ภูเขาสูง ทอดยาว อยู่เบื้องหน้า

แสงอร่าม ที่ขอบฟ้า ยอดขุนเขา

แดงระเรื่อ ดั่งชาดทา งามพริ้งเพรา

สายลมพัด แผ่วเบา พลิ้วผ่านไป

ผืนป่าใหญ่ ทอดยาวไกล สุดขอบหล้า

พรรณไม้นานา แน่นขนัด กิ่งใบไหว

เหล่านกกา ได้แอบอิง ซุกซอนไซ

ร้องขับขาน เสนาะใจ ทั่วไพรพนา

ฟ้าสีคราม เริ่มสาง สว่างขึ้น

ตัดทิวเขา สีทะมึน เสียดเวหา

มวลหมู่นก เริ่มโผผิน บินไคลคลา

แทรกหมอกบาง ขาวนวลตา จากพงไพร

สัญลักษณ์ วันใหม่ ฟ้าลิขิต

ดวงอาทิตย์ สาดส่อง แสงสดใส

ทั่วปฐพี เจิดจ้า ขึ้นทันใด

มวลมนุษย์ เริ่มคลาไคล สู่วังวน

สูดอากาศ บริสุทธิ์ เข้าเต็มปอด

รับไอเย็น แทรกสอด ถึงขุมขน

เติมพลัง มนต์ขลัง เต็มตัวตน

พร้อมสู้ชน ในสังเวียน วนต่อไป

กวีเที่ยงคืน

๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓

#กวีเที่ยงคืน