จริงๆ...ก็มิใช่เป็นคนบ้างาน หรือมิใช่เป็นคนขยันขันแข็งแต่อย่างใด แต่ที่ต้องไปโรงเรียนทุกวันก็เพราะต้องการฝึกสติ ฝึกสมาธิและปัญญา ในสถานที่ที่สงบร่มเย็น และเงียบเชียบมาก
อีก ๕ เดือน อายุจะเต็มพิกัด ๖๐ ปี มีความรู้สึกอ่อนล้าเป็นธรรมดา ความไม่เหมือนเดิมเริ่มเข้ามาเยือน ดังนั้นหากอยู่เฉย อาจพบกับความเฉื่อยชา นำมาซึ่งความเกียจคร้าน ขาดความกระตือรือร้น
จึงเป็นที่มาของการทำงานทุกวัน เหมือนได้ปฏิบัติธรรมไปในตัว ได้ทั้งการออกกำลังกาย ห่างไกลโควิด ออกกำลังจิตจากการฝึกสติ ช่วยให้ระลึกรู้ตัวอยู่เสมอว่าทำอะไรอยู่ ใจจดจ่ออยู่กับงาน ไม่คิดฟุ้งซ่านไปเรื่องอื่น ขณะเดียวกันได้ใช้สมอง คิด สร้างสรรค์งาน ทำให้เกิดทักษะและความรอบรู้
การได้ต่ออายุราชการอีก ๑ ปี นับว่ามีนัยสำคัญ เส้นทางของการเดินทางสู่วันเกษียณอายุราชการ เหลือเพียง ๑๔ เดือนเท่านั้น คำถามคือ ทำอย่างไรชีวิตและงาน จึงจะมีสีสันสดใส มิใช่อยู่ไปวันๆ เอาแต่รอคอยถึงวันสุดท้ายที่จะมาถึง
ในแต่ละวันจึงมีความหมายมาก เหมือนได้แบ่งปัน หรือทำบุญจุนเจือให้โรงเรียน สิ่งใดที่ต้องสะสางให้เกิดความเรียบร้อย จะลงมือทำทันที ถึงแม้จะไม่มีงานใหม่ แต่การดูแลบำรุงรักษางานเก่าให้คงสภาพและเกิดคุณค่าตลอดไป...ย่อมจะเป็นที่ระลึกให้แก่ชีวิตได้บ้าง ไม่มากก็น้อย
ทุกวันนี้..งานเอกสารเป็นเรื่องของครู งานสิ่งแวดล้อมและแหล่งเรียนรู้ ผอ.ทำให้ดู อยู่ให้เห็น เน้นให้เป็นระบบมีระเบียบ ไม่ทำเพื่อการประกวดหรือแข่งขัน แต่จะสร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่โรงเรียน...ที่เริ่มจากการมองเห็น”คุณค่า”ในตนเอง แม้จะเป็นเพียงโรงเรียนขนาดเล็กก็ตาม
เมื่อจัดอาคารสถานที่ แต่งแต้มสีให้แก่องค์ประกอบของงาน รู้สึกได้ถึงความเบิกบานสำราญใจในชีวิต แต่ก็พยายามจะฉุกคิด ไม่ให้ยึดติดกับความงดงามและความสำเร็จตรงหน้า
เพราะไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน สักวันย่อมผันแปรเปลี่ยนแปลง จึงต้องมีสติ ฝึกหัดยับยั้งชั่งใจ ไม่ไปหลงใหลได้ปลื้มกับคำติชม ไม่หลงในคุณความดีของตนเอง คิดเสมอว่า..ทำหน้าที่เพื่อหน้าที่
เสร็จสรรพสำหรับวันนี้ บันทึกภาพแห่งความทรงจำเอาไว้ เพราะวันเวลาไม่หวนคืน น้ำไหลไปมักไม่ไหลทวน ทุกสิ่งที่ลงมือทำ น่าจะเป็นสีสันสุดท้ายปลายทาง ที่ไม่อาจหวนคืนกลับมาเพื่อการแต่งแต้ม หรือแก้ไขได้อีกแล้ว
ขอบคุณตัวเอง..ที่ยังเหลือหัวใจไว้ให้กับงานในโรงเรียน ขอบคุณผู้บริหารและครู ที่มอบตัวอย่างที่ดี ไว้ให้แผ่นดินนี้ ให้ได้เดินตามรอยอย่างอบอุ่นและไม่รู้สึกเดียวดาย
แหล่งสุดท้าย...ที่พักพิงใจ ไม่เคยลืมโคกหนองนาสวนป่าในฝัน ที่ช่วยให้ยามเย็นของทุกวัน สดชื่น จากไอเย็นของสระน้ำ ได้สูดอากาศที่ถ่ายเทมาจากต้นไม้ เหมือนว่าชีวิตไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้...กลับบ้านเพื่อพักผ่อน เพราะพรุ่งนี้...ยังมีงานที่ยังคงต้องเดินหน้าต่อไป
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๖ กรกฎาคม ๒๕๖๕
