มีเรื่องสนุก ๆ ในชีวิตมาเล่าสู่กันฟัง.... 2561 เป็นอีกปีหนึ่งที่มีเรื่องตื่นเต้นในชีวิตการทำงานที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อแบงค์ ธนวัฒน์ ประธานชมรมกรีฑา มข. มาทาบทามให้เป็นที่ปรึกษาชมรม ประจำปีการศึกษา 2561 มาพร้อมกับเจ้าแฟกซ์ ประธานชมรมปีก่อนหน้าและเคยเป็นประธานหอพักชายที่ 12 เจ้า 2 คนก็พักอยู่หอ 12 ด้วย เอาละสิ ...ผมแบ่งรับแบ่งสู้ที่จะทำหน้าที่ที่ปรึกษาชมรมกรีฑา เพราะผมไม่มีความรู้และทักษะเรื่องกรีฑาเลยแม้แต่น้อย... หลายคนคงคิดว่าทำได้ ไม่ยาก เพราะเห็นวิ่งออกกำลังกายบ่อย ๆ ไปลงวิ่งตามรายการต่าง ๆ อยู่เนือง ๆ... แต่ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น แต่กลบกังวลใจเสียมากกว่าว่าจะเอาอะไรไปให้คำปรึกษาเขาได้ ในเมื่อไม่เข้าใจอะไรเลยเกี่ยวกับกรีฑา นอกจากเคยลงแข่งวิ่งเมื่อปี 2543 ที่โรงเรียนมัธยม...ผมก็ลงนามและรับเป็นที่ปรึกษาชมรมแบบกระทันหัน เพราะวันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่จะต้องส่งเอกสารต่อทะเบียนชมรมประจำปี... และต้องขอโทษชมรมอีกชมรมที่ผมต้องถอนชื่อแบบกระทันหันทั้ง ๆ ที่ส่งเอกสารไปแล้ว จนตอนนี้ก็ยังไม่ได้มีโอกาสบอกแจ้งและขอโทษชมรมเลย... เพราะเต็มโควตาที่จะเป็นได้ 1 คนต่อ 3 องค์กร จึงต้องถอนออก 1 เป็นความรู้สึกผิดติดใจมาครบ 1 ปีพอดี
กิจกรรมของชมรมกีฬามีไม่มากนักใน 1 ปี ไม่เหมือนชมรมทั่วไปที่มีกิจกรรมให้ทำบ่อยกว่า...กรีฑาน้องใหม่ จัดในช่วงกีฬาน้องใหม่ เปิดเทอมใหม่ วันนั้นก็มีโอกาสเพียงแว๊บไปดูระหว่างทำการแข่งขัน ประธานชมรมขอให้ไปเป็นผู้มอบเหรียญรางวัลในช่วงหัวค่ำ ผมก็ไม่ได้ไปเนื่องจากมีแขกคนสำคัญเดินทางมาขอนแก่น จึงต้องไปต้อนรับขับสู้ และทิ้งเด็ก ๆ ไว้ให้จัดการกันเอง วันนั้นน่าจะมีผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายกีฬาเป็นผู้มอบเหรียญรางวัลให้น้อง ๆ นักศึกษา...
ถัดมาคือการต้องเตรียมส่งตัวนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 46 ราชภัฏอุบลราชธานีเกมส์... กองการกีฬาและชมรมแจ้งผมว่า จะต้องเป็นผู้จัดการทีมกรีฑา ในการแข่งขันครั้งนี้ ผมก็อีหลักอีเหลื่อที่จะรับหน้าที่นี้ จึงพยาบามตามสืบว่าท่านใดทำหน้าที่นี้ก่อนที่ผมจะมาเป็นที่ปรึกษาชมรม...แต่แล้วก็ต้องล้มเลิกความตั้งใจที่จะให้ท่านมาเป็นผู้จัดการทีม เพราะอยู่ในสถานะที่ไม่ใคร่จะสนิทกับท่านและไม่รู้จะใช้เหตุผลอะไรในการขอให้ท่านทำหน้าที่ผู้จัดการทีมกรีฑา... จึงทำใจยอมรับและรับผิดชอบในหน้าที่ที่ปรึกษาชมรมในการเป็นผู้จัดการทีมอีกตำแหน่งหนึ่ง...และคิดว่าเป็นผู้จัดการทีมที่ขาดทักษะที่สุด
