สมมุติว่าชีวิตตัวจะอยู่ถึงสัก 60 ปี ตอนนี้ก็เรียนรู้อยู่ด้วยกันมาแล้วเกินค่อนชีวิต....ที่เหลืออยู่ หลังจากนี้ละ จะเรียนรู้อะไรอีก มีอะไรที่ตื่นเต้นให้ท้าทาย ต้องไขว่คว้าอะไรอีก สะสมอะไร หรือสุดท้ายแล้ว ....ไม่เหลืออะไร
การเดินทางของชีวิต มันเท่มาก คิดถึงในยุคที่การสื่อสารยังจำกัด โทรเลข จดหมาย โทรศัพท์หยอดเหรียญ โทรศัพท์บ้าน 3310 QQ BB MSN Hi5 Line Facebook … จนกระทั่งการสื่อสารรวดเร็ว จนไม่รู้จะเสพสิ่งไหนก่อนดี ข้อมูลสารสนเทศเต็มไปหมด แต่กระนั้น ก็ยังไม่ปักใจเชื่อสื่อที่ส่งสารมามากนัก... หลายคราวก็ต้องใช้เวลา เป็นเครื่องพิสูจน์ …. ว่าแต่ เวลาจะพิสูจน์เมื่อไหร่?
ก็มีตัวอย่างให้เห็นร่ำไป “เวลา” ทำหน้าที่พิสูจน์เร็วบ้าง ช้าบ้าง บางกรณีก็จนชีวิตหาไม่ หรือบางรายเวลาก็พิสูจน์เมื่อเวลาผ่านไปหลายสิบปีหลังจบชีวิตลง
*เธอ เธอจะรู้บ้างรึเปล่า
ว่ามี. ใครบางคนคิดถึงเธอ
เขาเก็บมาเพ้อ. ละเมอถึงเธออยู่เรื่อยไป
และมองขึ้นไป. ตั้งชื่อหมู่ดาวมากมาย
…
…
…
You look so beautiful girl
Perfect right now
You look so beautiful girl
Perfect right now
ชีวิตและการเดินทาง ไม่รู้จะสิ้นสุดเมื่อใด ชีวิตหลังหมดลมหายใจยังต้องเดินทางอีกหรือไม่ ก็ไม่เคยมีใครกลับมาบอก ... ขนาดไปทำบุญให้บรรพบุรุษและสัมภเวสีี ก็ยังไม่รู้เลยว่าที่ทำบุญถวายทานไปให้นั้นได้รับหรือเปล่า ... วันนี้ ตอนนี้ จึงได้ตระหนักว่า การเดินทาง เป็นเรื่องสำคัญ ว่าตลอดการเดินทางหลายสิบปี ได้เรียนรู้อะไรบ้าง หรือไม่ได้อะไรเลย .... เพราะเพียงแค่เดินทาง มาแล้วก็ไป
วันบุญเดือนเก้า บุญข้าวประดับดิน
6 กันยายน 64
ขอบคุณเนื้อเพลง Beautiful Moment วง Blackbeans
