วันที่ ๘ สิงหาคม ๒๕๖๖ ผมได้รับรู้เรื่องการใช้ DE ใน “โครงการศึกษาและพัฒนาระบบกลไกหนุนเสริม การพัฒนากรอบหลักสูตรสถานศึกษาฐานสมรรถนะ เพื่อการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุก ของสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา ๘ จังหวัด : ระยะที่ ๑ การพัฒนาระบบโค้ชในพื้นที่ระดับจังหวัด” มี รศ. ประภาภัทร นิยม เป็นหัวหน้าโครงการ ได้รับทุนสนับสนุนจาก บพท. และ สกสว. เป็นการรับรู้จากการประชุมสภาสถาบันอาศรมศิลป์ และเป็นข้อมูลจาก DE ต้นน้ำเท่านั้น
๘ จังหวัดในโครงการคือ ระยอง ศรีษะเกษ สตูล เชียงใหม่ กาญจนบุรี นราธิวาส ปัตตานี ยะลา ซึ่งเป็นจังหวัดพื้นที่นวัตกรรมการศึกษารุ่นแรก ที่ดำเนินการมาแล้วประมาณ ๔ ปี
ทีมงานของโครงการออกแบบกิจอย่างมืออาชีพหรือมือเก๋า โดยสร้างวัฒนธรรมการทำงานร่วมในแต่ละจังหวัด ๒ ประการคือ (๑) สร้าง “ความเป็นเจ้าของร่วมกัน” (๒) สร้าง “กลไกความร่วมมือทางวิชาการ” เพื่อเสริมแรงสถานศึกษานำร่องให้สร้างการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพได้โดยเร็ว
เมื่อปฏิบัติจริง ทีมงานพบความยากลำบากในทุกขั้นตอนคือ (๑) การสร้าง “คณะทำงานประสานงานเบื้องต้น” (๒) การสร้าง “กลุ่มสังเคราะห์ความเห็นร่วม” ของทุกภาคส่วน (๓) การมีส่วนร่วมใน “เวทีประชุมปฏิบัติการ” ที่เมื่อผมอ่านเอกสารรายงาน ก็ตกใจว่า จังหวัดพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา ที่ดำเนินการมา ๔ ปี ยังไม่เกิดกลุ่มแกนนำ (stakeholders) ปฏิรูปการศึกษาจากทุกภาคส่วนในจังหวัด จริงทั้ง ๘ จังหวัดหรือ
ก็ขอตั้งความหวังว่า กระบวนการ DE กลางน้ำ และปลายน้ำ โดยทีมสถาบันอาศรมศิลป์ จะเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดกลุ้มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่เอาจริงเอาจังในทุกจังหวัดพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา ที่ร่วมกันส่งเสริมให้โรงเรียนใช้หลักสูตรฐานสมรรถนะ
วิจารณ์ พานิช
๖ ก.ย. ๖๖
