ข้าพเจ้าได้อ่านบทความของท่านศาสตราจารย์ระพี  สาคริก เรื่อง กลยุทธ์และแรงบันดาลใจในการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ จากวารสารภาษาและวัฒนธรรม ฉบับ ม.ค.-เม.ย.2544 ซึ่งทำให้ข้าพเจ้าได้เกิดแรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องราวลงบล๊อคในวันนี้

     จากการสัมผัสอยู่กับงานในหน้าที่ซึ่งเป็นงานในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทำให้เห็นความแตกต่างระหว่างบุคคลเกิดขึ้น เนื่องจากว่าองค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.)ซึ่งเป็นหน่วยงานหนึ่งที่อยู่ใกล้ชิดหรืออยู่ในชุมชน และต้องอยู่กับชาวบ้าน ซึ่งการศึกษามันต่างกัน ทำให้การสื่อสารต้องลำบากยิ่งขึ้นอีก

     อีกประการหนึ่งผู้บริการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นนักการเมืองซึ่งเข้ามาแบบต้องใช้เงิน ,ขาดสติปัญญาและขาดสำนึกรักชาติ ทำให้ต้องการเฉพาะ Percent จากทำงานทุกอย่างที่ประเมินเป็นมูลค่าได้

     ด้วยเหตุนี้ทำให้เราซึ่งเป็นข้าราชการประจำจะต้องทำงานด้วยความลำบากใจ และต้องเปิดหนังสืออ่านตลอดว่าอย่างนี้ไม่ควรทำ หรืออย่างนี้มันผิด

     แต่ก็มีข้าราชการหลายท่านโดยเฉพาะเจ้าหน้าที่พัสดุที่หลงระเริงกับคำหวานของผู้บริหาร แล้วช่วยให้ผู้บริหารทำผิดระเบียบเพื่อแลกกับขั้นพิเศษ (2 ขั้นเต็ม)

     ซึ่งผู้บริหารไม่เป็นผู้ใหญ่ที่มีจิตวิญญาณของนักบริหาร ตามที่ท่านอาจาร์ระพีกล่าวไว้

     ทำให้ข้าพเจ้าซึ้งกับวิถีชีวิตการทำงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ทำให้แรงบันดาลใจที่มีต่อการทำงานให้เกิดประสิทธิภาพนั้นแย่ลง

     จริงๆแล้ว ข้าพเจ้าเข้าใจธรรมชาติของมนุษย์นะครับ แต่ยังคิดอยู่เสมอว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องอยู่กับระยะเวลาในการบ่มเพาะให้เหมาะสมด้วย จึงจะทำให้ประสบการณ์ที่มีอยู่นำไปใช้ประโยชน์ได้

     เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเป็นสัปดาห์ที่จะต้องจ่าย Bonus ให้กับข้าราชการและลูกจ้าง ซึ่งผู้บริหารยังเรียกรับผลประโยชน์เป็น Percent อีกเลย

     ทำให้แรงบันดาลใจในการทำงานของเจ้าหน้าที่จะมีได้อย่างไร ซึ่งผู้บริหารของกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย ควรให้ความสนใจ หรือใส่ใจในปัญหาเหล่านี้ด้วย