ไม่รู้ว่าผมถูกชะตากับเรื่อง "ชีวิตและความตาย" มากหรือเปล่าไม่รู้ ทุกครั้งที่ผมหาหนังสืออ่านหรือเปิดอินเตอเน็ต จะเจอเรื่องดังกล่าวมาแทบทุกครั้ง หรือบางทีเรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่คนกำลังสนใจกัน
วันนี้เป็นอีกวันที่ชะตายากจะเลี่ยง
เริ่มจากผมค้นหารูปสวยๆ มาเป็นแบบให้ผมวาดรูปเล่น จากรูปวิว+ภาพการ์ตูนสวยๆ ดูตามไปเรื่อยๆ จนมาถึงหัวข้อความตาย (suicide) ดูแล้วรู้สึกสะท้อนใจพิกล
เลยเปลี่ยนมาดูเรื่องวิจารณ์หนัง ก็อ่านไปอ่านมาก็โดนเรื่องแนวนี้อีก
ผมเลยมาเปลี่ยนดูหนังสือการ์ตูนแทนไปเจอเรื่องหนึ่งที่ลายเล้นแปลกๆ ชื่อเรื่องว่า Say hello to Black Jack แต่พอมาดูข้างในพบว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับหมอฝึกหัดที่มาเจอเคสคนไข้มะเร็งตับอ่อนขั้นสุดท้าย แล้วปรากฎว่าหมอที่รักษามี 2 แนวทาง คือ
รักษาเต็มที่ ใช้ยาที่ยังอยู่ขั้นทดลอง คนไข้อาจต้องทรมาณกับอาการข้างเคียงที่ยังไม่ทราบแน่ชัด
หรือรักษาตามอาการไป ปล่อยให้คนไข้จากไปอย่างสงบ
อ่านแล้วอารมณ์เริ่มเปลี่ยนกลับมาอ่านกำลังภายในเป็นการปรับอารมณ์ก่อนกลับไปพัก ก็มาเจอกับตอนที่พระเอกโดนทำร้ายสาหัส สูญเสียวรยุทธ์ อาจถึงขั้นพิการและถ้ารอดก็ชีวิตอาจเหลือไม่นาน
สิ่งที่ผมสนใจคือ แนวคิดของพระเอกที่ชืดชาต่อชีวิตตนเอง ใช้ชีวิตที่เหลือออกเดินทางต่อไป แม้ทราบว่าจะมีศัตรูลอบทำร้ายตนอยู่ก็ตาม
พระเอกยังยิ้มรับกับชีวิตที่เหลือได้ ตอนแรกผมคิดในใจว่า "คนแต่งเขียนโอเวอไปหรือเปล่า" แต่พออ่านต่อๆ ไปก้เข้าใจ สรุปได้ว่า "...ต่อให้เหลือชีวิตเพียง 1 วันแล้วเป็นไร จะให้ข้านั่งอุดอู้ด้วยความหวาดกลัวว่าจะมีใครมาลอบฆ่า ถ้าต้องมีชีวิตด้วยความทุกข์เช่นนั้น ต่อให้ทำให้ข้ายืดอายุได้เป็นปีหรือสิบปีข้าก็ไม่รับมันเด็ดขาด..."
ในเรื่องของความตาย แฝงด้วย มุมมองของชีวิตอีกด้านหนึ่ง ไปด้วยกัน เช่นเดียวกับที่พระเอกเรื่องที่ผมอ่านเสนอมุมมองที่ว่า
-หากได้ใช้ชีวิตที่เราคิดว่าคุ้มค่าแล้วเราไยต้องกลัวความตายเล่า-
นี่เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้ผมชอบอ่านนิยายกำลังภายใน ตัวละครส่วนมากจะเป็นเป็นพวกที่กล้าใช้ชีวิตที่ตนคิดว่าถูก เผาผลาญชีวิตตัวเองดังดาวตกลูกหนึ่ง ทั้งสว่างเจิดจ้าและงดงาม
ผมเองก็ไม่อาจหาญที่จะคิดเช่นนั้นได้ (ยังปลงไม่ตก+รักชีวิตน้อยๆ อยู่มาก) แค่เพียงวางแผนคิดว่าเราจะเหลือชีวิตอีกกี่ปี แล้วใช้ชีวิตให้มีความสุขจากนี้ไปจนแก่และจากไปแค่นั้นครับ
เพียงแต่มีคำถามหนึ่งที่ผมยังคาใจตัวเองอยู่ เราใช้ชีวิตทุกวันนี้มีความสุขแล้วหรือ ความสุขเป็นสิ่งที่พวกเราต้องการใช่ไหม มันมีหน้าตาตัวตนอย่างไร
ความสุขมักจะมาร่วมกับความทุกข์ร่วมด้วย
ความสุขจากการมีชีวิต-ความทุกข์จากการเสียชีวิต
ความสุขจากการได้เสพ-ความทุกข์จากการไม่ได้เสพ
ความสุขจากการได้รับสิ่งที่หวัง-ความทุกข์จากการสูญเสียสิ่งที่หวัง
ความสุขจากการได้รัก-ความทุกข์จากการพลาดรัก
ความสุขจากการอยู่ร่วม-ความทุกข์จากการพลัดพราก
.................
จากความตายสู่ชีวิต เข้าเรื่องความสุข
วันนี้คุณมีมุมมองเรื่องความสุขอย่างไรครับ
บันทึกด้วยความสงบนาน 45 นาที อีกหนึ่งจันทร์ที่ผมมักฟุ้งซ่าน
เมามายยามจันทร์ส่อง เหม่อมองดูท้องนภา
ชีวิตที่ใฝ่หา แท้จริงเป็นฉันใด
สวัสดียามดึกขอรับพี่ไมโตคอนเดรีย
และแน่นอนว่า
- ยังมีสิ่งต่าง ๆ มากมายมหาศาลที่อยากจะทำ แต่ยังไม่ได้ทำ หรือไม่มีแม้แต่โอกาสด้วยซ้ำที่จะทำ(แต่ก็ยังอยากทำ)
- ยังมีสิ่งต่าง ๆ อีกมากมายมหาศาลที่ยังอยากได้ แต่ยังไม่ได้ (บางทีก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าจะเอามาทำไม แต่ก็จะเอาอ่ะ)
-ไม่รู้หรือเปล่าว่า ชีวิตหลังจากที่ไม่มีชีวิตแล้ว เป็นอย่างไร หรือว่าทำอะไรได้บ้าง (คงจะดีไม่น้อยถ้าคนที่ตายไปแล้ว กลับมาบอกเรา แต่ไม่ต้องมาบอกผมนะ)
-ทัศนคติที่สังคม ทำให้เราเห็นว่า ชีวิตหลังความตายมันน่ากลัว(ทั้ง ๆ ที่เขาเหล่านั้นก็ไม่เคยตายน่ะนะ น่าจะลองดูก่อน)
ท้ายที่สุด ไม่มีใครหนีความตายพ้น
นาย อุทัย อาวรณ์
ปล.พี่ไมโตเริ่มต้นเป็นอาเดียว ตบท้ายเป็นลุงจนด้ายนะ
ลุงๆ