ครบ ๒๕๐ วันพอดี ที่ไปโรงเรียนทุกวันโดยที่ไม่มีวันหยุด มาตั้งแต่เดือนธันวาคม ๒๕๖๓..ไปทำงานเพราะไม่รู้จะไปยังที่แห่งใด เพราะมองดูจะอันตรายไปหมด แต่วันนี้หยุดพักผ่อน ๑ วันเพราะ “แอสตร้าเซเนก้า....”
ผมมีนัดฉีดวัคซีนกับ”หมอพร้อม” ที่ศูนย์ฉีดวัคซีนกลางบางซื่อ เข็มที่ ๑ วันเสาร์ที่ ๗ สิงหาคม ๒๕๖๔ เวลา ๑๒.๐๐ – ๑๓.๐๐ น. ผมเดินทางออกจากโรงเรียนเก้าโมง หลังจากรดน้ำแปลงบวบและผักบุ้งจีนเสร็จเรียบร้อย
ความรู้สึกตื่นเต้นและดีใจ..ขณะที่นั่งหลับๆตื่นๆไปตลอดทาง โดยมีลูกชายเป็นพลขับ ตื่นเต้นเพราะจะโดนฉีดยา ที่ผมกลัวเข็มมาตั้งแต่ตอนที่เรียนอยู่ชั้นประถม ฉีดทีไรเป็นไข้ทุกที
ความตื่นกลัวอีกอย่างก็คือผู้คน ในข่าวบอกว่าสถานีกลางบางซื่อมีคนไปใช้บริการมากมาย แออัดยัดเยียดกันจริงๆ มากกว่าการสร้างภาพ
ในส่วนที่ดีใจ ก็ตรงที่จะได้ฉีดยากับเขาเสียที ถือเป็นความร่วมมือทางสังคมแบบหนึ่ง และอีกอย่างหนึ่งก็คือความรักตัวกลัวตาย อันเนื่องมาจากโควิด๑๙ ย่างกรายเข้ามาสู่ชุมชนแล้ว
เที่ยงตรง...ถึงประตู ๔ ตามที่เขาบอกไว้ในใบลงทะเบียน จอดรถในชั้นใต้ดินแล้วเดินไปยื่นหลักฐานที่ชั้นบน ผู้คนที่มาใช้บริการไม่มากอย่างที่ผมคิด สังเกตจากคนที่นั่งรอและเก้าอี้ที่ว่างเปล่า
คุณหมอและเจ้าหน้าที่ พร้อมด้วยทีมอาสาสมัคร จัดระบบระเบียบในทุกขั้นตอนอย่างดีเยี่ยม ผมยื่นหลักฐานพร้อมบัตรประชาชน จากนั้นก็วัดความดัน ก่อนจะได้ทำความรู้จักและสัมผัสกับแอสตร้าเซเนก้า ผมต้องเดินไปตามช่องทางที่เป็นห้องโถงโล่งๆ เพื่อให้เจ้าหน้าที่สัมภาษณ์อีกเล็กน้อย
สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่เก้าอี้ที่ตั้งเรียงกันเป็นแถวตอน ตรงหน้าโต๊ะของคุณหมอ ผมเล่นเก้าอี้ดนตรีอยู่พักนึง เพราะผมไม่ทันสังเกต ไปนั่งรอในแถวที่ไม่มีไฟสีเขียว เนื่องจากคุณหมอไปพักทานข้าวกลางวัน
พอไปนั่งแถวใหม่ เกือบจะถึงคิวอยู่แล้ว เจ้าหน้าที่มาเชิญให้ย้ายที่นั่ง เพราะคุณหมอกำลังจะไปพัก เพราะท่านได้ปฏิบัติงานมาหลายชั่วโมงแล้ว
ผมยิ้มได้ ไม่รู้สึกหงุดหงิดเลย ดีเสียอีกที่ได้มีเวลาทำใจนานๆ ไม่ต้องรีบร้อน มีคนร่วมเล่นเก้าอี้ดนตรีกับผมหลายคน บางคนขอผมฉีดก่อน ผมก็พยักหน้าอนุญาตด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง
และแล้วก็ถึงคิวจนได้ ผมยกมือไหว้คุณหมออย่างนอบน้อม ใจก็คิดว่า “เบาๆหน่อยนะครับ” คุณหมอถามจะให้ฉีดแขนไหน “แขนซ้ายครับ” ได้ยินคุณหมอพูดว่า “เจ็บนิดนึงนะคะ”มือผมรีบคว้าขาเอ้าอี้ ตั้งใจจะเกาะกุมไว้ให้แน่นๆ แต่ไม่ทันจะคว้า คุณหมอก็บอกว่า ”เสร็จแล้วค่ะ”
ผมงุนงงอยู่พักนึง เพราะคุณหมอมือเบามาก ผมไม่รู้สึกว่าถูกฉีดยา ไม่เจ็บไม่ปวดและไม่ได้ยินที่คุณหมอบอกว่า “นั่งพักดูอาการก่อนนะคะ..”..พอเดินมาที่ประตูทางออก เจ้าหน้าที่จึงบอกให้กลับไปนั่งพักฟังเพลงพร้อมกับดื่มน้ำเปล่า ขณะที่นั่งรอดูอาการตัวเอง ผมดื่มน้ำหมดไป ๑ ขวดพอดี
ออกจากสถานีกลางบางซื่อบ่ายโมง ถึงบ้าน ณ ทุ่งดินดำรีสอร์ทยังไม่ถึงสี่โมงเย็น แวะเข้าห้องน้ำระหว่างทางเพียงแค่ครั้งเดียว และหลับมาตลอดทางเหมือนเช่นเคย
ค่ำคืนวันเสาร์..ไม่มีไข้แต่ผมรู้สึกปวดเมื่อยตามตัว ดื่มน้ำเยอะมากแล้วก็รีบเข้านอน เป็นค่ำคืนที่ผมปวดปัสสาวะและเข้าห้องน้ำบ่อยที่สุด ตั้งแต่เกิดมา
แต่ถึงอย่างไร...ก็ต้องขอบคุณ “แอสต้าเซเนก้า” ที่ทำให้ช่วงเวลาต่อไปนี้ ผมสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมั่นใจ กราบขอบพระคุณ คุณหมอและทีมงานที่ดูแลคนสูงวัยอย่างผมและอีกหลายล้านคนด้วยความเสียสละและเหน็ดเหนื่อยมากมาย
ขอบคุณลูกชายที่ขับรถให้.. แล้วพบกันใหม่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๖๔ ครับ
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๘ สิงหาคม ๒๕๖๔
