ค้นกระดาษ  เก่าเก็บ  ไปเจอรูปนี้..เข้า..แม่เจ้า  เอ๋ย…จำ..ตัวเองไม่ได้…เออเนอะ…
นี่ก็อีกรูป..บ้องแบ้ว..เอามากๆ…เขียนเอาไว้  ว่า..ตอน  ที่หนึ่ง  “อยาก เป็น  นักเรียน นอก”   …สมัยนั้น..พอจบมหาวิทยาลัย ปริญญาตรี.. เพื่อนๆที่มี  กะตังค์..เขาไปอยู่เรียนต่อเมืองนอกกัน..ที่ยกขโยงกันไปก็..จะมี  แผนกสถาปัตยกรรม..เป็นส่วนใหญ่  ไปทำงาน  บ้าง  ..เรียนบ้างแล้วแต่…เราได้แต่  ยินดีไปกับเขา..มีโอกาศ..ทำงาน  ก็เลยลุยไปเรื่อย..ตามจังหวะ..ตอน  ยั้นกำลังรุ่นๆกระเตาะๆ..ทำวาน  สองคนหามรุ่งหามค่ำ  อยู่สามปี  มีจังหวะ  เก็บตังค์ได้..ก็ไม่น้อย  สองคน..กับ(แฟน)  สมัยนั้น..เขาว่าสมพงค์กันดี..สถาปนิคกับ        มัณฑนากร….สองคนซื้อตั๋วเครื่องบิน..ปลายทางเยอรมัน…เข้า  รร.ภาษา..เจ้าตำหรับเยอรมัน  สถาบัน  เกอเท่..ห์…ที่สนามบิน  แม่แฟน  ถอดแหวนในมือ..ส่งให้เป็นที่ระลึกแฟน..ลูกชาย..กับแม่ตัวเอง..ก็ได้แต่กราบลา  ก่อนวันไปเพียงวันเดียว….พร้อมบอกว่าขอเวลาสามปี  ไม่ส่งเงิน..ที่เคยส่งเสียกันมาเพราะ  ดาบหน้า  นั้น  ไม่รู้  จะฟันฝ่าได้ยังไง  ..แม่ได้แต่พยักหน้า.."ไม่ว่าไร  เล้ย.."….รูปหน้าตาบ้องแบ้วนั้น  เป็นตั๋วรถที่ใช้ประจำวัน..เป็นตั๋วเดือน..ทุกเดีอนก็จะซื้อแสตมป์ติดเอาสมัยนั้น..ค่าครองชีพก็ยังถูกๆดี  เป็นนร.ก็มีประกัน  สุขภาพ..จ่ายเป็นรายเดือน..ไปหาหมอก็ไม่ยุ่งยาก..มีบัตรประกันสุขภาพตามกฏหมาย..ค่าเล่าเรียนก็แสนจะถูก  มีค่า  ธรรมเนียม..ได้บัตร  นักศึกษา..มี  หอให้อยู่เลือกได้  ของมหาวิทยาลัยก็ต้องรอกันหน่อย  คิว..ยาว…เรื่องเรียน…(..ศิลปะ)..ไม่ห่วง  ตีกินอยู่แล้ว.."คุย  ซ้ะหน่อย"…ตอนสอบเข้า  เด็กฝรั่งเห็นฝีมือเขียนรูป..(ตอนสอบ)..ถามว่าเนี่ยะเขียนรูปได้ขนาดนี้  จะมาเรียนอะำร  ทำไม  เนอะ..แล้วก็ยิ้มๆเพราะ..เราก็ตอบเขาไม่ได้…จะบอกว่า  ..ความจริงมาทำงาน  แต่  กฏหมายไม่ยอมให้  (คนไทย)  ทำ  เพราะไม่มีสัญญา  ระหว่างประเทศ..แต่เป็น นักศึกษา  เขาไม่ห้าม….ก็เลย  มีโอกาศ  ได้เข้าไปเรียนรู้..ว่าฝรั่ง  เขาเรียน  กัน  อย่างไร….

จบ..ตอน..ที่ หนึ่ง..(อาจจะมีต่อ)  ….