ลาก่อนแล้วนะ แม่สาวคนกล้าหน้าเด้ง
วิถีเส็งเคร็งของฉันมันน่าเหนื่อยหน่าย
ผมยาวรุงรังหน้าตาเกรอะกรังซังกะตาย
เก็บขี้ยางขายหากินกันไปวันวัน
ไร้อนาคต น่าหดหู่ใจใช่ไหม
เพื่อนเขา..มีรถคันใหญ่ผ่อนงวดควันดำแข่งกัน
คนไร้ความคิด ไร้มิตร ไร้เพื่อนเสียงลั่น
ชูแก้วเมรัยชนกัน สำหรับฉัน…ไม่มี
ถ้าเรา…ไม่พอใจกันและกัน
อยู่ไปนานวัน สักวันก็คงไม่ดี
ข้อจำกัด อดทน ถึงวันล้นปรี่
ก็คงถึงที่สองเราต้องลาสักวัน
ไปดีเถอะนะ ฉันจะไม่เศร้านานหรอก
แค่อยากจะบอก คิดถึงเมื่อไรก็มา
ฉันยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไกลสายตา
รักแล้วต้องลาเรื่องธรรมดาของโลกฯ
๒๕๖๕๐๓๒๙
๐๘.๐๐ น.
