บางครั้ง...สิ่งที่เราเห็นอาจไม่ใช่ทุกอย่าง
เริ่มต้นสัปดาห์แรกของการฝึกสอนในเดือนกรกฎาคมด้วยการไปเยี่ยมบ้านนักเรียน ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่าเรียนในที่ปรึกษาของดิฉันเป็นระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 ซึ่งเป็นห้องคุณภาพ ในการจัดห้องคุณภาพจะมีเพียงระดับชั้นละ 1 ห้องเท่านั้น และพึ่งเริ่มปีนี้เป็นปีแรก ทำให้ในโรงเรียนตอนนี้มีห้องคุณภาพอยู่ 2 ห้อง คือ ม.1/1 และ ม.4/1 โครงการห้องคุณภาพแตกต่างต่างจากห้องปกติอย่างไร โดยห้องคุณภาพจะได้รับสวัสดิการมากกว่าห้องเรียนปกติคือ ให้เรียนประจำที่ห้องของตนเอง (ห้องปกติจะเดินเรียน) ภายในห้องติดแอร์ คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ Projector และVisual สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆจะมากกว่าห้องเรียนปกติ และแน่นอนภาระค่าใช้จ่ายก็ย่อมมากกว่าด้วยเช่นกัน
หลังเลิกเรียนครูพี่เลี้ยง (คุณครูบรรดล ภูบานเช้า) บอกว่าเราจะไปเยี่ยมบ้านนักเรียนทุกคนก่อน เพื่อดูบริบทโดยรวมของแต่ละคน แต่ในภาคเรียนหน้าจะไปเยี่ยมเฉพาะบ้านของนักเรียนที่มีปัญหา และจากที่เราได้ไปเยี่ยมบ้านนักเรียนนั้น เรารู้สึกว่าผู้ปกครองให้เกียรติเรามากถึงแม้จะเป็นแค่ครูฝึกสอน ในขณะเดียวกันเราเองก็เกรงใจผู้ปกครองที่คอยหาน้ำ หาของฝากมาให้ ซึ่งทำให้เรารู้สึกภูมิใจกับอาชีพครู รู้สึกว่าเป็นอาชีพที่มีเกียรติ เราจะต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้ผู้ปกครองเห็นว่าสามารถที่จะฝากลูกหลานไว้กับเราได้ และจากการเยี่ยมบ้านในครั้งนี้เราเองก็ได้ข้อคิดบางอย่าง...
ความแตกต่างของนักเรียนแต่ละคนนั้นมาจากพื้นฐานของครอบครัวที่แตกต่างกันกัน บางคนเกิดมาพร้อมกับครอบครัวที่มีพร้อมทุกอย่าง ในขณะที่บางคนนั้นไม่มีแม้กระทั่งพ่อหรือแม่ แต่พื้นฐานของครอบครัวก็ไม่ใช่ตัวชี้ชะตาว่านักเรียนจะเป็นตามไปตามฐานะเสมอไป สิ่งที่หล่อหลอมให้เกิดพฤติกรรมทั้งด้านบวกและด้านลบนั้นเกิดจากความพยายามในตัวเขาเอง รวมไปถึง ความรัก ความเอาใจใส่ของครอบครัว การที่ครอบครัวยอมรับและสนับสนุนในสิ่งที่เขาชอบ หรือยอมรับความสามารถของเขาต่างหากที่เป็นตัวกระตุ้นให้เขาอยากที่จะเรียน อยากที่จะแสวงหาประสบการณ์ต่าง ๆ แต่ในขณะที่บางครอบครัวไม่พร้อมที่จะสนับสนุนในตัวเขา นั่นก็อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้หลายคนตัดสินเขาว่าเป็นเด็กเกเรได้ ซึ่งดิฉันเชื่อเหลือเกินว่านักเรียนทุกคนมีควาามสามารถที่แตกต่างกัน บางคนไม่ถนัดเรื่องการคำนวณ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ใช่คนเก่ง เพราะเขาอาจจะชื่นชอบภาษาต่างประเทศและอยากเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนก็ได้
...ต่อเนื่องจากสัปดาห์ที่แล้ว ที่ดิฉันได้เขียนถึงนักเรียนชั้น ม.1/5 ในสัปดาห์นี้พฤติกรรมของนักเรียนเปลี่ยนไป คือ นักเรียนกล้าที่เข้าจะหา กล้าที่จะถามมากขึ้น ถึงแม้จะยังมีบางคนที่ไม่สนใจเรียนเหมือนเดิมแต่อย่างน้อยก็ยังมีจำนวนนักเรียนที่ใส่ใจกับกิจกรรมที่เราให้ทำมากขึ้นกว่าครั้งที่แล้วค่ะ
สุดท้ายนี้ดิฉันขอลาไปด้วยภาพบางส่วนที่ได้ไปเยี่ยมบ้านนักเรียนในที่ปรึกษานะคะ สวัสดีค่ะ