ประชุมผู้จัดการทีม ก็เจอบทหิน บทยากที่มหาวิทยาลัยคาดคั้นในที่ประชุมเรื่องจำนวนนักกรีฑา... ต้องต่อรองจำนวนนักกีฬาที่จะไป เพราะมหาวิทยาลัยเห็นว่ามีจำนวนมากเกินความจำเป็น และขอให้ส่งเฉพาะนักกีฬาที่มีความหวังจะได้เหรียญรางวัล... ผมต้องยอมรับว่าผมไม่รู้จักนักกีฬาของผมเลยแม้แต่น้อย คนสำคัญที่จะช่วยให้ข้อมูลได้ดีที่สุดคือประธานชมรม... มีเวลาเพียง 5 นาทีที่จะต้องตัดสินใจเรื่องจำนวนเพื่อแจ้งต่อที่ประชุม...คืนก่อนไปอุบล เรานัดรวมพลกันที่ศาลเจ้าพ่อมอดินแดง เพื่อไปกราบขอพรให้ปลอดภัยในการเดินทางและการแข่งขัน มอบเสื้อแข่งและให้โอวาท นั่นเป็นการพบปะกันอย่างเป็นทางการครั้งแรกของที่ปรึกษาชมรมกับทีมนักกีฬา “มันใช่ไหม?” ... ก่อนหน้านี้ไปพบบ้างที่สนามตอนซ้อมแบบประปราย ไม่พร้อมหน้ากัน
ไป ไปกัน ราชภัฏอุบลราชธานีเกมส์ ....ขับรถไปเอง นักศึกษาไปรถมหาวิทยาลัย ที่พักเราอยู่ไกลจากในเมืองและสนามแข่งพอสมควร และไกลจากเพื่อกีฬาอื่น ๆ ... ก็ต้องช่วยจัดการเรื่องการเดินทางฝึกซ้อมและการไปแข่ง >>> เรื่องราวของการเป็นผู้จัดการทีม ก็คงให้รูปภาพบรรยายไปพร้อมกับข้อความที่บรรยายรูปภาพนั้น ๆ
#ผู้จัดการทีมกรีฑา_มหาวิทยาลัยขอนแก่น
เรื่องราวอันน่าตลกของคนอย่างบอส บอสไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะได้มาเป็น ผจก.ทีมกีฬาใด ๆ ในชีวิต เรื่องราวแปลก ๆ สนุก ๆ ตลก ๆ มักมาหลากหลายรูปแบบ ตอนทำงานใหม่ ๆ ชมรมศิลปวัฒนธรรมอีสาน ขอให้เป็นที่ปรึกษาชมรมตั้งหลายปี (ร้องเพลงไม่ได้ รำไม่เป็น ดนตรีไม่ต้องพูดถึง) ถัดมาก็ได้เป็นที่ปรึกษาชมรมฮอกกี้ 2 ปี เล่นฮอกกี้ไม่เป็น จับไม้ยังไม่ถนัดเลย แต่ก็ช่วยน้อง ๆ ให้ผ่านวิกฤตไปได้ และรักกันมาจนทุกวันนี้ ปีนี้มาเป็นที่ปรึกษาให้ชมรมกรีฑา และได้ไปกีฬามหาวิทยาลัยที่ราชภัฏอุบลด้วย ไปช่วยสนับสนุนเล็ก ๆ น้อย ๆ คอยขับรถ และถ่ายรูป มีเหรียญเงิน 2 ทองแดง 1 มาฝากชาว มข. และมีสถิติดี ๆ จากอีกหลายคนมาส่งมอบ มีคนใหม่ไฟแรงที่พร้อมจะไปแข่งอีกในครั้งหน้า ชาวชมรมบอกว่า อย่างน้อยก็มีเหรียญรางวัลเพื่อต่ออายุชมรม...
โดยส่วนตัว ได้เรียนรู้เรื่องราวของกรีฑามากขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง นอกจากการวิ่งออกกำลังกาย และวิ่งแข่งในสนาม เพราะกรีฑามีทั้งลานและลู่ กติกาก็ต่างกันออกไป การเตรียมตัวก็แตกต่าง มีทั้งเดี่ยวและทีม รวมถึงเทคนิค วิธีการ กติกา ไปอยู่ขอบสนามด้วยห้าวันที่มีการแข่งขัน ทำให้ได้เรียนรู้เรื่องราวมากมาย เพราะการเรียนรู้ไม่มีคำว่าสาย และให้ทุก ๆ ขณะคือการเรียนรู้ ให้ทุก ๆ การเดินทางคือการเรียนรู้ ทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดี เพื่อเป็นบทเรียน ขอบคุณชาวกรีฑา มข. ที่ทำให้ได้เรียนรู้ ขอบคุณกองการกีฬาที่ช่วยเหลือ อำนวยการ อำนวยความสะดวก ที่แม้จะดูขลุกขลักมาก แต่ก็ช่วยให้ผ่านพ้นมาได้ ... ทุก ๆ ก้าวที่เราวิ่งไปข้างหน้า เราอาจมองเป้าหมายเป็นหลัก เพื่อจะก้าวไปให้ถึงเส้นชัย อาจมีเหรียญเป็นประสงค์ หรือบางคนหวังสถิติเป็นรางวัล แต่บางคนยังไม่ทันออกตัวก็ฟาวล์ บางคนเจ็บระหว่างทาง บางคนถอดใจถอนตัวตั้งแต่ยังไม่ลงสนาม เป้าหมายเปลี่ยนไปได้ตามสถานการณ์ อยู่ที่ว่าได้เรียนรู้อะไรบ้างจากเหตุการณ์นั้น ๆ ...
