เสียงของกัปตันบอกมาว่า สภาพอากาศที่สนามบินปลายทางที่เรากำลังจะไปลงนั้น มีเมฆมาก และมีลมกระโชกเป็นบางครั้ง “แต่อย่างไรก็ตาม ก็มีความปลอดภัยมากเพียงพอที่จะทำการลงได้”

เวลาที่ได้ยินเสียงทักทายมาแบบนี้ ผมก็รู้สึกอุ่นใจพอที่จะไม่ต้องตื่นเต้นให้มันมากมายนัก หากเครื่องเขย่าโครมคราม (แต่ก็ยังรู้สึกอยู่บ้างแหละน่า)

การสื่อสารที่สามารถสร้างความเชื่อมั่นแบบนี้มันดีต่อใจเสมอ ไม่ว่าจะเป็นอาชีพไหน

ผมนึกไปถึงคำพูดที่สื่อสารกับคนไข้ ทุกครั้งก่อนทำการรักษาก็จะบอกให้ฟัง และทดสอบความเข้าใจ ผมจะพยายามบอกทุกครั้งที่จะทำอะไรลงไป

“ไม่ต้องกลัว ทีมพวกเราเก่ง”

“การผ่าตัดที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้ แม้ว่ายากอยู่ แต่เรามีคนมาช่วยกันเยอะเลย ไว้ใจเรานะ”

“เราจะทำตามแผนที่เคยคุยกันไว้นะ แต่อย่าลืมล่ะ หากมันต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ฉันจะไม่ปลุกเธอขึ้นมาถามความเห็นก่อนนะ” อันนี้ล้อเล่นกันพอขำๆ

 เป็นต้น

ไม่รู้พวกเขาเหล่านั้นจะรู้สึกอย่างไร แต่หากผมเป็นคนไข้ ผมก็คงอุ่นใจเช่นเดียวกัน (มั้ง)

............................

“แป๊ะ มาช่วยพี่หน่อย คนไข้ตกเลือด พี่ตัดมดลูกไปแล้ว เลือดมันยังออกอยู่เลย” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นราว ๕ ทุ่ม พร้อมๆกับคนปลายสายส่งเสียงมาอย่างนั้น แล้วเธอก็เล่าเคสให้ฟังอย่างคร่าวๆ

“คนไข้ผ่าท้องคลอดไปเรียบร้อย มดลูกไม่แข็ง ตกเลือดมาก พี่เลยตัดมดลูก แต่ว่าตอนนี้ เลือดยังคงออกจากแผลเรื่อยๆ” นั่นคือสถานการณ์

ผมออกจะแปลกใจ เพราะโดยปกติแล้ว พวกเราจะมีทีมห้ามเลือดเก่งๆที่นำโดยกลุ่มหมอมะเร็งของภาควิชาที่จะถูกเรียกตัวก่อนเสมอ สำหรับผมแล้วมันน่าจะเป็นตัวสำรองชนิดท้ายๆ

“ครับพี่ ผมจะออกไปเลย ว่าแต่คนอื่นล่ะพี่” ผมสงสัย

“ตอนนี้ อิง อยู่กับพี่ ส่วนคนอื่นๆพี่ตามไม่เจอ” อิง คนที่เธอบอกก็คือหมอมะเร็งคนสวยของเรานั่นแหละ และคนอื่นๆที่ว่ามานั้น เขาไม่อยู่ในหาดใหญ่

“ครับ พี่ตามเชียร์อีกคนได้เลย แป๊ะกำลังออกไปครับ” เชียร์ก็คือหมอมะเร็งสุดหล่อของเราอีกคน

ผมใช้เวลาราว ๗ นาทีก็มาถึงโรงพยาบาล รีบจอดรถแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปห้องผ่าตัด และแน่นอนว่าเมื่อเดินผ่านทางเชื่อมตึก ผมไม่ลืมที่จะหันไปหาวิหารหลวงปู่ทวด ยกมือไหว้ท่านก่อนเดินต่อไป

อาจารย์เชียร์มาถึงก่อนผมเพียงเล็กน้อย แล้วเขาก็รีบล้างมือ

อาจารย์อิงกำลังผ่าตัดอยู่กับเจ้าขิม แพทย์ต่อยอดสาขามะเร็ง

เธอผู้เป็นต้นเรื่องอยู่ที่ระหว่างขาของคนไข้และกำลังสอดเครื่องมือเข้าช่องคลอดคนไข้ เพื่อได้ประเมินปริมาณและการมีเลือดออกให้ชัดขึ้น

