เช้าวันที่ ๒๔ มีนาคม ๒๕๖๕ เป็นเช้าวุ่นวายสำหรับผม เพราะหมอที่ศิริราชนัดภรรยาไปติดตามผลการรักษาหูชั้นนอกอักเสบ ผมต้องไปบรรยายที่อาคาร สวทช. ถนนพระราม ๖
แก้ปัญหาโดยลูกสาวพาแม่ไปโรงพยาบาล มีคนช่วยขับรถ ที่ศิริราชคุณอิน(ทิรา)จากหน่วย R2R มาช่วยอำนวยความสะดวก ผมหลงติดต่อจองแท็กซี่ให้ตนเองเดินทางไปบรรยายอยู่นาน พบว่าโลกการใช้แท็กซี่โดนโควิดขวิดกระเจิง ศูนย์ ๑๖๘๑ ที่ผมเคยใช้อย่างสะดวกสบายเมื่อกว่าสองปีก่อนสลายไปแล้ว ประกาศบริการจองแท็กซี่บนเว็บไซต์มีลักษณะแสวงหาผลประโยชน์เกินราคาชัดเจน ผลการติดต่อให้ความรู้ผมมาก สุดท้ายล้มเหลว พบว่าศูนย์ที่ติดต่อได้เรื่องราวที่สุดคนรับเรื่องไม่มีลักษณะของวิชาชีพบริการเลย เขาบอกว่าจะติดต่อรถ แล้วโทรศัพท์มาแจ้ง
ตื่นเช้าพบว่าศูนย์แท็กซี่ไม่ติดต่อกลับมาเลย นึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืนลูกสาวคนโตกลับมานอนบ้าน และจะต้องกลับไปทำงานที่คณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาฯ ตีห้าไปเคาะประตูห้องนอนถามว่าพ่อไปด้วยได้ไหม ในที่สุดตกลงกันว่าต้องออกจากบ้านเช้ามากเวลา ๖.๓๐ น. เพื่อเลี่ยงรถติด
ไปลงรถที่ฝั่งตรงข้าม รพ. รามาธิบดี เวลา ๗ น. กะว่าจะหาร้านกาแฟไปนั่งฟังเสียงบรรยายวันที่ ๒๓ ของรายการที่ผมจะไปพูด พบว่าไม่มี มีที่นั่งหน้าสถาบันสุขภาพเด็กและวัยรุ่น ดูแล้วทำเลดี สะอาดและไม่มีคน นั่งฟังเสียงบรรยายได้ไม่ถึง ๕ นาทีก็พบว่าผมคิดผิด ตรงนี้อยู่ติดถนนพระราม ๖ เวลา ๗ น. เศษรถมากแล้ว เสียงรถดังมาก โดยเฉพาะรถมอเตอร์ไซคล์บางคัน จึงล่าถอยเดินออกกำลังเข้าไปในซอยโยธี เข้ากรมวิทยาศาสตร์บริการ เลี้ยวลัดไปยังอาคาร สวทช. เก่า ที่เมื่อกว่ายี่สิบปีก่อนผมไปประชุมบ่อยมาก แต่ไม่ได้ไปกว่าสิบปีแล้ว
ในที่สุดก็ได้ที่นั่งฟังเสียงการบรรยายที่ผมดาวน์โหลดไว้ในคอมพิวเตอร์ ที่ห้องโถงชั้นล่างทิศตะวันออก ที่มีเจ้าหน้าที่สาวๆ สองสามคนมานั่งกินอาหารเช้า
ได้เห็น new normal ของการกินอาหารเช้า ที่เป็นอาหารกล่องสำเร็จรูปซื้อจากร้านสะดวกซื้อ ไม่มีร้านอาหารหรือแคนทีนอยู่ในอาคาร ที่จริงมีอาคารตลาดอาหารอยู่ก่อนถึงอาคาร สวทช. ที่คนเข้าไปซื้อและนั่งรับประทานได้ แต่บรรยากาศไม่น่านั่งฟังเสียงการบรรยายจากคอมพิวเตอร์ได้ เข้าใจว่าพนักงานที่ทำงานแถวนี้ส่วนใหญ่คงจะใช้บริการตลาดอาหารนี้
วิจารณ์ พานิช
๒๔ มี.ค. ๖๕
