ผมสังเกตว่า เมื่อบ้านเมืองมีเรื่องวุ่นวาย จะมีคนไทย 2 พันธุ์

1. ไทยเงียบ ไม่รู้ ไม่อยากยุ่ง

2. ไทยแรง ออกมาด่า แบบใส่อารมณ์ไม่ยั้ง

.จริงๆ ผมเข้าใจคนไทยทั้ง 2 ประเภทนะ  เป็นไปตามสถานการณ์บ้านเมือง.

ไทยเงียบ คือไม่อยากมีเรื่อง และคิดว่า ถึงออกมาโวยวายก็ไม่มีประโยชน์.

ส่วนไทยแรง ก็ทนไม่ไหวละ พูดเบาๆ มันก็คงไม่ตระหนัก ต้องด่า

. 

 แต่ผมอยากให้มี "ไทยกลาง" เยอะๆ ครับ

ไทยกลาง คือคนที่ออกมาวิจารณ์เหตุบ้านการเมืองด้วยความรู้ มีสติ

มีความเป็นกลาง มีความประนีประนอม เข้าใจ และชี้ทางแก้ปัญหา

ด้วยวาทะที่น่าฟัง... หรือเราเรียกว่าบุคคลนี้ว่า  กูรู

.

ไทยเงียบ ไม่แก้ปัญหา ปล่อยคนชั่วลอยนวล

ไทยแรง ก็สร้างรอยแผล เป็นการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย

เรามี 2 ไทยนี้มากเท่าไหร่ แสดงว่า ความรักเมืองไทย เราลดลงเท่านั้น

แต่ปัญหาคือ ไทยกลาง เริ่มหายากขึ้นทุกวัน เริ่มจะสูญพันธุ์

เมื่อก่อนเราจะมีปราชญ์หลายท่าน เป็นที่พึ่งยามมีปัญหาต่างๆ

ปัจจุบัน เริ่มไม่มีครับ...ปัญหาก็เริ่มจะแก้ยากขึ้น

.

เรามาฝึกตัวเองเป็นไทยกลางกันดีไหมครับ

เป็นคนที่รู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเอง รู้จักใช้วิจารณญาณ

ใช้เหตุใช้ผล ใช้ความรู้ ใช้ดุลยพินิจ มองปัญหาด้วยใจเป็นกลาง

และมีวิธีแก้ปัญหาแบบ รักคนไทย ไม่อยากให้แบ่งแยก

ด้วยกลยุทธ์ที่ชาญฉลาด

เราจะได้มีบ้านเมืองที่น่าอยู่ขึ้น ...ดีไหมล่ะครับ...