ผมได้แนวความคิดนี้จากระบบ AACSB (Association to Advance Collegiate School of Business) ที่ทำหน้าที่ accredit คณะวิชาด้านบริหารธุรกิจ และในประเทศไทย คณะบริหารธุรกิจ มช. ได้รับการรับรองเป็นแห่งแรกในปี พ.ศ. ๒๕๖๔ ในปัจจุบันมีคณะวิชาด้านบริหารธุรกิจ ๘ แห่งในประเทศไทยได้รับการรับรอง และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจะเป็นเจ้าภาพ Asia-Pacific Annual Conference ในวันที่ ๑๖ - ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๕ นี้
เข้าไปอ่านเว็บไซต์ของ AACSB อย่างผ่านๆ เห็นชัดเจนว่าเขาทำหน้าที่ขับเคลื่อนธุรกิจที่มีคุณธรรมอย่างแข็งขัน และเห็นชัดเจนว่า การเข้าใช้กรอบมาตรฐานการเป็นคณะบริหารธุรกิจที่ AACSB รับรอง ช่วยการพัฒนาคุณภาพการศึกษาและการบริหารงานของคณะวิชาอย่างดียิ่ง กรอบมาตรฐานเป็นตัวช่วยให้มีการทำงานอย่างมีทิศทาง มีเป้าหมาย และมีกลยุทธที่ถูกต้องเหมาะสม
แต่กลยุทธ์ เป้าหมาย ทิศทาง ที่เหมาะสม ขึ้นกับบริบทของประเทศ และของแต่ละสถาบันอุดมศึกษาด้วย การใช้เกณฑ์มาตรฐานใดๆ อย่างไม่มีวิจารณญาณ จึงอาจเป็นการเข้ากรง แทนที่จะเป็นการใช้กรอบ(มาตรฐาน)อย่างชาญฉลาด กลับเป็นการพาตัวเองเข้ากรง หรือเข้าที่แคบ ทำตามเกณฑ์อย่างมืดบอด
ผมคิดว่า ประเทศไทย การศึกษาไทย ต้องส่งเสริมให้เด็กไทย นักศึกษาไทย คนไทย มีวิจารณญาณ โดยกล้าวิพากษ์วิจารณ์มาตรฐานต่างๆ ที่เรามี ที่เราเข้าไปใช้ เพื่อให้ประเทศไทยมีพลเมืองที่มีวิจารณญาณสูง เป็นเส้นทางสู่ประเทศรายได้สูง สังคมดี หลุดจากกับดักรายได้ปานกลาง
จะทำเช่นนั้นได้ การศึกษาไทยต้องหนุนให้นักเรียนและครู ฝึกใช้ Kolb’s Experiential Learning Cycle จนเป็นนิสัย ให้เมื่อพบหรือใช้หลักเกณฑ์ หรือมาตรฐานใด และนำไปใช้ ก็มีการสังเกตผลและสะท้อนคิดสู่การตีความมาตรฐานนั้น จนพบว่าหลักการบางส่วนในมาตรฐานนั้นควรได้รับการตีความใหม่ ในบริบทของตนเอง ช่วยให้สามารถใช้มาตรฐานนั้นอย่างชาญฉลาด ไม่ใช้อย่างมืดบอดหรือตามตัวหนังสือ แต่ใช้โดยกล้าตีความจากประสบการณ์ตรงของตน
ในบางกรณี มีแค่กล้าตีความ แต่กล้าเถียงมาตรฐานนั้นๆ ด้วย โดยมีหลักฐานจาก conceptualization ที่ได้จาก reflective observation ในวงจร Kolb’s Experiential Learning Cycle ของการใช้มาตรฐานนั้น
คนมีปัญญา เชื่อ Experiential learning ของตนเอง มากกว่าเชื่อมาตรฐาน
วิจารณ์ พานิช
๑ ต.ค. ๖๕
In ‘IT’ there are a lot of standards for just about everything to ensure reliability (work as expected –as specified in the relevant standards) of ‘products’. Most standards are revised many times in the last 10 years as more and better IT products come to the mass. So standards are used as (generalized) warranties.
So, standards set minimum quality –not maximum quality.
Quality Assurance standards are ‘contracts’ between producers and consumers that the products when used/operated in ‘normal settings’ will work by the standard(s) which the product(s) are said to comply.