีวิตและเรียนรู้ไปในโลกกว้าง อย่างคุ้มค่าที่สุด มากกว่าจะเป็นเพียงการใช้เงินท่องเที่ยวเพื่อความสนุกเพลิดเพลินอย่างคนมีเงิน อ่านหนังสือ เดินชมเมือง ชมหอศิลป์ สถานศิลปกรรมหัตถศิลป์ เดินดูผู้คนให้ได้เห็นกิจกรรมชีวิต เห็นการคิดสร้างสรรค์และการแสดงออกของผู้คนในต่างวัฒนธรรม จดบันทึก วาดภาพ อาบแดน สัมผัสธรรมชาติ อยู่กับกระบวนการสร้างกำลังความคิด และสร้างความงอกงามภายในให้มากที่สุดด้วยการสิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายอย่างคุ้มค่าสมเหตุผลมากที่สุด
กล่าวได้ว่า เป็นปัญญาปฏิบัติความฉลาดในชีวิตตามศักยภาพความเป็นจริงของตน การบริหารจัดการทรัพยากร สุขภาวะมูลฐาน คุณภาพแห่งชีวิต และเศรษฐกิจพอเพียงในวิถีของเขา ซึ่งแนวคิดและสิ่งจำเป็นตามบริบทของตนอย่างนี้นั่นเอง ที่อยู่เบื้องหลังของกระบวนการให้คุณค่า ราคา การกินอยู่ การจับจ่ายใช้สอย และการซึมซับเสพเสวยโลกกว้าง ชีวิต แผ่นดิน ผู้คน บนระเบียงโลกที่ห้วงเวลาหนึ่งของชีวิตได้ดำเนินไป
ผู้คนต่างได้กินคุณค่าและร่วมเป็นปฏิสัมพันธ์ทางความหมายของโลกกว้างและผู้คน ซึ่งมีความหมายผูกพันกับฐานชีวิตและภูมิสังคมที่ลึกซึ้ง ติดตัวและประทับความทรงจำไปตลอดชีวิต ส่งผลสืบเนื่องในการปฏิบัติต่อกันหลายอย่างต่อพหุลักษณ์สังคม ทุกหนแห่งจึงมีสายธารชีวิตหมู่ชนที่มองไม่เห็น ไหลเอิบอาบ ยึดโยงถักทอถึงกัน เป็นกำลังแห่งการพลวัตพหุปัจจัยแห่งความงอกงามและการดำเนินไปของสังคมสิ่งแวดล้อม ปรากฏขึ้นในรูปลักษณ์หลากหลายแตกต่างกันออกไปตามกาลเทศะและเหตุปัจจัยอันเหมาะสมในตน
ในห้วงอุบัติภัย การแพร่ระบาดขึ้นของโควิด-19 นับแต่ปีพุทธศักราช 2562 หรือคริสตศักราช 2019 ดังหมุดหมายในชื่อโควิด-19 ที่เกิดความตื่นตระหนกไปด้วยกันทั้งโลกนั้น มนุษยชาติและสังคมโลกเหมือนถูกคุกคามโจมตีจากภูมิปัญญานอกโลกที่ในทุกอารยธรรมและทุกวิทยาการก้าวหน้าในโลกไม่เคยรู้จัก หลังจากนั้นเป็นต้นมา ทุกอย่างในโลกหลายอย่างได้เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล การจัดการความหนาแน่นของเมือง ระบบการติดต่อสัญจร การกินอยู่ การเปิดโล่งและสร้างการถ่ายเทไหลเวียนของอากาศและการเปิดสู่แสงแดด การรักษาระยะห่าง การปฏิสัมพันธ์และสัมผัสกับสิ่งรอบตัว การป้องกันไว้ก่อน และอีกเป็นจำนวนมากเหล่านี้ กลายเป็นองค์ประกอบ ‘สุนทรียพลานามัย สุขภาวะมูลฐาน สุขภาวะนิเวศ’ ที่บูรณาการหลอมรวมสิ่งพื้นฐานหลายด้านให้เป็นสิ่งสำคัญส่วนหนึ่งของกันและกันอย่างแยกจากกันไม่ได้อีกต่อไป ก่อเกิดแนวโน้มวิถีสังคมวัฒนธรรมอย่างใหม่ครอบคลุมพหุมิติของชีวิตในขอบเขตทั่วโลก