ในวัยเด็กต่างคนก็ต่างมีเรื่องราวมากมาย ต้องมีบ้างที่จะเลือนหายไปจากความทรงจำของเรา
แต่บางเหตุการณ์ก็ทำให้จดจำได้จนถึงปัจจุบันไม่มีลืม

ฉันมีพี่สาวสองคนโดยที่เรามีอายุห่างกันมากๆ ฉันห่างจากพี่คนโต 12 ปี และห่างจากพี่คนกลาง 9 ปี เหตุการณ์ตอนนั้นพี่คนโตของฉันกำลังเรียนมหาวิทยาลัยในขณะที่ฉันกำลังเรียนอยู่ชั้น ป.1  วันนั้นเป็นวันที่พี่สาวของฉันต้องขนของออกจากหอพัก ฉันก็ช่วยเก็บของเท่าที่จะเก็บได้ตามประสาเด็กๆ หลังจากที่เก็บของในห้องเสร็จฉันและพ่อแม่ก็มาที่ลิฟต์เพื่อที่จะเอาของลงไปไว้บนรถ เมื่อประตูลิฟต์เปิดพ่อก็บอกให้ฉันเข็นของเข้าไปข้างในก่อน ฉันก็เข็นของเข้าไปแต่พอหันกลับมาประตูลิฟต์ที่เปิดในตอนแรกมันปิดไปแล้ว ในตอนนั้นทำอะไรไม่ถูกเลยทั้งรู้สึกงงว่าเกิดอะไรขึ้นและรู้สึกกลัว อีกอย่างคือไม่ทันคิดที่จะกดเปิดลิฟต์เพราะตอนนั้นยังเด็กอยู่ด้วยเลยตั้งสติไมค่อยถูก จากนั้นฉันได้ยินเสียงของพ่อแม่ข้างนอก ได้ยินพ่อแม่พูดกันว่า น้องติดอยู่ในลิฟต์ น้องอยู่ในลิฟต์คนเดียว ทำยังไงดี แน่นอนว่าพ่อแม่ก็คงรู้สึกตกใจและตั้งสติไม่ได้ไม่ต่างจากฉัน พอได้ยินแบบนั้นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกกลัวมากๆ ในลิฟต์มันทั้งแคบและไม่มีช่องให้อากาศถ่ายเทเข้ามา ฉันคิดไปสารพัดว่าจะออกไปได้มั้ยหรือจะขาดอากาศหายใจไปก่อน แต่หลังจากนั้นพี่สาวของฉันก็มาช่วยเปิดลิฟต์และพาฉันออกมาได้ในที่สุด ตั้งแต่เหตุการณ์นั้นมาฉันจึงกลัวการที่จะต้องขึ้นลิฟต์ ต้องมีคนคอยพาขึ้นด้วยเสมอ และกลัวที่ปิดทึบต่างๆ เช่น ถ้ำ 

จากเหตุการณ์ในวัยเด็กที่กล่าวมา สามารถนำมาวิเคราะห์ตาม PEOP Model ได้ดังนี้

Person : เรียนอยู่ชั้น ป.1 / รู้สึกงงและกลัวเนื่องจากติดอยู่ในลิฟต์คนเดียว 

Environment : หอพักนักศึกษา / ห้องของพี่สาวอยู่ชั้นบนจึงต้องใช้ลิฟต์ / ในครอบครัวมีพ่อแม่และมีพี่สาว 2 คน / ได้รับความเป็นห่วงจากพ่อแม่ที่อยู่นอกลิฟต์ / ได้รับการช่วยเหลือจากพี่สาวให้ออกมาจากลิฟต์

Occupation : ลูก / น้องสาว / นักเรียน / ช่วยเก็บของ / ขนของเข้าลิฟต์ / ขึ้นลิฟต์

Performance : สามารถช่วยพี่สาวเก็บของได้ / ไม่สามารถกดออกจากลิฟต์เองได้เนื่องจากกลัวและไม่มีสติ /ไม่สามารถขึ้นลิฟต์ได้คนเดียวตามลำพัง ต้องมีคนคอยพาขึ้น