บทความเรื่อง Southeast Asia risks stumbling toward a South American future เตือนสติว่า การที่ประเทศไทยจะหลุดจากกับดักรายได้ปานกลางเป็นเรื่องท้าทายกว่าที่คิด
ข้อเขียนในบทความดังกล่าววิเคราะห์ปัจจัยล้มเหลวของประเทศในทวีปอเมริกาใต้ ที่เราควรศึกษาเป็นอย่างยิ่ง โดยเขาบอกว่า ปัจจัยสำคัญ ๓ ประการได้แก่ (๑) หลงส่งออกสินค้าปฐมภูมิ (๒) ไม่จัดการความเหลื่อมล้ำ และ (๓) ความไม่มั่นคงทางการเมือง อ่านแล้วคลับคล้ายคลับคลาว่าประเทศไทยกำลังเดินตามอยู่ในทางปฏิบัติ แม้ในทางแผนพัฒนาจะสวยหรู
เป็นข้อเขียนสั้นๆ ที่มีข้อมูลหลักฐานชัดเจนมาก ว่าประเทศไทยและประเทศอื่นๆ ในอาเซียอาคเนย์ (ยกเว้นสิงคโปร์) กำลังอยู่ในสถานะเดียวกันกับประเทศในอเมริกาใต้เมื่อ ๒๐ ปีที่ผ่านมา ที่สถานการณ์ชักจูงหรือบีบบังคับให้ทำมาหากินอยู่กับสินค้าปฐมภูมิ เพราะสู้สินค้าไฮเทคจากประเทศยักษ์ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ไม่ได้
ประเทศไทยจะสร้างฐานสู่ IDE – Innovation-Driven Economy ได้อย่างไร เพื่อหลุดจากอิทธิพลของสินค้าไฮเทคจากประเทศยักษ์ใหญ่ข้างบ้านให้ได้
วิจารณ์ พานิช
๔ ธ.ค. ๖๔
I have a different view of ‘primary industry’ (instead of economy based on simple agriculture - food production) as a human activity based on simple/known biology or physics or arts. Secondary Industry is one based on well-known procedural processing, machinery, transportation and trading; tertiary industry is based on complex/high technologies, precision, market manipulation, rare materials, energy,..; next class of industry will be based on information, perception/emotion, virtual/futuristic manipulation and space.
Having a definition of what and where we will be, allows us to plan a course of our journey to get there.
But what do I know?