๑ เมษายน ๒๕๓๑...วันเริ่มต้นของการบรรจุเข้ารับราชการ...นับมาจนถึงปัจจุบัน ๑ เมษายน ๒๕๖๑ 

ครบรอบกับอาชีพการรับราชการ ๓๐ ปีเต็ม...บนถนนสายนี้...ได้เรียนรู้อะไรมากมายกับชีวิตของคำว่า "ข้าราชการ"...แต่สิ่งหนึ่งที่ฝังใจและจำมามิเคยลืมเลือน นั่นคือ การกระทำดีต่อแผ่นดิน...ดีต่อตนเอง ดีต่อทุกคน ดีต่อแผ่นดินที่เคยได้ให้เป็นที่เกิดอาศัย...เพียงแค่รู้จักคำว่า "หน้าที่ ความรับผิดชอบ" สำหรับตัวของฉันเอง...ใครจะคิด จะพูด จะว่าอย่างไรมิเคยสน เพราะนั่นคือ "ลมปากของเขา"...แต่ตัวของฉันเองรู้และทราบดีว่า...ตัวของฉันทำดีอย่างไร?...ความดีอย่างไรนั้น...ฉันถือว่า การกระทำตนให้มีคุณค่า มีประโยชน์ต่อสังคมอย่างไรมากกว่า...นั่นคือ การทำความดี เพราะใคร ๆ...ก็พูดได้ว่า...ทุกคนกระทำดี...การทำความดี คือ การมิทำให้ตนเองและสังคม คนรอบข้างเดือดร้อน นั่นคือ ความหมายในการกระทำความดีของฉัน...๓๐ ปี กับการเดินทางที่ยาวไกลและนานพอสมควร...ฝากไว้สำหรับเด็กรุ่นใหม่...คุณเคยคิด เคยวางแผนเช่นไรต่อการใช้ชีวิตของคุณเอง...วางแผนในการทำงานให้กับประเทศชาติ บ้านเมืองอย่างไรบ้าง ทำคุณประโยชน์ คุณงามความดีอย่างไร...สำหรับฉันในสถานะ เหตุการณ์ที่ฉันผ่านมา ถือว่า...ดีที่สุดสำหรับตัวของฉันเอง...นับต่อแต่นี้ นี่คือ ขาลงของฉันเอง...การที่คนเราถึงจุดสูงสุด...มาณ บัดนี้ กำลังลงสู่สามัญ...ถือเป็นช่วงเวลาของการใช้ชีวิตที่คุ้มค่ามากที่สุด...ผลที่ได้รับจากการเกิดมาเป็นมนุษย์...มิมีสิ่งใดที่เราได้รู้จักกับคำว่า...การถอดบทเรียนชีวิตของตัวเราเอง...ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ทราบกันดีว่า ภาครัฐพยายามลดจำนวนอัตราของข้าราชการให้ลดลง...คือ ต้องการเปลี่ยนระบบข้าราชการมาเป็น...ระบบสัญญาจ้างแทน...ที่ผ่านมา ๓๐ ปี คือ "การถอดบทเรียนบนถนนสายการรับราชการ"...เหลือเวลาเพียง ๔ ปี ๖ เดือนเท่านั้น...กับชีวิตขาลง...

***ฝากไว้...เป็นเพียงแค่ความทรงจำ***

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๒ เมษายน ๒๕๖๑