พูดเรื่องความตาย อย่างหนึ่งมักจะนึกถึง เสียดายความสวยงามของโลก ความมหัศจรรย์ในธรรมชาติ ความชื่นฉ่ำหัวใจจากสายลมที่โลมไล้ แดดอ่อนละมุนนวลตา เสียงนก เสียงความเงียบ กลิ่นดิน กลิ่นหญ้า กลิ่นควันไฟ..

บางคนบอกเพราะที่มาของเราใช่หรือไม่ คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์ ไม่เคยอยู่เคยกินในสภาพแวดล้อมอย่างนี้มาก่อน คนที่เติบโตหรืออยู่แต่ในเมืองใหญ่ จะรู้สึกดีต่อธรรมชาติหรือความเป็นชนบทนี้ได้หรือ?

ถ้าเรื่องพันธุศาสตร์ สิ่งมีชีวิตมีที่มาที่ไปจากสองอย่าง หนึ่งยีน สองสภาพแวดล้อมหรือประสบการณ์

พิจาณาตัวเองแล้ว น่าจะเป็นเช่นนั้น โตมากับบ้านนอก กับธรรมชาติเหล่านี้ ตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ รุ่นปู่ย่าตายายแล้ว

เสน่ห์ท้องนา เสน่ห์ของชนบทที่หลงใหล..