ชีวิตที่พอเพียง 4436. เดินออกกำลังที่ชายหาดพัทยาเหนือ

คืนวันที่ ๑๘ มีนาคม ๒๕๖๖ ผมนอนค้างที่โรงแรม โอโซ พัทยาเหนือ เพราะไปร่วมการประชุมแบบ รีทรีต ของโครงการ SiCORE ของคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล ที่เวลานี้กลายเป็นโครงสร้างการบริหารงานตามปกติของคณะไปแล้ว หลังจากเป็นโครงการมาตั้งแต่ปี ๒๕๖๐

เป็นโอกาสเรียนรู้ทั้งด้านการสร้างสรรค์งาน และด้านความเป็นไปของบ้านเมือง ในยุคหลังโควิด ว่ากิจการธุรกิจท่องเที่ยวที่พัทยาฟื้นตัวแล้ว เพราะ ๓ โรงแรมบริเวณที่ผมไปพัก มีแขกมาพักคับคั่ง สังเกตจากไฟที่เปิดตามห้องของโรงแรม อะมารี และ ฮอลิเดย์ อินน์ ที่อยู่ติดกัน และจากแขกของโรงแรมโอโซเอง ที่มีคนหลายชาติมาพัก ส่วนใหญ่หน้าตาเป็นคนเอเซีย

เช้าวันที่ ๑๙ มีนาคม เวลาราวๆ ๖.๓๐ น. ผมออกไปเดินชมบริเวณโรงแรม ไปที่วงเวียนน้ำพุปลาโลมา พบว่าโรงแรมโอโซอยู่ตรงข้ามโรงแรมดุสิตธานี ทำให้ระลึกถึงคุณไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม ที่เมื่อเกือบ ๒๐ ปีมาแล้ว เราไปประชุมด้วยกันที่พัทยา แล้วคุณไพบูลย์ชวนผมนั่งรถของคุณไพบูลย์ ที่คุณไพบูลย์ขับเองไปที่โรงแรมดุสิตธานี ไปทำอะไรจำไม่ได้

ระลึกถึงตอนชุมนุมรุ่นศิริราช ๗๑ แล้วไปพักที่โรงแรมดุสิตธานีพัทยาเหนือ แล้วตอนเช้ามืดนักวิ่งจำนวนหนึ่งนัดกันออกวิ่งออกกำลังตอนเช้าด้วยกัน มี นพ. ศุภชัย เป็นผู้นำ จำได้แม่นว่า ตอนนั้นศุภชัยกำลังรักษาโรคมะเร็งตับ และโรคทุเลาชั่วคราว ผมจำคำของศุภชัยได้แม่นยำว่า “ทำไมต้องเป็นอั๊วด้วย”

สถานที่ชวนหวนรำลึกถึงเพื่อนที่จากไปนานแล้วสองคน เป็นมรณานุสติว่า อีกไม่นานก็จะถึงคราวของตัวเราเอง

ผมเดินผ่านถนนที่เมื่อคืนมีการปิดให้เป็นถนนคนเดิน มีร้านขายของสองข้างทางจนไปจรดชายทะเล ไปเดินบนเขื่อนป้องกันการกัดเซาะชายหาด ชมและถ่ายรูปอ่าวพัทยา ที่ผมรู้สึกว่ารกและไม่เป็นระเบียบ เป็นสภาพของที่ท่องเที่ยวชั้นต่ำ ไร้รสนิยมทางธรรมชาติ มีร้านอาหารที่มีเก้าอี้ผ้าใบให้นอนพัก และกินอาหารและเครื่องดื่ม ซึ่งมองด้านดีก็เป็นที่ทำมาหากินของคนจน

เดินไปไม่ไกล พอได้ชิมบรรยากาศ ก็เดินกลับ มาเข้าบริเวณโรงแรม อะมารี ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นเจ้าของเดียวกันกับโรงแรมโอโซ หรืออาจกล่าวว่าโอโซเป็นสาขาของอะมารี ที่ราคาย่อมเยากว่า บริเวณของอะมารีมีต้นไม้ร่มรื่นกว่า แต่ก็ใช้สระว่ายน้ำร่วมกัน และทีมศิริราชไปใช้ห้องประชุมที่อะมารี แต่นอนพักและกินอาหารที่โอโซ

วิจารณ์ พานิช

๑๙ มี.ค. ๖๖

ห้อง ๑๘๑๒ โรงแรมโอโซ พัทยาเหนือ