มีเหตุการณ์หนึ่งบนเส้นทางที่ฉันใช้เดินทางทำให้ฉันรู้สึกว่า ประเทศไทยเป็นประเทศที่น่าอยู่ฉัน ได้สัมผัสลักษณะคนไทยที่ฝังลึกในจิตใต้สำนึกแบบไทยดั้งเดิมที่ฉันคิดว่าคงไม่มีหลงเหลืออีกแล้ว เหตุการณ์ที่ว่านี้คือ ขณะที่ฉันเดินพร้อมเป้ข้าวของเครื่องใช้ มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งฉันไม่เคยรู้จักเขาและเขาก็ไม่รู้จักฉัน ขี่จักรยานยนต์ออกจากซอย พอเขาเห็นฉันเขาหันรถเข้ามาหาฉันและถามว่า “จะออกไปปากซอยไหม” ด้วยท่าทางอ่อนสุภาพและรอยยิ้ม ฉันคิดว่าเขาคงเห็นว่าฉันเหนื่อยๆ รู้ได้ง่ายจากสีหน้าฉันนั่นเอง ความเอื้อเฟื้อ ความมีน้ำใจ รอยยิ้มของเด็กหนุ่มคนนี้ฉันรู้สึกประทับใจอย่างมาก ฉันตอบขอบคุณและบอกปฏิเสธด้วยการบอกเหตุผลว่าฉันต้องการเดินออกกำลังกาย