‘สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในวัยเด็กของฉันมักจะเริ่มจากสิ่งเล็กๆที่ธรรมดามาก แต่มันกลับกลายเป็นความทรงจำที่พิเศษและมีมูลค่ามากเมื่อฉันได้รับความสุขจากสิ่งนั้น’

 บ้านของฉันตั้งอยู่ในชนบท ในตอนเด็กๆฉันเป็นคนขี้อาย จึงไม่ค่อยมีเพื่อน ฉันสนิทกับลูกพี่ลูกน้องมากๆ อาจจะเป็นเพราะเราเจอกันบ่อยเลยสนิทกัน. 

 ในตอนนั้นสถานะทางการเงินของครอบครัวไม่ค่อยดีนัก ฉันจึงไม่ค่อยมีของเล่นที่เป็นชิ้นเป็นอันมากนัก กิจกรรมยามว่างของฉันในตอนนั้นคือการเล่นของเล่น วันนึงฉันเกิดรู้สึกเบื่อกับการเล่นของเล่นเดิมๆ จึงบอกพี่ไปว่าอยากลองทำสิ่งใหม่ๆ ฉันจำได้ว่าวันนั้นฉันกับพี่แอบเอาหมอนที่มีอยู่มากองรวมกันบนพื้นและวางให้มันมีรูปทรงให้เหมือนเครื่องบินมากที่สุด แล้วจินตนาการว่าฉันเป็นนักบินที่ต้องขับเครื่องบินหนีผู้ร้าย ส่วนพี่คือผู้ร้ายที่พยายามจะปล้นเครื่องบินของฉัน เราเล่นกันไปได้แค่แปปเดียว แต่แล้วเหตุการณ์ที่จำลองขึ้นก็ต้องจบลงเมื่อได้ยินเสียงแม่เดินมาหา ตอนนั้นฉันกับพี่รีบเก็บหมอนทั้งหมดที่วางกองอยู่บนพื้นอย่างไวเพราะกลัวแม่จะบ่น ฉันมีความสุขมากๆที่ได้เล่นมัน ฉันตั้งชื่อมันว่าเครื่องบินในจินตนาการ มันกลายเป็นความทรงจำที่มีค่ามากๆสำหรับฉัน เพราะฉันได้รับความสุขจากมันและมันเป็นของเล่นที่เกิดขึ้นได้จากจินตนาการในวัยเด็กเท่านั้น จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังรู้สึกดีใจและภูมิใจที่ฉันสร้างมันมาด้วยจินตนาการของตัวเอง.

•เรามาวิเคราะห์PEOPจากเรื่องที่เล่ากัน

P(person): ฉันในวัยเด็ก,ขี้อาย,รู้สึกเบื่อกับการเล่นของเดิมๆ,อยากลองทำสิ่งใหม่ๆ,กลัวแม่บ่น,มีความสุขกับการเล่นเครื่องบินในจินตนาการ,มีความรู้สึกดีใจและภูมิใจ.

E(environment):บ้านตั้งอยู่ในชนบท,ไม่ค่อยมีเพื่อน,สนิทกับลูกพี่ลูกน้อง,สถานะการเงินไม่ค่อยดีนัก,มีของเล่นที่เป็นชิ้นเป็นอันไม่มากนัก.

O(occupation):ลูก,ลูกพี่ลูกน้อง,เพื่อน,แม่,เล่นของเล่น,เล่นเครื่องบินในจินตนาการ,เก็บหมอนที่กองอยู่บนพื้น.

P(performance):สามารถสร้างของเล่นขึ้นมาด้วยจินตนาการของตัวเอง.