การทำธุรกิจการค้าใดก็ตาม ก็ย่อมมีการแข่งขัน “ลูกค้า”อาจไม่ได้มองที่ราคา แต่จะหาคุณค่าของสิ่งแวดล้อม กาแฟ..จึงอาจไม่ใช่แค่กาแฟธรรมดา ทั้งลูกค้าและคนขายจะพยายามเรียนรู้และสร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่ตนเองอยู่เสมอ..

          ตามที่ผมได้ร่ำเรียนมาตั้งแต่เด็ก จำได้ที่ครูเคยบอกว่า ชากับกาแฟ เป็นสิ่งไม่ดีไม่ควรแตะต้อง ก็ท่องกันมาเรื่อย จนเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยก็มีโอกาสได้ลองลิ้มชิมรส แต่ก็นานๆครั้ง ในแต่ละครั้งก็รู้สึกว่า..รสชาติก็ดีเหมือนกันนะ..

  ร้านกาแฟสมัยก่อนหายาก ในตลาดก็เห็นขายกันอยู่ไม่กี่ร้าน กาแฟแก้วแรกของผมเป็นกาแฟโบราณรสกล่อมกลมขมนิดๆ ใส่นมจมอยู่ก้นแก้ว ตัดกับสีของกาแฟดูสวยงามและคุ้นเคย

          พอได้เป็นครูบรรจุอยู่ในชนบท ทิ้งตำราและลืมคำสอนของครูจนหมดสิ้น หันเข้าหากาแฟอย่างจริงจังตั้งใจทุกเช้า จนรู้สึกรักใคร่และผูกพันกันมาตลอด ตั้งแต่หนุ่มจนแก่ แบบว่าไม่มีวันไหนเลยที่ไม่ได้สัมผัสกาแฟ จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต..

          ผมเชื่อว่า..หลายคนมีวิวัฒนาการด้านกาแฟไม่แตกต่างจากผม ยกเว้นวัยรุ่นหนุ่มสาวสมัยนี้ที่รู้จักแต่ “กาแฟสด” และคงไม่อยากลอง “กาแฟโบราณ” เพราะชื่อมันก็ไม่น่าทานอยู่แล้ว

          แต่ก่อนโน้น ร้านกาแฟสด แทบจะนับร้านได้ ส่วนใหญ่จะพบเห็นในห้างสรรพสินค้า กาลต่อมา..ในช่วง ๑๐ ปีมานี้ มีร้านกาแฟสดดาษดื่นเปิดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด

          ไปไหนมาไหนสะดวกง่ายดายหาทานได้ทุกปั๊ม ตลอดสองข้างทาง ทุกหมู่บ้านและทุกตำบล ในตลาดสดจรดไปจนถึงในวัดวาอาราม ป้ายกาแฟสดมองเห็นเด่นอร่ามชัดเจน

          ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีร้านกาแฟมาเปิดอยู่ใกล้บ้าน ห่างกันราว ๓๐๐ เมตร เพราะบ้านผมปลูกอยู่กลางสวนของรีสอร์ท แม้ว่าจะมีบ้านหลังงามมาปลูกอยู่กันมากขึ้น แต่มองไปทางไหนก็ยังเห็นแต่สวนลำไยและป่าไม้ที่รกทึบ

          ชื่อร้าน “ก็แค่กาแฟ” เจ้าของร้านดูดีมีฐานะ เคยเป็นข้าราชการมาก่อน มาซื้อที่ปลูกบ้านและเปิดร้านเหมือนมาพักผ่อนหย่อนใจ แต่ทำไมใช้ชื่อ “ก็แค่กาแฟ” ผมรู้สึกแปลกใจ

          มาลองคิดดู..หรือเขาจะบอกเราว่า มีแต่กาแฟนะ อย่างอื่นไม่มีให้สั่ง อาหารไม่ได้ขาย หรือจะบอกคนที่มาทานว่า..อย่าคาดหวังในรสชาติ มันก็แค่กาแฟสดธรรมดาๆนี่เอง..

          ผมเลยต้องเข้าไปลองลิ้มชิมรสกาแฟ..ก็ปรากฏว่า มันไม่ใช่แค่กาแฟธรรมดา มันอร่อยลิ้นเหลือเกิน โดยเฉพาะเอสเปสโซ่ที่หอมเข้มข้น และลาเต้ที่นุ่มนวลลงมาหน่อย ผมทานอยู่สองอย่างนี้เท่านั้น..

