#สินไซเดินดงดั้นป่าไปตามหาวิธีแปลงสินทรัพย์เป็นทุน
สายวันเสาร์ เจ้าพ่อสินไซแห่งยุคสมัย ผศ.ดร.ทรงวิทย์ พิมพะกรรณ์ แวะมาเยี่ยมยามถามข่าว เอากาแฟมาส่งที่วัดป่ากาลพฤกษ์วนาราม (แกรนด์ไลน์) บ้านโนนเรือง ท่านอาจารย์นัดหมายกับผมในช่วงเช้าว่าจะเข้าไปชมการจัดการสวนและที่ดิน และชวนไปดูที่ดินของอาจารย์ที่บ้านโนนเรืองที่ซื้อไว้เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ทิ้งรกร้างไว้ จะจัดการอย่างไรดีให้มีมูลค่าเพิ่ม
"การจัดการพื้นที่" 3 ไร่ ของอาจารย์ที่ตั้งใจจะเปลี่ยนป่ารกร้างให้สร้างมูลค่าเพิ่มหลังจากทิ้งร้างมานานหลายปี พื้นที่ดี สวยงาม ถนนคอนกรีต ไฟฟ้า น้ำประปาถึง แต่ไม่ได้เข้ามาจัดการ เคยตั้งใจจะปลูกบ้าน แต่ก็ต้องเปลี่ยนไปปลูกบ้านที่บ้านหนองกุง สร้างสวนสินไซที่นั่น ที่นี่เลยถูกทิ้งร้าง มีสวนป่าประมาณเกือบไร่ด้านหน้า มีฉำฉาและประดู่ สวยงาม ส่วนพื้นที่ด้านหลัง เป็นพื้นที่โล่ง ริมขอบที่ดินปลูกยูคาโดยรอบ เราจึงช่วยกันพิจารณาว่าควรจะปลูกป่า ยางนา พะยูง ประดู่ กล้วย ....... หากป่าสวยงาม ก็คงกลายเป็นสวนสินไซ แห่งที่ 2
หลังชมสวนของท่านอาจารย์ทรงวิทย์แล้ว ดูเวลาแล้วน่าจะพอชวนกันลัดทุ่งไปชมพื้นที่ Art at Field : ปฏิบัติวิถี บนความพอดี และพองาม ของ ผศ.ดร.ปรีชาวุฒิ อภิระติง (อ.สอ) ที่เนรมิตทุ่งนาและสวนป่าเพื่อให้กลายเป็น Art at Field ขุดลองคลอง ถมที่ แบบวิถีบารายและปราสาทหิน เหลือเพียงตัวอาคารที่จะสร้างเป็นพื้นที่ของการเรียนรู้กลางทุ่งโนนเรือง
ออกจากทุ่ง อาจารย์ทรงวิทย์ชวนทานกลางวันที่ร้านใกล้ ๆ จึงทำให้เกิดวงสุนทรียสนทนา "ธรรมชาติ ชีวิต ศิลปะ วัฒนธรรมและนวัตกรรม" ใต้ร่มฉำฉา สนุกสนานตามประสานักวิชาการวัฒนธรรม(ชาติ) ก่อนแยกย้ายในบ่ายวันเสาร์ ขอบพระคุณกาแฟ ขนม และมื้อกลางวันนะครับ ไว้มีโอกาสจะไปช่วยงานสวนสินไซอีกหลายคำรบ
กลับมาวัดป่ากาลพฤกษ์วนาราม เพื่อมาจัดการถนนทางเข้าวัดอีกรอบ ที่ยังค้างอยู่จากภาคเช้า ถนนเข้าวัดเป็นดินถมใหม่ ฝนมาทีไรก็ติดหล่มไปตาม ๆ กัน จึงตัดสินใจหาหินมาใส่สักหน่อย ... เถ้าแก่ให้รถมาเทหินไว้ ปิดทางเข้าวัด จึงตัดสินใจไป "เกลี่ย" กลางแดดอันร้อนแรง ... ถนนสาธารณะ ถ้าเข้าออกไม่ได้ก็จะลำบากคนอื่น จึงต้องรับผิดชอบเกลี่ยให้เสร็จโดยไว ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะใช้จอบขุดเกลี่ยหินผสมดินที่เปียกแฉะ ได้แผลมาหนึ่งแผลเล็ก ๆ จากสะเก็ดหินที่กระทบจอบ กระเด็นมาถูกตรงคางให้เลือดไหลแดงฉานในบ่ายวันเสาร์ ...งานก็สำเร็จตามเป้าหมาย รอให้ฝนฟ้าเป็นใจ ตกลงมาชะล้างดินที่เกาะหิน ถนนปากทางเข้าวัดน่าจะดีขึ้น ... ทำตามงบ ขอบคุณปิยะ ที่ไปช่วยรดน้ำต้นไม้ที่วัด
ระหว่างนั้นก็มีสายเข้ามา “จะขออนุญาตไปใช้พื้นที่เพื่อปิกนิก (แคมป์ปิ้ง) นะคะ พอดีขับรถไปถึงเขื่อนแล้วเขื่อนปิดไม่ให้เข้าใช้พื้นที่” ก็ได้แต่ตอบว่า “มาเลยครับ ยินดี ๆ ” เพราะเป้นเรื่องของหนุ่มสาวชาววิทยาศาสตร์ที่จะมาใช้พื้นที่ มาพึ่งใบบุญแห่งวัดป่ากาลพฤกษ์วนาราม
สักพัก อ.ดร.แจ้ ก็ส่งข้อความพร้อมภาพถ่ายบนรถ บอกว่า “ใจเย็น ๆ เด้อ กำลังไปช่วย” เป็นภาพชายหนุ่มวิศวกรเสื้อสีเลือดหมู 4 คน ... สงสัยจะมาช่วยจัดการถนนและทำเสาไฟฟ้า
และแล้วเราก็มีอาหารเย็นที่สวนท้ายวันในเย็นวันเสาร์โดยมิได้นัดหมาย....
วัดป่ากาลพฤกษ์วนาราม (แกรนด์ไลน์) บ้านโนนเรือง
เสาร์ 7 สิงหาคม 2564
