บันทึกนี้คนแก่ขออนุญาตบ่น    โดยเริ่มด้วยโคลงของสุนทรภู่ 

“คำโบราณท่านว่าเหล็กแข็งกระด้าง   เอาเงินง้างอ่อนตามความประสงค์”  

เพื่อลดภาวะโลกร้อน   มีมาตรการลด Carbon emission    โดยคิด Carbon footprint ขึ้น   ตามมาด้วยการคิด Carbon credit ว่า กิจการใดช่วยดูดซับก๊าซคาร์บอนไดอ็อกไซด์ต้นเหตุภาวะโลกร้อนได้เพียงใด    นำสู่การซื้อ คาร์บอนเครดิต (๑)  

มาวันนี้ ผมเพิ่งพบว่ามีการซื้อ ไบโอไดเวอร์ซิตี้เครดิตได้ (๒)   

ทำให้อดถามไม่ได้ว่าการซื้อ ๒ แบบนี้ ทำให้สังคมมนุษย์บรรลุสภาพ net zero Carbon emission ยากลงหรือไม่   ผมรู้สึกเหมือนสภาพความประพฤติแบบศรีธนญชัย    คือธุรกิจของตนเองก่อ emission  ก็เอาเงินกำไรไปหนุนกิจกรรมที่ก่อผลเชิงบวก เพื่อให้ตนยังทำธุรกิจแบบเดิมต่อได้           

ในโลกของ carbon emission เงินซื้อได้ทุกอย่าง

แต่ในโลกส่วนตัวของเรา ต้องไม่เป็นเช่นนั้น   เงินต้องไม่ช่วยซื้อโอกาสให้เราประพฤติชั่ว    เพราะการประพฤติชั่วเป็นการทำลายตนเอง  

วิจารณ์ พานิช 

๔ พ.ย. ๖๖