(คุยกับตนเอง ตอนที่ 47)
UC ควรเป็นเรื่องของใคร?
ย้อนมองรอยทางและจุดกำเนิด ระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า มีรากฐานมาจากการมีส่วนร่วมของหลายภาคส่วนโดยเฉพาะประชาชนเป็นแกนหลักสำคัญ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ในมุมมองส่วนตัว ความรู้สึกร่วมนั้นเลือนลางจางไปหรือเปล่า พลังของความรู้สึกร่วมว่า UC นี้เป็นเรื่องของเราทุกคนยังคงมีมากอยู่หรือเปล่า หรือเป็นเรื่องขององค์กรใดองค์หนึ่ง
หลายเดือนที่ผ่านมาที่คลุกอยู่กับการศึกษาเรื่องนี้ และนำตัวเคลื่อนเข้าไปสู่การเรียนรู้ในสถานการณ์จริง ซึ่งอาจเป็นเพียงมุมมองบางส่วนที่ได้ไปเจอ คือ UC ที่ถูกปิดประตูว่า "UC เป็นเรื่องของฉัน" หรือ "UC ไม่ใช่เรื่องของฉัน" แต่ก็ยังพอมีอยู่บ้างที่บอกว่า "UC เป็นเรื่องของเรา"
ในกรณีที่ไปเจอว่า "UC เป็นเรื่องของฉัน เธออย่ามายุ่ง" นี่ทำให้ใจนี้เจ็บปวดเลย เพราะมองเห็นการปิดประตูตายสนิทสำหรับการพัฒนาร่วมกัน ทำให้มองเห็นเป็นภาพผืนดินแห้งแข็ง ที่หว่านเมล็ดพันธุ์อะไรลงไปไม่ได้เลย
และ "UC ไม่ใช่เรื่องของฉัน" สะท้อนภาพในใจตนเองเห็นความเมินเฉย เหมือนดั่งดินทรายที่ไม่ซึมซาบอะไร ปล่อยผ่านมาและผ่านเลยไป
แต่ก็ยังมีความหวังในกลุ่มที่บอกว่า "UC เป็นเรื่องของเราทุกคน" แม้จะเป็นเสียงที่แผ่วเบาบางบาง แต่ก็มีกำลังใจที่จะบ่มเพาะและหว่านเมล็ดพันธุ์ที่พร้อมจะเติบโตให้ความร่มเย็น ซึ่งเมล็ดพันธุ์ในจินตนาการส่วนตัว มันโน้มไปนึกถึง "เมล็ดพันธุ์ทางปัญญา" ที่เติบโตช่วยกันปกป้อง พัฒนาและรักษาระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าไว้ เพื่อให้ประชาชนคนไทยได้รับความเมตตาธรรมทางด้านสุขภาพอย่างเท่าเทียมกัน
#Noteความคิด
#คุยกับตนเอง
#KMUC
#KMtoTransformativeLO
16-09-60