          สิ่งที่สัมผัสได้มากกว่ากาแฟก็คือ..บรรยากาศ..ชวนให้นั่งได้นานๆ เงียบสงบ ลมพัดผะแผ่ว อากาศสดชื่นเย็นสบายตลอดเวลา เจ้าของร้านเปิดเพลงคลาสสิคบรรเลงเบาๆ ถ้าเป็นเพลงฝรั่ง ก็โน่นเลยเป็นเพลงยุค ๑๙๘๐ ที่หาฟังยาก

          ที่มากไปกว่านั้น รอบๆร้าน จะเป็นบ้านสำเร็จรูปที่ทรงสวย สีสันเย็นตา มี ๕ – ๖ หลังทุกหลังตกแต่งต้นไม้และสนามหญ้าเขียวขจี มีไว้โชว์ไม่ให้เช่าพัก ใครจะเดินชื่นชมก็ได้เอาที่สบายใจ ไม่ไปทำให้บ้านเขาเลอะก็แล้วกัน..

          คนติดกาแฟแล้วมีร้านกาแฟสดใกล้บ้าน มันมิใช่บุญพาวาสนาส่งแต่ประการใด สิ่งที่ผมเข้าใจแจ่มชัดก็คือ ก็แค่เป็นกาแฟเหมือนกัน แต่บรรยากาศของร้านไม่เหมือนกัน ความเหมือนจะกลายเป็นความแตกต่างขึ้นมาทันที

          วันก่อนเข้าไปในเมือง..เข้าร้านกาแฟเปิดใหม่ข้างในปั๊ม แต่ไม่ใช่ปั๊มใหญ่ที่มีกาแฟขึ้นชื่อที่เรารู้จักกันดี แต่ด้วยดีไซน์ทางศิลปะที่เป็นจุดขายภายในร้านที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ กับโต๊ะเก้าอี้สวยเก๋วางเรียงต่างระดับ ลูกค้านั่งจับกลุ่มกันแน่นร้าน เหมือนมีมหกรรมนัดพบ คนเดินเข้าออกไม่รู้จบ ที่สุดแล้วก็ได้คำตอบ...

          เงินที่จ่ายค่ากาแฟที่แพงขั้นมานิดนึง นำบิลไปยื่นที่หน้าร้าน แล้วเดินอ้อมไปหลังร้านบนสะพานไม้ที่ทอดยาวสูงๆต่ำๆ มองเห็นภาพวาดใกล้ๆ ไกลออกไปเป็นวิวถนนและภูเขา ทางร้านเขาให้ชื่อสะพานนี้ว่า “สะพานแห่งความรัก” ทำให้ผมรักกาแฟและแน่ใจแล้วว่า ร้านกาแฟสด..ก้าวไปไกลและไวกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ.

          การทำธุรกิจการค้าใดก็ตาม ก็ย่อมมีการแข่งขัน “ลูกค้า”อาจไม่ได้มองที่ราคา แต่จะหาคุณค่าของสิ่งแวดล้อม กาแฟ..จึงอาจไม่ใช่แค่กาแฟธรรมดา ทั้งลูกค้าและคนขายจะพยายามเรียนรู้และสร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่ตนเองอยู่เสมอ..

          รู้สึกเป็นห่วงร้านกาแฟที่เปิดขายแบบร้านเล็กๆริมถนน ยังคงคุ้นตาแบบเดิมๆ จะสร้างเสริมเติมแต่งอะไรก็น่าจะรีบทำ ให้เป็นทางเลือกของลูกค้าบ้าง ไม่อยากให้กล้าหาญมองผ่านเลยไปเพราะคิดว่าเป็นแค่กาแฟ..ที่คนไทยกำลังทานกันอยู่เต็มบ้านเต็มเมือง..

          ก่อนเปิดภาคเรียน..มีโอกาสทานกาแฟที่หลากหลายบรรยากาศ ทำให้คิดถึงโรงเรียน ที่มีครูและนักเรียน มีผู้ปกครองที่เป็นลูกค้าคนสำคัญ มีการแบ่งปันความรู้ที่เป็นอาหารทางสมอง ไตร่ตรองดูแล้วก็พบว่านักเรียนแต่ละคน รัฐต้องลงทุนสูงมาก ครูก็มีเงินเดือนและมียศมีตำแหน่ง.

          ร้านกาแฟ..เขายังทำให้มีสีสันสวยและสง่างาม ทำไม?เราเป็นครูจะทำโรงเรียนที่เป็นสถานที่ทำงานอันยาวนาน ให้ร่มรื่นสะอาดสวยงามและมองดูแล้วสุขสำราญไม่ได้ล่ะ..ผมคิดเองว่า ไม่น่าจะยากถึงแม้ว่า..ต้องใช้เวลาก็ตาม..

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๒๖  ตุลาคม  ๒๕๖๑