บันทึกนี้ นับเป็นบันทึกแรกที่คุณมะเดื่อได้เขียน ณ ที่บ้านไร่ ฯ ของ คุณมะเดื่อ เนื่องมาจาก เพิ่งจะติดตั้ง อินเทอร์เน็ตที่บ้านไร่ ฯ ระยะนี้ คุณมะเดื่อต้องไป ๆ มา ๆ ระหว่างบ้าน กับ ไร่ ก็รู้สึกเหนื่อย พอควรทีเดียว งานไร่มีให้ได้ออกกำลังกายทุกวัน รวมทั้งท้าทายความรู้ ความคิด ให้เราได้นำเอาทฤษฎีและประสบการณ์มาใช้ในการเดินหน้างาน รวมทั้งการแก้ปัญหาทั้งเฉพาะหน้าหรือระยะยาว ทำให้ดูเหมือนว่า เวลาในแต่ละวันหมดไปอย่างรวดเร็วกว่าปกติ ช่วงนี้เป็นฤดูฝน แต่ก็ยังตกไม่เป็นจริงเป็นจังนัก ถึงกระนั้นก็ยังเป็น ผลดีกับพืชพรรณในไร่อยู่บ้างในด้านอากาศที่ไม่ร้อนจนเกินไปนัก อีกทั้งความชื้นในอากาศก็ยังพอมีให้ต้นไม้ใบหญ้าที่สู้กับแสงจ้า อันโหดร้ายของดวงตะวันมาตลอดฤดูร้อนที่ค่อนข้างโหด ทำให้กิ่ง ก้าน ใบพอจะมีสีสันเขียวขจีขึ้นมาบ้าง พอตกบ่าย เมฆฝนก็เริ่มทยอยคล้อยเคลื่อนขึ้นมาจากขอบฟ้า แดดเริ่มอ่อนมัว ฟ้าเริ่มมืด สลับกับสายฟ้า เสียงฟ้า ไปตามเรื่อง เชื่อว่าชาวไร่ ชาวนา ชาวสวน ทุกคน ก็ภาวนาขอให้หยาดฝน หล่นลงมาสักห่าสองห่าใหญ่ ๆ แต่หลาย ๆ ครั้งก็ไม่มีสักเม็ด บางครั้ง ก็มีแต่...ลูกห่า...น้อย ๆ ตกช่วงบ่ายของแต่ละวัน ก็จะประมาณนี้ แต่ช่วงเช้าพอแดดกล้า ก็จะร้อนมากจนเรียกว่า ผิวแทบไหม้ทีเดียว ยามเย็น ฟากฟ้าทิศประจิม ก็มักจะปรากฏแสงสีสันอันวิจิตร ราวภาพวาดจากจิตรกรเอก ในแต่ละวันไม่มีซ้ำกันเลย
เล่า .. เอาเรื่อง
…สุดยอดมาก…เมื่อมีความตั้งใจ…และได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้…สำเร็จ
สวัสดีจ้ะน้องดารณี และพี่พจนา ดีใจนะที่พวกเรายังยืนยงคงคู่อยู่กับโกทูโนนับแต่บัดนั้นจนบัดนี้