การทำหน้าที่ผู้จัดการทีมจึงจบลง เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดและปิดฉากลง พร้อม ๆ กับฉากหนึ่งตอนหนึ่งของชีวิตก็ได้จบลงตามเวลา พบกันใหม่ฉากหน้า จะเป็นเรื่องอะไร รอติดตามได้นะครับ
ว่าแต่ใครอ่านจนจบ สรุปได้ไหมว่าผมบันทึกว่าอะไรบ้าง สุ่มมอบรางวัลแก่คนที่อ่านจบและตอบคำถาม
ณ มอดินแดง
20 มกราคม 2562
865 กม. ที่ใช้เดินทางไปกับราชภัฏอุบลราชธานีเกมส์ กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 46 ในฐานะผู้จัดการทีมกรีฑา มหาวิทยาลัยขอนแก่น ขอบคุณคุณ #โกอิ้งแมรี่ ที่พาไปทุกที่ที่อยากไปและจำเป็นต้องไป การเดินทางได้จบลงไปอีกฉากของชีวิต เรื่องราวของกรีฑา มข. จึงกลายเป็นฉากหนึ่งส่วนหนึ่งของชีวิต (ใช้เงินจากเบี้ยงเลี้ยงอันน้อยนิดเติมน้ำมัน)
พักไกลสนามแข่ง ก็ต้องอดทน เดินทางเข้าเมือง ไปซ้อม ไปหาข้าวกิน ไปแข่ง กว่าจะกลับถึงที่พักแต่ละวันก็ค่ำมืด อยู่แบบอดอยากปากแห้ง เพราะไม่มีร้านค้าในละแวกที่พัก แต่พวกเราก็ผ่านมันมาได้ อย่างงดงาม #กรีฑามข
ตอนค่ำ ก่อนนอน สรุปผลการแข่งขัน สรุปภาพรวม ชี้แจง เตรียมตัวในวันรุ่งขึ้น มีกันน้อย ก็ดูแลกันไป เหรียญรางวัลเป็นเป้าหมาย รองลงมาจากความตั้งใจจริงในการฝึกซ้อม เตรียมตัว และขณะแข่งขัน#กรีฑามข
เพราะหลายคนไม่ได้เหรียญ แต่การทำหน้าที่อย่างเต็มที่ต่างหากคือรางวัลที่งดงาม… ในใจเรา
ขอบคุณปลัดอำเภอเมืองอุบลราชธานี ศิษยืเก่า มข. รุ่น 43 ที่มาเยี่ยมและมีของมาฝากเด็กๆถึงขอบสนามครับ
9 กุมภาพันธ์ 2562 ชมรมก็จัดแข่งขันกรีฑาระหว่างคณะ ช่วยเตรียมการ ช่วยจัดการเล็กน้อย ปรานชมรมต้องไปศึกษาดูงานที่ฟิลิปปินส์ 2 สัปดาห์ ไม่สามารถอยู่จัดการได้ จึงมอบหมายเพื่อน ๆ ช่วยจัดการแทน ส่วนผมติดภารกิจต้องเดินทางไปบุรีรัมย์ จึงเข้าไปช่วยนิดหน่อยก่อนออกเดินทาง เด็ก ๆ จัดการแข่งขันจนเสร็จสิ้น เรียบร้อย งดงาม... แต่ยังไม่ทันได้เก็บเต็นท์ที่กางไว้ในสนาม พายุฤดูร้อนก็โหมกระหน่ำ พักเต็นท์ขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ข้างสนาม...
...และเรื่องราวของที่ปรึกษาและผู้จัดการทีม ก็ครบรอบ 1 ปีการศึกษา จึงพยายามปลีกเวลามานั่งบันทึกไว้เพื่อเตือนความทรงจำ... บทเรียนที่ได้จากการเป็นที่ปรึกษาชมรมกรีฑาและผู้จัดการทีมคือ การจัดการและการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า
ในที่สุดแล้วเราอาจจะไม่จำเป็นต้องทำเป็นทุกเรื่อง แต่เราต้องจัดการให้ได้ ใจกว้างให้พอเพื่อเรียนรู้
ณ มอดินแดง
27 กุมภาพันธ์ 2562
