ตอนที่ 1 ทำวีซ่า
A:Hi How are you?
B:Hi I am doing good.
A: You are going to study English ,right?
B:Yes
A:How long will you stay there?
B:6 weeks
A:What do your parent do?
B:My father is a navy. My mom has her own business. She sells electronics machine and mobile phone at her store.
A:ok your father is a navy so what is his rank?
B: นายพล
A: นายพลล ummm
A: What is your father’s rank
B:Can I speak in Thai?
A:Yes
B:นาวาเอกพิเศษ
A:okkk uhh… what do you study about ?your major
B:dentistry
A:To be a dentist?
B:Yes
A:wowww …ok And you study in university…or…
B:Yes Mahidol university
A:ok Have a nice trip in America
B : Thank you
เมื่อเจ้าหน้าที่พูดจบก็เก็บหนังสือเดินทางของฉันกลับไป รอยยิ้มของฉันปรากฎขึ้นบนหน้า เพราะนั่นเป็นสัญญาณบอกว่า ฉันทำวีซ่าอเมริกาผ่านแล้วนะระหว่างที่เดินออกไปก็เห็นผู้คนไม่น้อยที่ถือหนังสือเดินทางตัวเองกลับไปพร้อมใบหน้าเศร้าๆที่แสดงออกอย่างชัดเจนเพราะมันบ่งบอกว่าโดนปฏิเสธวีซ่าฉันเดินกลับออกไปข้างนอกตัวตึกสถานฑูตอเมริกา มันไม่ยากที่เวลามีคนคอยมองหาเราอยู่แล้วเราจะเจอสายตาคู่นั้น ใช่ แม่ของฉันเองที่เฝ้าคอยให้ฉันออกมาพร้อมกับความหวังว่าฉันจะสัมภาษณ์วีซ่าอเมริกาผ่าน และฉันก็ไม่ทำให้แม่ผิดหวัง
ฉันรีบเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้แม่ฟัง ว่าเราตอบผิดไปอย่างหนึ่งเพราะตื่นเต้น คือตอนเจ้าหน้าที่ถามตำแหน่งพ่อ ความจริงพ่อเรามีตำแหน่งเป็นนาวาเอกพิเศษแต่ด้วยความตื่นเต้นหรืออะไรไม่รู้ทำให้คำศัพท์ที่นึกออกเกี่ยวกับตำแหน่งทหารตอนนั้น ที่นึกออกอยู่อย่างเดียวคือนายพล และพูดออกไปว่านายพลซึ่งเป็นภาษาไทยด้วย ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะเช็คข้อมูลในคอมพิวเตอร์และถามใหม่อีกรอบฉันจึงตอบไปใหม่ว่านาวาเอกพิเศษ รอดตัวไปนึกว่าถ้าให้ข้อมูลเขาผิด ตอบไม่ตรงกับความจริงแล้วจะไม่ผ่าน แต่เขาคงรู้ว่าที่ตอบผิดเพราะเราตื่นเต้น ที่กังวลก็ไม่ใช่อะไรหรอก ได้ยินมาเยอะ
เขาว่ากันว่าการทำวีซ่าอเมริกานั้นไม่ง่ายนักด้วยการที่เขาต้องการแน่ใจจริงๆว่าเราจะกลับประเทศ และไม่หนีไปทำงานที่บ้านเมืองเขา ดังนั้นสิ่งสำคัญที่ทำให้วีซ่าผ่านคือ การกรอกข้อมูลบนเว็บ การสัมภาษณ์ และความมั่นคงของเรา และสิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่งก็คือ......
ดวง
