ทุก ๆ "วันคือวันสุดท้ายของชีวิตฉัน"

          “วันสุดท้ายของชีวิต" ฉันคอยเฝ้าบอกตัวเองทุก ๆ วันว่า "ทุก ๆ วันของฉันคือวันสุดท้ายของชีวิต" ฉันรู้แค่ว่า "วันนี้ฉันยังหายใจอยู่" ฉันจะทำวันนี้ของฉันให้มีความสุข "และฉันจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้"

          "เราทุกคนเกิดมาย่อมรู้แต่วันเกิดไม่มีใครรู้วันตาย" ไม่มีใครสามารถรู้ได้หรอกว่าวันไหนจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิต "และไม่รู้ใครรู้หรอกว่าเราจะมีพรุ่งนี้หรือเปล่า" เราควรใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน "และควรใช้ชีวิตบนความไม่ประมาท"

<p>          การเฝ้าบอกตัวเองว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิตที่จะมีโอกาสชื่นชมโลกใบนี้ “เป็นว่าเป็นการสร้างความรู้สึกไม่ให้ตัวเองเกิดความประมาทต่อเวลาที่เหลืออยู่” ทำให้เรียนรู้ที่จะเกี่ยวข้องกับสิ่งต่าง ๆ อย่างรู้คุณค่า “ทำให้รู้จักเรียนรู้ที่จะอยู่กับชีวิตแต่ละขณะอย่างรู้เท่าทันด้วยสติมากขึ้น” “กระทั่งรู้ว่าชีวิตที่เหลือนี้ควรจะใช้สอยอย่างไร” จึงจะคุ้มค่ากับชีวิตที่เหลืออยู่</p><p>          จะมีใครสักกี่คนที่จะรู้ว่าวันไหนเป็นวันสุดท้ายของชีวิตตัวเอง ฉันบอกกับตนเองเสมอว่า “ฉันต้องทำให้วันนี้ของฉันดีที่สุด” เพราะฉันไม่สามารถรู้ได้ว่าพรุ่งนี้ของฉันจะมีอยู่หรือเปล่า “สิ่งไหนที่ฉันอยากทำ ฉันก็จะทำ” “สิ่งไหนที่ฉันไม่กล้าทำฉันก็จะกล้าทำ” เพราะหากถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฉันเหลืออยู่ฉันจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ของฉัน “ให้คุ้มค่าที่สุด เท่าที่ฉันจะทำได้” เพราะถ้าบนโลกนี้ไม่มีฉันแล้วสิ่งที่เหลืออยู่ก็คงจะเป็นแค่ความทรงจำเท่านั้น “และฉันก็ไม่สามารถกลับมาแก้ไขมันได้แล้ว”</p><p></p><p>          “ขอให้ทุกคนทำวันนี้ของตัวเองให้ดีที่สุด” เพราะว่าเราไม่มีทางรู้ได้ว่าวันพรุ่งนี้ของเราจะมีหรือเปล่า และจง “ใช้เวลาที่เหลือให้คุ้มค่า กับเวลาที่ลดลง” “ใช้ชีวิตประหนึ่งว่าเป็นวันสุดท้าย” และเป็นวันเต็มเปี่ยมด้วยปัญญาที่ต้องการค้นหาคุณค่าให้ตัวเอง แม้วันหนึ่งจะต้องจากโลกนี้ไป เราก็บอกตัวเองได้ว่า “ครั้งหนึ่งได้แสวงหาความงดงามให้กับชีวิตเต็มที่แล้ว”</p><p class="text-center">                    “ เราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นได้”</p>

</figure>