“ปิดแอร์หน่อยครับ มันเย็นไป” ผมพูดดังๆ ผมจำได้ว่าอาจารย์ประเสริฐเคยสอนเสมอ ถ้ากำลังตกเลือด คนไข้ห้ามตัวเย็น 

“หมอจะร้อน จะเหงื่อออกยังไงก็ช่าง แต่คนไข้ห้ามตัวเย็น” ผมนึกถึงเสียงของอาจารย์ศัลยแพทย์ในตำนานดังแว่วเข้ามาในมโนสำนึก

“พี่ ผมไม่ต้องเข้าเคสกระมัง อยู่กันทั้งอิง ทั้งเชียร์” ผมบอกเธอ

“ที่สำคัญ ผมว่าตอนนี้อิงน่าจะเอาอยู่นะพี่” อาจารย์อิงและอาจารย์เชียร์สติดีมาก เขาทั้งคู่คนหนึ่งเสิร์ฟ คงหนึ่งรับ ผมหมายถึงการเอื้อประโยชน์ในการผ่าตัดซึ่งกันและกัน

“ค่ะ มากันหลายคนแล้ว แต่ที่พี่เรียกแป๊ะมาก็เพื่อเป็นที่ปรึกษากับทีมหน่อย” ออ เค้าให้ผมมาเป็นผู้อำนวยการสร้าง เอ๊ะ..หรือเรียกว่าพระประธานดีวะ

ในสถานการณ์ที่วิกฤตข้างหน้ายังคงควบคุมไม่ได้ ดีที่สุดคือการถอยออก แล้วให้คนที่กำลังสดและมีแรงเหลือเข้าไปจัดการ 

“ความเข้มเลือดเหลือ ๑๙%” ผมได้ยินหมอดมยาพูดมาจากด้านบน

“มีปัญหาเรื่องเลือดมั้ย” ผมถาม

“ไม่มีค่ะ เอาอยู่” อาจารย์รุ่นน้องตอบมา

เราพบจุดเลือดออกอยู่ที่มุมแผลผ่าตัดของช่องคลอดด้านซ้าย และด้านหน้าอีกจุด เข็มติดไหมถูกสอยเข้าไปให้คร่อมจุดนั้น ทีละจุด ทีละจุด อย่างใจเย็น และเพียงชั่วอึดใจอาจารย์ทั้ง ๒ คนก็จัดการหยุดเลือดได้สนิท

…..........................

สนามบินปลายทางอยู่ทางด้านซ้ายของเครื่องบิน ผมนั่งอยู่แถว A จึงได้เห็นทิศทางการร่อนลงของเครื่องผ่านทางด้านทิศตะวันตกของแผ่นดิน ซึ่งแน่นอนว่ามันคือทะเล

เกินกว่า ๙๐% ของต้นไม้ด้านล่างมันคือปาล์ม ผมพยายามมองดูใบมันให้ชัดและสังเกตุว่า มันไม่พริ้วไหว

“ลมไม่น่าจะแรง” ผมเดา และการร่อนลงก็ไม่ได้หวือหวาอย่างที่เกรงไว้ก่อน

.........................

“อาจารย์รู้ไหมครับ ระหว่างทางเข้าโรงพยาบาล ผมนี่นึกไปตลอด ว่าจะจัดการหยุดเลือดยังไงดี จะต้อง pack ทิ้งไว้หรือเปล่า หรือต้องเข้าไปหา ureter ก่อนเลยแล้วหนีบเส้นเลือดจากต้นทางของมัน” เชียร์เล่าให้ฟัง

“เออ พี่ก็นึกมาเหมือนกัน แต่พี่นึกถึงหลวงปู่ทวดว่ะ อธิษฐานมาตลอดทางเช่นเดียวกันเลย” ผมบอกออกไป

นี่กระมัง ที่เป็นเส้นแบ่งของศัลยแพทย์ที่เก่งกาจ กับไสยแพทย์ที่น่าเกรงขาม จริงๆนะ

ธนพันธ์ ชูบุญซาลามัดดาแตง

๒๑ กย ๖๑