ห้วงแรกแห่งการพบพานและการต้อนรับบัณฑิต

เพิ่งมีโอกาสเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งเมื่อไม่กี่วัน   โดยการเอื้อเฟื้อช่วยเหลือจากมิ่งมิตรพี่ร่วมงานอย่าง "พี่หนิง"  พยาบาลวิชาชีพที่หันเหไปเอาดีด้าน "งานบริการนิสิตพิการ"

      ผมไม่คุ้นชินและสันทัดจัดเจนกับเทคโนโลยี  เป็นเหมือนคนแก่เฒ่าที่วิ่งไม่ทันยุคสมัย และเสียดายที่ปล่อยให้เวลาล่วงผ่านมายาวนาน เพราะพี่หนิงได้ชวนและเชิญมาสู่สังคมแห่งการเรียนรู้ก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้ว

      เวทีประชุมการจัดการความรู้เมื่อวันที่ ๑๔  พฤศจิกายนที่ผ่านมาคือแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ที่ต้องพาตนเองเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการจัดการความรู้

      ผมชื่นชอบและเคารพในความตั้งใจของท่านรองวรรทณา สินศิริ  ที่เป็นหนึ่งในกลุ่มบุกเบิกร่วมกับเจ้าหน้าที่อีกหลายชีวิตและยิ่งมาได้รับฟังท่านรองพิศมัย  ศรีอำไพ  บอกกล่าวถึง "ความสำคัญ" และ "ความจำเป็น"  ของการจัดการความรู้ทั้งในฐานะเพื่อ "ตนเอง"  และเพื่อ "องค์กร"  ยิ่งเกิดแรงใจที่อยากเป็นส่วนหนึ่งทั้งเพื่อตนเองและเพื่อองค์กรอันหมายถึง "มหาวิทยาลัยอันทรงเกียรติ" ที่ผมรักและเทิดทูน

     แต่ด้วยพันธกิจแห่งเทศกาลพระราชทานปริญญาบัตรก็ดูเหมือนว่าชีวิตต้องแบกรับอะไรหลายอย่าง แทบไม่มีเวลาในการเริ่มต้นในการจัดการความรู้เสียที  แต่ก็ไม่ลืมที่จะแสดงความยินดีกับผลผลิตของมหาวิทยาลัยที่คืนกลับสถาบันเนื่องในพิธีอันทรงเกียรติฯ  จึงขอทิ้งท้ายเป็นห้วงยามการพานพบรับขวัญบัณฑิตว่า

 

เหลืองดอกคูน  ดอกน้อยร้อยเป็นช่อ

เทากิ่งรัก สานถักทอเป็นช่อฝัน

มอบเป็นช่อดอกไม้  สายสัมพันธ์

มอบกำนัลรับขวัญวันกลับมา