สื่อมวลชนมีส่วนชี้ชวนให้ผู้คนคิดแคบ คิดเรื่องส่วนรวมไม่เป็น หรือไม่

ผมมีข้อสังเกตกับตนเองมานานแล้วว่า สังคมไทยมองการโยกย้ายตำแหน่งสำคัญในหน่วยราชการ ที่ความสำเร็จหรือความก้าวหน้าส่วนบุคคล เป็นหลัก   โดยคำนึงถึงประโยชน์ที่สังคมจะได้รับแตกต่างกันหากเปลี่ยนคนที่เข้าสู่ตำแหน่งสูงสุดขององค์กร     

มาฉุกคิดเพิ่มเมื่อกลับมาซื้อหนังสือพิมพ์มติชนสุดสัปดาห์อ่านอีก    หลังจากไม่ได้ซื้อมาเป็นสิบปี    โดยคราวนี้เปลี่ยนสไตล์การอ่านเป็น “การอ่านหนังสือพิมพ์ในศตวรรษที่ ๒๑”   คืออ่านเพื่อทำความเข้าใจเบื้องหลังของข่าว หรือของความคิดเห็นของผู้เขียน  โดยต้องรู้ว่า นสพ. หรือสื่อมวลชนนั้นใครเป็นเจ้า ของ ใครถือหุ้นใหญ่    หน่วยราชการใดลงโฆษณาแฝงเป็นประจำ  ฯลฯ   

เป็นการอ่านเพื่อฝึกทักษะรู้เท่าทันสื่อ    ซึ่งผมน่าจะเรียนอยู่ในชั้นอนุบาล 

อ่านคอลัมน์เรื่องการโยกย้ายทหาร แล้วเห็นชัดเจนว่า    คนเขียนชี้นำให้ผู้อ่านคิดถึงแต่เรื่องพวกพ้อง เส้นสาย  และความสำเร็จของบุคคล    ไม่เน้นวิเคราะห์ว่า คนไหนสายไหน เข้าไปรับผิดชอบตำแหน่งนั้นแล้วบ้านเมืองจะได้รับประโยชน์แตกต่างจาก อีกคนหรืออีกสาย อย่างไรบ้าง

เท่ากับว่า ผมตีความว่า ผู้เขียนมีโลกทัศน์ที่จำกัดอยู่เฉพาะที่ผลประโยชน์ส่วนตน    ไม่มีโลกทัศน์ที่มองประโยชน์ของบ้านเมืองหรือส่วนรวม   นำไปสู่การตั้งคำถามว่า ข้อเขียนนี้ มีส่วนชี้ชวนให้ผู้อ่านคิดแคบ คิดเรื่องส่วนรวมไม่เป็น หรือไม่     ไม่ทราบว่าผมตีความ หรือตั้งคำถาม ผิดหรือถูก

ถือเป็นการ reflect เพื่อ feedback คอลัมนิสต์ด้วยความเคารพ     

วิจารณ์ พานิช                                

๖ ต.ค. ๖๑