๓๑ สิงหาคม - ๑ กันยายน ๒๕๖๕
TG 961 กำหนดออก ๑๔.๑๕ น. เราจึงต้องนั่งรถบัสออกจากโรงแรมตั้งแต่ ๑๑ น. คณะส่วนใหญ่กลับวันนี้ และมี ศ. ปิยะมิตรกับภรรยา ที่กลับสายการบิน การ์ตา นอกนั้นกลับ TG 961 ด้วยกัน
นั่งคุยกับหมออังคณาบนรถ ถึงสนามบินไม่รู้ตัว รถส่งที่ terminal 4 เมื่อไปดูที่ป้าย พบว่าการบินไทยออก terminal 5 ต้องเดินเข็นกระเป๋าไปไกล ซึ่งก็ช่วยให้ผมได้ออกกำลังเพิ่มขึ้นจากเดินเมื่อเช้า เจ้าหน้าที่เช็คอินเป็นคนไทย บอกผมว่าห้องรับรองอยู่ใกล้ประตู ๑ แต่เครื่องบินของเราออกที่ประตู ๗๙ และคิวตรวจคนออกจากเมืองยาวมาก
หมออังคณา เลขะกุล ได้รับคำสั่งจากหมอวิโรจน์ให้คอยดูแลผมกับหมอสุวิทย์ มาบอกว่าคนที่มีแต่กระเป๋าขึ้นเครื่องไปผ่านการตรวจความปลอดภัยได้เลย และพาหมอสุวิทย์ อธิการบดีบรรจง และผม ไปผ่านการตรวจความปลอดภัย แล้วหมอสุวิทย์พาลิ่วไปตรวจคนออกจากเมือง และพาไปที่ประตู ๗๙ พร้อมกับหาห้องรับรองไปด้วย ผมตามไปด้วยเชื่อว่าหมอสุวิทย์ชำนาญสนามบินนี้ ปรากฏว่าไม่มีห้องรับรองอยู่ในสนามบินชั้นในหลังผ่านตรวจคนเข้าเมืองแล้ว (คนละระบบกับที่ประเทศไทย) ถ้าจะไปห้องรับรองต้องออกไปสนามบินชั้นนอก และเดินไกล อีก ๓๐ นาทีก็จะถึงเวลาเรียกขึ้นเครื่องแล้ว เราจึงไปรอที่ประตู ๗๙ และอธิการบดี ศ. บรรจงกินแซนวิชที่คุณปุ้มให้มาก่อนขึ้นรถ ผมไม่กิน รอไว้กินบนเครื่องบินเลย
เครื่องบินออกช้ากว่าเวลาที่กำหนดราวๆ ๑๕ นาที กัปตันประกาศว่า ใช้เวลาบิน ๑๑ ชั่วโมงครึ่ง เพราะลมแรง และจะถึงสนามบินสุวรรณภูมิ ๗.๑๕ น. ช้ากว่าเวลาตามตารางบิน
เมื่อวันที่ ๒๘ หมอบวรศมเล่าว่า เดี๋ยวนี้กัปตันเครื่องบินจะหาทางประหยัดน้ำมัน โดยรวบรวมข้อมูลในช่วงเวลาใกล้เครื่องออกที่สุด เพื่อคำนวณปริมาณน้ำมันที่ต้องใช้ และให้เติมน้ำมันเท่าที่จำเป็น ไม่บรรทุกน้ำมันเกิน ที่จะทำให้เครื่องหนัก จึงมักมีผลให้เครื่องบินออกช้า ไม่ทราบว่าวันนี้เครื่องออกช้าไป ๑๕ นาที ด้วยเหตุนี้หรือไม่
ผมนั่งที่นั่ง 14J ติดทางเดิน และใกล้หน้าต่าง เครื่องบิน Airbus 350 – 900 เหมือนขามา นั่งสบาย แต่นอนไม่สบาย ยิ่งคนตัวโตอย่างหมอนพพร บ่นอุบว่านอนไม่สบายเลย
กินอาหารเย็น โดยผมเลือกข้าวกับแกงกุ้ง ที่ชอบคือหลังอาหารจานหลัก มีเนยแข็งอย่างดีมาให้กิน ผมขอกาแฟดำ กับคอนยัค มากินตบท้าย แล้วไปแปรงฟันนอน ไม่กินของหวาน หลับๆ ตื่นๆ ได้สัก ๔ ชั่วโมงก็ลุกขึ้นมาเขียนบันทึก ชั่วโมงครึ่งก่อนเครื่องลงกินอาหารเช้า
ผมเพิ่งสังเกตว่า เดี๋ยวนี้ไม่มีของขายบนเครื่องบินแล้ว นิตยสารก็ไม่มีให้อ่าน แต่มีหนังให้ดู มีเพลงให้ฟัง หูฟังคุณภาพสูง และมี flight information ให้ติดตามได้ตลอดเวลา ที่ตัวเครื่องบินเขามีสัญลักษณ์ wifi ผมถามว่า มีไวไฟให้ใช้ไหม เจ้าหน้าที่ตอบว่ายังติดตั้งไม่เสร็จ
ที่นั่ง/นอน ของชั้นธุรกิจเต็มหมด แต่ของชั้นประหยัดที่นั่งว่างมาก
กำหนดเดิมถึงสุวรรณภูมิ ๖.๑๕ น. เครื่องลง ๗.๐๗ น. อ. หมอประสิทธิ์ ต้องรีบไปขึ้นเครื่องต่อไปโตเกียวเลย เราไปรอกระเป๋านานราวๆ ครึ่งชั่วโมง รอนานขนาดนี้ เดี๋ยวนี้คนบ่นอุบ อธิการบดี อ. หมอบรรจง มาขอบคุณ ว่าที่คุยกันตอนกินอาหารเช้าทุกเช้านั้น ทำให้ท่านได้ปะติดปะต่อเรื่องราวการเมืองในมหาวิทยาลัยมหิดลได้ชัดเจนขึ้น ผมบอกตัวเองว่า การได้สังสรรค์เสวนากับคนดี ช่วยให้ผมได้ยกระดับจิตใจตนเองให้สูงยิ่งขึ้น
ผมขึ้นไปเรียกแท็กซี่ที่สนามบินชั้นบน ที่มาส่งผู้โดยสารขาเข้า ตามที่เคยปฏิบัติเรื่อยมา โชเฟอร์บอกว่ารถติดมาก ซึ่งก็เป็นความจริง ถึงบ้าน ๙ น.
ผมได้พิสูจน์ว่า ขณะนี้สุขภาพชายชรา ๘๐ กะรัต ยังพอไหวกับการเดินทางไปประชุมต่างประเทศไกลๆ น่าจะเป็นผลของการเดินออกกำลังทุกเช้า และระมัดระวังเรื่องสุขภาพ ไม่ปล่อยตัว
วิจารณ์ พานิช
๑ ก.ย. ๖๕
