เชื่อว่าทุกคนคงมีเรื่องราวต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเอง ทั้งสิ่งที่ดีและร้าย ปัญหา อุปสรรคต่าง ๆ แต่นั้นก็ไม่สำคัญเท่ากับเราได้ผ่านมาแล้วจนมีทุกวันนี้ สิ่งที่ผ่านพ้นมาเมื่อได้ย้อนกลับไปคิดจะเห็นได้ว่ามีข้อดีซ่อนอยู่ หล่อรวมเราให้เป็นเราได้อย่างทุกวันนี้


ตัวดิฉันเองก็มีเรื่องราวที่อยากเล่าให้ฟัง เพื่อเป็นกำลังใจให้สำหรับคนที่รู้สึกท้อกับสิ่งที่ตัวเองเผชิญอยู่ สิ่งต่าง ๆ ไม่ได้อยู่รอบตัวเราไปตลอด ทุกอย่างมีเวลาของมัน กว่าที่ดิฉันจะมีทุกวันนี้ได้ ต้องผ่านบทพิสูจน์หลายด่านมาก ตั้งแต่เล็กจนโต หลายคนอาจคิดไม่ถึงเลยว่าดิฉันจะมาได้ไกลขนาดนี้ ดิฉันโตมาในครอบครัวที่กำพร้าพ่อ ในขณะเดียวกันตอนนั้นพี่น้องของดิฉันก็ยังเด็กอายุไล่เลี่ยกัน ไม่มีใครคิดว่าสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนั้น ครอบครัวของเราจะก้าวข้ามผ่านอุปสรรคและมีชีวิตครอบครัวที่ดีได้


เป็นสิ่งที่ยาก และโหดร้ายพอสมควรกับปัญหาที่ต้องเจอ สำหรับเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ต้องจากบ้านไปไกล แยกย้ายกันคนละทิศทางเพื่อไปหาสิ่งที่เรียกว่าอนาคตที่ดีกว่า ไม่รู้หรอกว่ามันจะดีกว่าที่เป็นอยู่แค่ไหน ในความโชคร้ายก็มีสิ่งดี ๆ เกิดขึ้น ดิฉันได้ไปอยู่หอพักคริสเตียนแห่งหนึ่งในอ.แม่แจ่ม ที่นั่นคือประตูบานแรกที่ทำให้ฉันก้าวมาถึงวันนี้ ที่นั่นเป็นหอพักสำหรับเด็กที่ยากไร้ มีชาวต่างชาติและผู้ใจบุญคอยสนับสนุน ดิฉันจึงได้เล่าเรียนจนจบม.3 

ดิฉันยังอยากที่จะเรียนต่อ ที่นี้ส่งฉันเรียนได้แค่นี้ ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีทีสุดมากแล้ว ที่ฉันจะไม่มีวันลืม(บ้านหลังที่2ของฉัน) แล้วดิฉันก็ได้มาเรียนต่อที่โรงเรียนสหมิตร อ.กัลยาณิวัฒนา โดยได้ความช่วยเหลือจากคุณครู วันชัย สุริยะมณฑล พูดไปใครจะเชื่อ แต่ก็เป็นไปแล้ว ดิฉันไม่เคยรู้จักครูท่านนี้มาก่อน แต่ด้วยความที่แม่บ้าน คนที่ดูแลดิฉันแนะนำให้รู้จัก ครูท่านก็ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือดิฉันกับเพื่อนอีกคน โดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับดิฉันเหมือนถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว เพราะไม่ว่าจะเจอปัญหาหนักแค่ไหน สุดท้ายดิฉันก็เจอกับทางออก 

ตลอดเวลาที่เรียนอยู่ที่นั่น ดิฉันได้ไปอยู่หอพักในโรงเรียน สลับกับไปอยู่กับครูอีกคน ซึ่งเป็นพี่สาวของครูวันชัย ทุกอย่างไม่มีคำว่าได้มาอย่างง่ายดาย นอกจากเรียนหนังสือแล้ว ดิฉันยังได้เรียนรู้ทักษะชีวิตจากที่ได้ช่วยครูทำงาน แล้วก็ได้เงินไว้ส่งเสียตัวเองเรียนจนจบม.6 การได้ไปอยู่ที่ อ.กัลยาณิวัฒนาคือความทรงจำที่ดีที่สุดในช่วงชีวิตหนึ่งของดิฉันเลย ทุกคนที่นั่นน่ารักและเป็นมิตรมาก ถ้ามีโอกาสอยากให้ได้ลองไปเที่ยว เพราะที่นั่นเป็นดินแดนป่าสน  มีสถานที่ท่องเที่ยว และที่สำคัญที่นั่นที่มีอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี 


   มาถึงตอนนี้คงอยากรู้กันแล้ว ว่าดิฉันเข้ามาเรียนมหาลัยได้อย่างไร แน่นอนว่าไม่ใช่แรงสนับสนุนจากครอบครัวเพียงอย่างเดียว เพราะถ้าใช่ ดิฉันคงไม่ได้เรียนหนังสือ ส่วนหนึ่งก็มาจากตัวดิฉันเองที่หารายได้พิเศษช่วงปิดเทอม และหลัก ๆ ก็คือผู้อุปการะที่ส่งเสียให้ค่าเล่าเรียนจนกว่าจะปริญญาตรี กว่าจะมาถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มีอุปสรรคที่คอยกั้นขวางตลอดทาง หากยอมแพ้ตั้งแต่ตอนนั้น เราอาจไม่มีโอกาสได้สัมผัส ได้มองเห็นโลกที่รอเราอยู่ในอนาคตได้ อยากให้ทุกคนที่รู้สึกท้อ อย่าหมดกำลังใจ ปัญหาทุกอย่างมีทางออก อดทนทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด แล้วฟ้าจะเปิดทางให้เรา ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสอยู่เสมอ