ของ ‘ศิลปวิทยวัฒนธรรมวิวัฒน์’ ที่เศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อมเมืองและชุมชน สุขภาพ การติดต่อสื่อสาร สุขภาพและการสาธารณสุของค์รวมทั้งกาย จิตใจ สังคม จิตวิญญาณ ปัญญาปฏิบัติ ชุดมโนทัศน์ และสำนึกทางคุณค่าอย่างใหม่ การผลิต การบริการ ระบบการจัดการภาคสาธารณะ เหล่านี้ จะประกอบกันเป็นสุขภาวะมูลฐานและคุณภาพแห่งชีวิต
อีกทั้งเป็นระบบความหมาย ให้หลักการทางเหตุผลเบื้องหลังของแนวโน้มการวิวัฒน์ตนเองในมิติต่างๆของสังคม ส่งผลต่อรูปแบบชีวิต กระบวนการเนื้อหาเศรษฐกิจสังคม การให้คุณค่า ความหมาย และการประจักษ์ได้ต่อวิทยาศาสตร์ปัญญาปฏิบัติพหุลักษณ์ข้อมูล ให้การเรียนรู้ ให้การเลือกสรรดูแลตนเอง ส่องสะท้อนสวัสดิภาพและความงอกงามอย่างใหม่ของชีวิตและสังคม.
ศิลปวิทยวัฒนธรรมวิวัฒน์
Theme / Title : ทางดำเนินความกว้างขวางของชีวิตและสังคม :
ระเบียงโลก บนทางเดินใต้ร่มไม้ชายน้ำ คูเวียง นครเชียงใหม่
Artist / WAC Arts Author : วิรัตน์ คำศรีจันทร์
Technical Methods / Methodological Driven : การปฏิบัติการศิลปะ พัฒนาวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการพหุปัญญา บูรณาการเชื่อมโยงพหุมิติ กับศิลปะ สื่อ การศึกษา สุขภาพ การพัฒนาสังคมสิ่งแวดล้อม วิธีวิเคราะห์พหุลักษณ์ข้อมูล การแสดงให้ประสบการณ์เชิงประจักษ์ อุปลักษณ์ศิลป์ สารัตถสังเคราะห์ศิลป์ อุเทศศิลป์ เวชนิทัศน์ศิลปกรรม องค์ประกอบพื้นฐานวิทยาการบูรณการศิลปวิทยวัฒนธรรมวิวัฒน์ เพื่อองค์ประกอบและมิติสุนทรียปัญญา ฐานเชิงทฤษฎีและปัญญาปฏิบัติบูรณาการ ของทุกสาขาวิทยาการและทุกสาขาการพัฒนา และให้พื้นฐานใหม่แก่องค์ประกอบสุขภาพ ในมิติสุนทรียพลานามัย รองรับพัฒนาการกระบวนการทางการศึกษา กระบวนการปัญญาพหุวิทยาการ การยกระดับวิวัฒนาการพหุภาคส่วนสังคม ข้ามกรอบจำกัดกระบวนทรรศน์เชิงเดี่ยว พัฒนาการสู่ระบบการกระจายตัว ยึดโยงการพลวัตความงอกงามร่วมกันด้วยหลากหลายขั้วความหมาย เสริมพลังวงจรการจัดระบบข้อมูลเชิงประจักษ์ภายใน ให้เกิดปฏิสัมพันธ์ทางความหมายกับระบบภายนอก ผสมผสานพหุลักษณ์ข้อมูล ทั้งวัฒนธรรมวิทยาการลายลักษณ์ วัฒนธรรมพหุปัญญามุขปาฐะ วิทยาการปัญญาประดิษฐ์ บูรณาการพหุปัญญา พหุวิทยาการ ศิลปวิทยวัฒนธรรมวิวัฒน์
Local Source : คูเวียงพิงคนคร มหานครเชียงใหม่ ในห้วงการแพร่ระบาดของ โควิด-19 ปี 2019 พุทธศักราช 2562
Tools / Media / Size / Dimension : Realistic Landscape Drawing กระดาษปรู๊ฟแผ่นใหญ่ ดินสอ EE
Collector / Visits : บ้านสังคมศิลป์ บ้านห้วยส้ม สันป่าตอง เชียงใหม่
