1.ในความหมายเดิมเกี่ยวข้องกับการใช้สื่อเพื่อจุดมุ่งหมายทางการศึกษาในการปฏิวัติการสื่อความหมาย เช่น สื่อโสตทัศน์,วิทยุโทรทัศน์,คอมพิวเตอร์ และอุปกรณ์ชุดคำสั่งอื่นๆ
2.ในความหมายใหม่ที่กว้างขึ้น หมายถึงวิธีการอย่างมีระบบในการวางแผน การประยุกต์ใช้ และการประเมินกระบวนการเรียนการสอนทั้งระบบ โดยให้ความสำคัญต่อทั้งด้านเครื่องมือ ทรัพยากรมนุษย์ และปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างมนุษย์กับเครื่องมือ เพื่อจะได้รูปแบบการศึกษาที่มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น ในความหมายนี้ เทคโนโลยีการศึกษาใช้การวิเคราะห์ระบบเป็นเครื่องมือในการดำเนินงาน
(สุพิทย์ กาญจนพันธุ์ ,รวมศัพท์เทคโนโลยีและสื่อสารเพื่อการศึกษา.กรุงเทพฯ:ซีเอ็ดยูเคชั่น.2541.280 หน้า.)

หรือถ้าให้ผมอธิบายง่ายๆ ก็คือ แต่เดิมนั่นเรายังคงใช้คำว่า "โสตทัศนูปกรณ์" ในสมัยก่อนในโรงเรียนจะใช้คำว่าห้องโสต แต่ในปัจจุบัน ในหลายโรงเรียนจะเปลี่ยนจากห้องโสตเป็นห้องเทคโนโลยีการศึกษา (ซึ่งงานวิจัยของผมก็จะทำในเรื่องของโครงการจัดตั้งศูนย์เทคโนโลยีการศึกษา สำหรับโรงเรียนสมโภชกรุงอนุสรณ์(200ปี)) ซึ่งความหมายของห้องโสตนั้นก็มีเพียงการใช้สื่อตาดู หูฟัง ไม่ว่าจะเป็นวัสดุ เช่น แผ่นใส สไลด์ รูปภาพ ฯลฯ หรือจะเป็นอุปกรณ์ เช่น เครื่องเล่นวีดิโอ เครื่องฉายภาพข้ามศีรษะ โทรทัศน์ ฯลฯ แต่พอนำเอาเทคโนโลยีการศึกษามาใช้ก็คือ การนำเอาหลักของระบบและจิตวิทยามาใช้ (เพราะเด็กแต่ละคน มีความแตกต่างกัน)จากบทบาทของห้องโสตเดิมๆ ที่เป็นสถานที่บริการเพียงแค่ยืม-คืน วัสดุและอุปกรณ์ ต้องปรับเปลี่ยนเป็นสามารถให้คำแนะนำออกแบบระบบการเรียนการสอนได้ สามารถแนะนำการใช้วัสดุ อุปกรณ์ และวิธีการ ให้กับครูผู้สอนได้ นั่นคือต้องรู้จักวิธีระบบ และจิตวิทยา เพื่อรองรับระบบการศึกษาที่เน้นนักเรียนเป็นสำคัญ