ฝึกการให้อภัย
การให้อภัย...เป็นสิ่งที่ทำยาก...แต่ฉันก็ฝึกทำได้แล้ว...แรกๆ จะไม่ค่อยได้ เพราะมีบางสิ่งที่คอยขัดตัวเราอยู่...สิ่งที่ทำให้ทำได้ นั่นคือ การไม่ใส่ใจ ไม่คิด ละ ลด เลิก...สุดท้าย คือ การปล่อยวาง...คิดเพียงว่า “กรรมใคร ก็กรรมมัน”...ไม่ใช่เรื่องของเรา...จึงทำให้ใจเราโล่ง โปร่ง สบาย...ไม่คิดอาฆาต แค้นเคืองใดๆ มองเรื่องนั้นให้เป็นเพียง...อากาศธาตุ...มิได้นำมาใส่ใจ...เพียรฝึก สุดท้ายสิ่งที่ได้ ก็คือ ใจที่ว่างเปล่า ??????
ยิ่งอายุมากขึ้น วุฒิภาวะทางอารมณ์...ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น คือ มีเหตุผลมากกว่ามีอารมณ์...
ขอขอบคุณที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๑๓ เมษายน ๒๕๖๑
