๑,๒๔๓ บทเรียนของอานนท์


"จากภาพที่เห็น...อานนท์เดินไปยังโรงรถ แหงนสบตากับกล้องวงจรปิดนิดนึง แล้วเดินไปหลบข้างต้นไม้ที่อยู่ใกล้ล้อรถครู เอื้อมมือไปหมุนจุ๊บลมยางรถล้อหน้า จากนั้นเดินหายไปที่ล้อหลัง แล้วเดินขึ้นห้องเรียน..."

          ความสุขและความสำเร็จเกิดขึ้นพร้อมกัน ในวันที่จับขโมยได้ แต่ความสำเร็จสมหวังก็ตั้งอยู่บนความขมขื่นมิใช่น้อย ทั้งครูและเจ้าหัวขโมยตัวน้อย

          จับได้ภายใน ๔๘ ชั่วโมง เพราะกล้องวงจรปิด ทำงานของมันอย่างซื่อสัตย์และมีประสิทธิภาพ ชัดเจนและตรงไปตรงมา

          กล้อง ๑๖ ตัว ในอาคารเรียน ๒ หลัง ได้รับบริจาคส่วนหนึ่ง และจัดซื้อด้วยงบประมาณเงินอุดหนุนของโรงเรียน มากพอที่จะทำให้โรงเรียนเล็กๆอุ่นใจและปลอดภัย

          ตลอดระยะเวลา ๖ – ๗ ปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีเรื่องราวที่ต้องพิสูจน์ด้วยกล้องวงจรปิด ผมจะดูความเคลื่อนไหวในโทรศัพท์สัปดาห์ละครั้ง ส่วนมากจะดูว่ากล้องยังทำงานดีอยู่หรือไม่เพียงใด

          แต่วันนี้...เป็นครั้งแรกที่ต้องดูนานและดูย้อนกลับไปในวันวาน บริเวณโรงรถของครูว่าเกิดอะไรขึ้น แม้ว่าจะมีต้นไม้บดบังกล้องวงจรอยู่บ้างแต่ก็ต้องพยายามจับจ้องให้ได้อย่างละเอียดละออที่สุด

          ครูต้น ครูประจำชั้น ป.๔ บอกว่า.จุ๊บลมยางรถเก๋งหายไป ๒ ล้อ จะหล่นหายหรือว่านักเรียนไปหมุนเล่นก็มิอาจทราบได้ จึงขออนุญาต ผอ.ขอดูกล้องวงจรปิดที่ห้องพักครู

          ผมเปิดทีวีจอใหญ่  ให้ครูต้นดูกล้องวงจรปิดย้อนหลังไปเมื่อวาน กล้องตัวที่ ๙ ซึ่งอยู่ใกล้โรงรถของครูมากที่สุด ปรับภาพให้เคลื่อนไหวเร็วกว่าปกติ แทบไม่มีวี่แววว่าจะมีนักเรียนคนไหน...มาล้อเล่นกับรถของครู

          ภาพบาดตาบาดใจไปหยุดลงที่เวลา ๑๒.๔๕ นาที ครูต้นหยุดภาพให้นิ่งไว้ แล้วขยับให้เคลื่อนไหวไปมาหลายครั้ง ก่อนที่คนในภาพจะเดินไปนั่งลงตรงล้อรถเก๋งครูต้น

          “เฮ้ย ใช่เลย...นี่มันเด็กชายอานนท์ ชั้นป.๕ นี่หว่า” ผมบอกครูต้น ทั้งๆที่ครูต้นยังมองไม่ออกว่าเป็นใคร ใจครูต้นคงคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเด็กโตและเป็นลูกศิษย์ที่เคยสอนมา

          ผมดีใจได้แว๊บเดียวว่าจับได้แล้ว แต่พอนึกถึงคลิ๊ปวีดีโอ ในภาพข่าวจากสื่อทีวี ที่มักฉายให้เห็นหัวขโมย เด็กชายอานนท์ก็ไม่มีอะไรแตกต่าง เธอไปเรียนรู้มาจากไหน ทำไมทำให้ครูหดหู่ใจได้ถึงเพียงนี้...

          จากภาพที่เห็น...อานนท์เดินไปยังโรงรถ แหงนสบตากับกล้องวงจรปิดนิดนึง แล้วเดินไปหลบข้างต้นไม้ที่อยู่ใกล้ล้อรถครู เอื้อมมือไปหมุนจุ๊บลมยางรถล้อหน้า จากนั้นเดินหายไปที่ล้อหลัง แล้วเดินขึ้นห้องเรียน...

          ครูประจำชั้น ป.๕ พาอานนท์ลงมาจากอาคารเรียน เพื่อพบผอ.กับครูต้น อานนท์ตาแดงก่ำ เหมือนรู้ชะตากรรม แต่ยังคงทำใจดีสู้เสือ..แบบที่ยังไม่ออกอาการมากนัก

          “เป็นไงอานนท์? ทุนการศึกษานำไปให้ตากับยายหรือยัง”  “ให้แล้วครับ”

          “พอดีจุ๊ปลมยางของครูต้นหายไป ๒ ล้อ ผอ.ดูกล้องวงจรปิดแล้ว เห็นเธอเดินไปตรงนั้น เอางี้นะ เราลูกผู้ชายทำผิดก็ต้องยอมรับผิด กล้าทำก็กล้ารับ...ใช่เธอหรือเปล่าที่เป็นคนขโมย....”

          ว่าแล้ว...อานนท์ก็น้ำตาร่วงพรู “ผมผิดไปแล้วครับ ต่อไปผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ”

          “มันต้องอย่างนี่สิ ลูกผู้ชาย ครูเสียใจนะที่เธอทำแบบนี้ แต่ตอนนี้..ดีใจที่เธอยอมรับผิด อย่าทำแบบนี้อีกนะ มันไม่ดีเลย พ่อแม่รู้ก็คงเสียใจเหมือนกัน ครูขอนะ ขอเป็นครั้งสุดท้าย อย่าได้ไปขโมยของใครอีก พรุ่งนี้นำของมาคืนครูนะครับ”  “ครับ”

          “มาให้ครูกอดทีนึง ครูเชื่อและหวังว่าต่อไปเธอจะเป็นเด็กดี และจะเชื่อฟังครูตลอดไป” ผมลูบหลังอานนท์เบาๆ น้ำตาอุ่นๆของอานนท์ไหลรดเสื้อของผม ก่อนที่จะไปยกมือไหว้ขอโทษครูต้น..

          ไม่มีคำพูดหรือการกระทำใดที่ต้องลงโทษกัน  ถือว่าเป็นบทเรียนของอานนท์ที่เพียงพอแล้ว...

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๑ ธันวาคม  ๒๕๖๔

 

       

 

หมายเลขบันทึก: 693684เขียนเมื่อ 1 ธันวาคม 2021 11:12 น. ()แก้ไขเมื่อ 1 ธันวาคม 2021 13:39 น. ()สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
฿249.00 -20.08%
฿81.00 -57.65%
฿25.00 -76.0%
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี