“ได้แต่ฝากความคิดของฉันเอาไว้เผื่อวันไหนเธอผ่านมา
เห็นที่เดียวกันนี้เธอจะนึกขึ้นได้ว่า
เคยมีคนนึงยืนข้างเธออยู่ตรงนี้เสมอตลอดมา~~”
เพลงความคิดของพี่แสตมป์ดังเข้ามาในโสตประสาทของฉันเมื่อตอนฉันอยู่ประถมศึกษาตอนปลายเมื่อได้ฟังแล้วจึงรู้สึกว่าเพลงมีความหมายที่ลึกซึ้งและไพเราะฉันจึงได้ไปค้นหาว่าพี่แสตมป์มีผลงานอะไรอีกบ้างหลังจากนั้นฉันจึงได้กลายเป็นแฟนคลับและกลายเป็นคนรักเสียงดนตรีแต่ทว่า! ถ้าให้ฉันร้องเพลงหน่ะหรอคงจะคิดว่าเป็นเสียงพระสวดกันทีเดียวเพราะเสียงฉันเป็นโมโนโทนความฝันของฉันคือฉันอยากร้องเพลงเพราะมีคนชื่นชอบในน้ำเสียงของฉันแต่ฉันไม่ได้มีพรสวรรค์ในด้านนี้รวมถึงพรแสวงฉันก็ไม่ได้ทำเพราะเมื่อขึ้นมาเรียนระดับมัธยมศึกษาโรงเรียนมีระยะทางไกลจากบ้านฉันเวลาจึงหมดไปกับการเดินทางซะส่วนใหญ่แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อความรักในเสียงเพลงของฉันคุณเคยร้องเพลงจ่อพัดลมหรือร้องเพลงในห้องน้ำแล้วคิดว่าเสียงตัวเองไพเราะหรือไม่นั้นแหละคือวิธีของฉันและอีกวิธีคือฉันจะฝึกร้องเพลงในโมโลดี้ที่แตกต่างกันฝึกขึ้นเสียงสูงลงเสียงต่ำฟังเพลงพร้อมกับเรียนรู้ฉันคอยบอกตัวเองว่าคนเราสามารถมีจินตนาการและความมั่นใจในสถานที่ถูกที่ควรได้เสมอ ถึงอย่างไรแม้ในวันนี้ฉันยังไม่ได้ร้องเพลงไพเราะแต่เมื่อมีดนตรีขึ้นมาความรักในเสียงเพลงและอยากร้องเพลงก็จะเกิดขึ้นเสมอแน่นอนว่าคนรับกรรมที่จะต้องทนฟังเสียงของฉันก็มักจะเป็นคนรอบตัวฉันแต่พวกเขาก็ไม่เคยบ่นเลยเราแค่มีความสนุกสนานไปกับมันและสนุกไปกับคนรอบข้างเท่านั้นเพียงเท่านี้มันก็สามารถสร้างสิ่งที่เรียกว่าความสุขสำหรับตัวฉันได้แล้วละ
