ธมฺมนีติ ๑๑๐ มิตฺตกถา แถลงมิตร
ภาษิตของพ่อ
ธมฺมนีติ ๑๑๐ มิตฺตกถา แถลงมิตร
ปทุมํว มุขํ ยสฺส วาจาจนฺทนสีตลํ
มธุ ติฎฐติ ชิวหคฺเค
หทเยสุ หลาหลํ ฯ
ตาทิสํ โนปเสเวยฺย ตํ มิตฺตํ ปรอวชฺชเย ฯ
ผู้ใดใบหน้าบาน เปรียบก็ปานดอกกมุท
วาจาเยือกเย็นดุจ ดังไม้จันทน์หอมหนักหนา
ผู้นั้นมีน้ำผึ้ง แตะติดตรึงปลายชิวหา
ในจิตน้ำพิษกล้า พึงหลีกหลบอย่าคบมัน
ถอดความ
ผู้ใดมีใบหน้าเบิกบาน ราวกับดอกบัว มีคำพูดเยือกเย็นราวกับไม้จันทน์หอม มีคำพูดอันอ่อนหวานราวกับมีน้ำผึ้งติดที่ปลายลิ้น ส่วนภายในใจมียาพิษอันร้ายแรง บุคคลเช่นนี้ควรหลีกเลี่ยงไม่คบหา
อธิบายศัพท์
ดอกกมุท : ดอกบัวสีขาว บานในเวลากลางคืน
ไม้จันทน์หอม : ไม้ต้นขนาดเขื่อง มีตามป่าชื้น มีเนื้อไม้ ดอก หรือผลหอม ใช้ทำยาไทยและปรุงเครื่องหอม
ชิวหา : ลิ้น
ดอกมะลิวัลย์
ขอบคุณภาพประกอยจากอินเทอร์เน็ต
