ชีวิตมนุษย์ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อมีบทบาท หน้าที่ที่แต่ละบุคคลมีความแตกต่างกัน
ความสามารถของแต่ละบุคคลก็ไม่น่าที่จะเหมือนกันได้...อาจมีบางส่วนบ้างแต่ไม่ทั้งหมด
ซึ่งไม่น่าจะวัดความสำเร็จด้วยมาตรฐานเดียวกันได้...โดยเฉพาะเรื่องการศึกษาไทย
ที่นำมาตรฐานมาวัดจากกรอบความคิดของใครบางกลุ่มเท่านั้น...
เป็นความคิดที่ฉันเริ่มคิดว่า...มันคือ "ความจริง"...หรือเป็นเพราะว่า
ฉันทำงานบุคคลมานาน หรือว่าฉันคิดมากไปเอง...แต่ถ้าหากดูจาก Competency
ของแต่ละคนแล้ว เป็นการยากมาก ๆ ที่จะนำมาตรฐานตัวชี้วัดมาวัด โดยถือให้เป็น
มาตรฐานวัดเดียวกัน...บอกได้เลย มันเป็นการยากมากกกกกกกกกก...
ตอนฉันเป็นเด็ก ๆ ฉันก็คิดเพียงว่า...มันเป็นธรรม มันเป็นจริง...
แต่เมื่อยามโตขึ้น...ฉันเห็นอะไรหลาย ๆ สิ่ง เริ่มเข้ามาให้ตัวของฉันได้เห็น
เห็นในสิ่งที่ฉันเคยคิดว่า "ใช่"...แต่มา ณ บัดนี้ ฉันคิดว่า "มันไม่ใช่แบบนั้น"
การมองสิ่งที่คิดว่าเป็นธรรม สุดท้ายไม่ใช่เป็นธรรม...นั่นอาจหมายถึง
มิมีมาตรฐานเดียวในโลก...แต่อาจจะหมายถึงว่า การกำหนดมาตรฐาน
ต้องกำหนดให้กว้าง...มีช่องโหว่ของความไม่เป็นธรรมให้น้อยที่สุดมากกว่า...
ระยะเวลาที่ทำงานด้านคนอยู่มานาน...ทำให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในด้าน
การพัฒนาคนขึ้นมาก...ช่วงเวลานี้ นี่คือ การพัฒนามนุษย์...คือ การทำให้ดีขึ้น
พัฒนาขึ้น เจริญขึ้น มีศักยภาพมากขึ้น เพียงแต่มันยังลางเลือน ไม่ชัดเจนเท่าที่ควร
แต่จะทำอย่างไร...ให้คนมีศักยภาพมากยิ่งขึ้น
ดังนั้น Competency ของคน คือ การยอมรับคนอื่น
อย่าตัดสินคนอื่น ด้วยจิตใจที่คับแคบจนเกินไป...อยู่กันด้วยกัลยาณมิตรมากกว่าศัตรู
เห็นใจเขา เห็นใจเรามากกว่า เพราะคนเราเกิดมาไม่เหมือนกัน
ควรมีคุณธรรมทางจิตใจมากกว่า...โดยการยอมรับจากสังคมส่วนรวม
...
บุษยมาศ แสงเงิน
๓ เมษายน ๒๕๖๑
