ช่วงสามสี่วันที่ผ่านมาไปประชุมวิชาการสมาคมนักจิตวิทยาคลินิกไทยมาค่ะ...

ในวันแรกพวกเราได้ฟังปาฐกถาจาก ผศ.(พิเศษ)สมทรง สุวรรณเลิศซึ่งถือว่าท่านเป็นนักจิตวิทยาคลินิกไทยคนแรก..จากวันนั้นถึงวันนี้กว่าห้าสิบสามปีที่อาจารย์ได้ทำงานและผลักดันให้กับวิชาชีพนี้จนถึงวันนี้ที่พวกเราได้รับการยอมรับว่ามีลักษณะความเป็นวิชาชีพ(ไม่ใช่งานเสมียนธุรการดังเคยถูกเข้าใจผิดมาก่อนหน้านั้น)และมีการสอบใบประกอบโรคศิลป์.

.ปีนี้อาจารย์อายุเจ็ดสิบสองปีแล้วแต่ความสนใจใส่ใจและไฟแห่งการทำงานยังไม่ลดน้อย..เพราะเมื่อถูกเชิญให้เป็นผู้ทรงคุณวุฒิตามกฏหมายกระทรวงในการที่เราจะต้องมีสมาชิกในสภาวิชาชีพอาจารย์ก็กรุณาที่จะอยู่ช่วยพวกเราต่อ..หรือเมื่อท่านอธิบดีขอแรงช่วยงานช่วยเหลือผู้ประสบภัยสามจังหวัดชายแดนหรือโปรเจ็คสำรวจระดับเชาวน์ปัญญาเด็กไทย(นอร์มเด็กไทย)อาจารย์ก็ยินดีให้ความร่วมมือ...

ในฐานะเป็นลูกศิษย์รุ่นกลางๆได้เห็นและเรียนรู้จากอาจารย์ตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนรู้สึกภาคภูมิใจและเคารพรักในความเป็นตัวอย่างที่ดีของอาจารย์อย่างบอกไม่ถูก...

อาจารย์เข้มงวดพวกเราในการเคารพและรักษาสิทธิแห่งผู้รับบริการ.พวกเราจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนมาเรียนและฝึกหัดงาน...อจ.จะเตือนให้ตระหนักและประพฤติอยู่ในจรรยาบรรณวิชาชีพแม้ว่าตอนนั้นเราอาจจะไม่ได้เห็นว่ามันจำเป็นตรงไหนเลยแต่การที่เชื่อและทำตามก็เป็นเกราะแก้วคุ้มกายให้แก่เราเสมอมา...เอื้อเฝื้อเผื่อแผ่ไม่หวงแหนความรู้ที่มีทั้งต่อเพื่อนร่วมและระหว่างวิชาชีพแต่ขณะเดียวกันก็ไม่ยอมให้ถูกละเมิดโดยไม่ชอบธรรม...

อาจารย์เป็นแม่แบบให้ฉันมองเห็นภาพชีวิตของตนว่าจะเป็นผู้สูงอายุแบบใด..ฉันอยากเป็นผู้สูงอายุที่ทรงคุณวุฒิและวัยวุฒิแบบอาจารย์ที่มีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขสงบภายในแม้จะวุ่นวายกับภาระหรือปัญหาความวุ่นวายภายนอก...

เรามีพิธีแสดงมุฑิตาจิตกราบขอพรจากอาจารย์ซึ่งปีนี้พี่ๆได้ทำสไลด์มัลติวิชั่นประวัติและรูปถ่ายของอาจารย์ไว้ฉันดูภาพอาจารย์ในอดีตกับปัจจุบันบอกได้ว่าท่านยังคงสวยสง่าไม่เปลี่ยน......

สำหรับพวกเราชาวจิตวิทยาคลินิกไทยเรามีภาพในใจเกี่ยวกับอาจารย์สมทรงไม่ใช่เพียงแต่การเป็นคนไทยคนแรกที่ได้ไปเรียนวิชาจิตวิทยาคลินิกมาเท่านั้นหากแต่อาจารย์เปรียบเหมือนครูใหญ่ของพวกเราตั้งแต่รุ่นแรกๆจนถึงรุ่นน้องๆหลานๆ และยิ่งถ้าเป็นพวกรุ่นสามสิบห้าอัพอาจเรียกว่าอาจารย์เป็นเหมือนแม่คนหนึ่งของพวกเราได้เลยทีเดียว..

ข้อคิดที่อจ.เคยให้เราว่า"ไม่มีอะไรที่จะตอบแทนหรือทำให้ครูชื่นใจได้เท่ากับการที่เห็นพวกเรารักกันและช่วยกันทำงานทำให้วิชาชีพของพวกเราประสบความสำเร็จและเป็นที่ยอมรับ"..ในฐานะลูกศิษย์คนหนึ่งจะตั้งใจทำตามที่อจ.สอนค่ะ...