ในช่วงเวลาแห่งชีวิต

60 วินาที ที่รวมกันเป็นนาที

60 นาที ที่รวมกันเป็นชั่วโมง

24 ชั่วโมง ที่รวมกันเป็น 1 วัน

7 วัน ที่รวมกันเป็นสัปดาห์

52 สัปดาห์ หรือ 365 วัน ที่รวมกันเป็น 1 ปี

และวันนี้....... 31 ธันวาคม วันที่เราเรียกว่า

"วันส่งท้ายปีเก่า"

กำลังจะผ่านไป

วันที่หลาย ๆ คนกำลังจะเลี้ยงส่งหลาย ๆ อย่างที่ผ่านเข้ามาในช่วง 365 วันที่ผ่านมา

364 วันที่แล้ว เราก็เลี้ยงต้อนรับวันปีใหม่ วันขึ้นปีใหม่ วันที่แสนสดใส วันที่คิดว่าจะเริ่มทำสิ่งโน้น วันนี้คิดว่าจะต้องเริ่มทำสิ่งนี้

และวันนี้ล่ะ "เราทำหรือยัง???".......

บางคนอาจจะทำแล้ว บางคนเริ่มทำนิดหน่อย บางคนทำได้เยอะ บางคนทำได้น้อย บางคนทำสำเร็จ บางคนทำล้มเหลว

แต่ชีวิตและหัวใจของเรา "ยังคงเต้นต่อไป"

ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน

จะเป็นวันที่เรียกว่าวันส่งท้ายปีเก่าหรือวันที่เรียกว่าวันขึ้นปีใหม่

ชีวิตและลมหายใจของเราจะต้องเต้นต่อไป

เต้นเพื่ออยู่ เต้นเพื่อรู้

เต้นเพื่อที่จะสู้กับความหวัง

เต้นเพื่อที่จะอยู่กับความศรัทธา

เต้นเพื่อที่จะไปให้ถึงสิ่งที่จะไขว่คว้า

เต้นเพื่อที่จะไปหาความฝันอันสูงสุดของชีวิต


ขอฝันใฝ่ ในฝันอันเหลือเชื่อ ขอสู้ศึก ทุกเมื่อ ไม่หวั่นไหว 


ขอทนทุกข์ รุกโรมโหมกายใจ ขอฝ่าฟัน ผองภัย ด้วยใจทะนง 


จะแน่วแน่แก้ไข ในสิ่งผิด จะรักชาติ จนชีวิต เป็นผุยผง 


จะยอมตาย หมายให้ เกียรติดำรง จะปิดทอง หลังองค์ พระปฏิมา 


ไม่ท้อถอย คอยสร้าง สิ่งที่ควร ไม่เรรวน พะว้าพะวัง คิดกังขา 


ไม่เคืองแค้น น้อยใจ ในโชคชะตา ไม่เสียดาย ชีวา ถ้าสิ้นไป 


นี่คือ ปณิธาน ที่หาญมุ่ง หมายผดุง ยุติธรรม อันสดใส 


ถึงทนทุกข์ ทรมาน นานเท่าใด ยังมั่นใจ รักชาติ องอาจครัน 


โลกมนุษย์ ย่อมจะดี กว่านี้แน่ เพราะมีผู้ ไม่ยอมแพ้ แม้ถูกหยัน 


ยังคงหยัด สู้ไป ใฝ่ประจัญ ยอมอาสัญ ก็เพราะปอง เทิดผองไทย*

(*เพลง ความฝันอันสูงสุด

บทเพลงพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ 9)


วันนี้วันปีเก่าที่กำลังจะผ่านไป ไม่ว่าเราจะผ่านร้อน หนาว ทุกข์ หรือสุข มามากหรือน้อยเพียงใด ขอให้วันพรุ่งนี้เราลุกขึ้นก้าวสู้ต่อไป เพื่อก้าวไปสู่ความฝันอันสูงสุด จากนี้และตลอดไป......

ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ

31 ธันวาคม 2549